# 450 கோடி ஆண்டு விண்கல்லில் உயிரின் ரகசியம்! (NASA Bennu ஆய்வு)

- URL: https://www.scitamil.in/nasa-bennu-asteroid-sample-dna-phosphates-tamil/
- Published: 2026-10-25 · Updated: 2026-10-28
- Source: Asteroid (101955) Bennu in the laboratory: Properties of the returned sample from OSIRIS-REx — Meteoritics & Planetary Science (https://doi.org/10.1111/maps.14147)
- Study type: Lab

நாசா பூமிக்குக் கொண்டுவந்த 450 கோடி ஆண்டுகள் பழமையான பென்னு விண்கல் மாதிரியில் டிஎன்ஏ-வின் மூலக்கல்லான பாஸ்பேட் மற்றும் ஆதிநீர் கண்டறியப்பட்ட அறிவியல் உண்மை.

## Key findings

- பென்னு விண்கல் மாதிரிகளில் தண்ணீரில் மிக எளிதாகக் கரையக்கூடிய அரிய மக்னீசியம்-சோடியம் பாஸ்பேட் படிகங்கள் முதல்முறையாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.
- டிஎன்ஏ (DNA), ஆர்என்ஏ (RNA) மூலக்கூறுகளின் இரட்டைச் சுருள் ஏணியை இணைக்கும் பக்கவாட்டுச் சட்டகமாகவும், செல்களுக்கு ஆற்றல் தரும் ஏடிபி (ATP) மூலக்கூறின் மையமாகவும் விளங்குவது இந்த பாஸ்பேட்டுகளே.
- விண்கல்லின் எடையில் 4.7 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான கரிமப் பொருட்களும், சிலிகேட் களிமண்ணுக்குள் பல்லாயிரம் கோடி ஆண்டுகளாகப் பூட்டப்பட்ட திரவ நீரும் உள்ளது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

மனிதன் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும் ஆகப்பெரிய தத்துவார்த்தக் கேள்வி ஒன்று உண்டு: "நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்? இந்தப் பூமியில் மனிதர்களும், மரங்களும், பறவைகளும், கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்ணுயிரிகளும் உருவாவதற்குத் தேவையான அந்த ஆதி உயிர் விதை எங்கிருந்து தோன்றியது?" பல நூற்றாண்டுகளாக இதற்கு மதங்களும் தத்துவங்களும் விடை தேடின; அறிவியலோ ஆய்வகங்களில் அமர்ந்து பூமியின் தொன்மையான பாறைகளைத் துருவித் துருவிப் பார்த்தது [1].

ஆனால், பூமியின் சொந்த வரலாற்றை நாம் எவ்வளவுதான் ஆழமாகக் கிளறினாலும், ஒரு குறிப்பிட்ட கால எல்லைக்கு அப்பால் எட்டிப் பார்க்க முடிவதில்லை. காரணம் என்னவென்றால், நமது பூமி தொடர்ந்து சுழன்று, கொதிக்கும் எரிமலைகளாலும், பெருங்கடல்களாலும், பூமித் தட்டுகளின் தொடர் நகர்வுகளாலும் (Plate Tectonics) தன் பழைய சுவடுகளைத் தானே அழித்துக் கொண்டே இருக்கும் ஒரு மாபெரும் இயற்கை உலை! பூமியின் ஆதிப் பிரசவத்தின் போது என்ன நடந்தது என்பதை அறிய வேண்டுமென்றால், 450 கோடி ஆண்டுகளாக எந்த மாற்றமுமின்றி விண்வெளியின் உறைய வைக்கும் ஆழத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் ஆதிப் பாறைகளை நாம் நேரில் தொட்டுப் பார்க்க வேண்டும் [1], [2].

இத்தகைய ஒரு விண்வெளிச் சாகசத்தைத்தான் நாசாவின் 'ஒசைரிஸ்-ரெக்ஸ்' (OSIRIS-REx) விண்கலம் நிகழ்த்திக் காட்டியுள்ளது. பூமியிலிருந்து பல கோடி கிலோமீட்டர் தொலைவில் சுற்றித் திரியும் '101955 பென்னு' (Bennu) என்ற சிறுகோளை நோக்கி ஏழு ஆண்டுகள் பயணம் செய்து, அதன் தரைப்பரப்பை ஒரு கணம் தொட்டு அள்ளி வந்த பாறைத் துகள்களை, உலகின் முன்னணி விஞ்ஞானிகள் கடந்த சில வாரங்களாகத் தங்களின் அதிநவீன ஆய்வகங்களில் வைத்து ஆராய்ந்தனர். அந்த ஆய்வின் முடிவுகள் இப்போது வெளியாகியுள்ளன. அவை உலக உயிரியலாளர்களையும் வானியற்பியலாளர்களையும் ஒருசேரத் திகைக்க வைத்துள்ளன [1], [3]!

121.6 g

பூமிக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட மாதிரி

நாசா நிர்ணயித்த 60 கிராம் இலக்கை விட இருமடங்கு அதிகமான அரிய விண்பாறை

4.7 wt%

கரிமப் பொருட்களின் அளவு

விண்கல் எடையில் கார்பன் மற்றும் அமினோ அமிலங்களின் அடர்த்தி விகிதம்

450 கோடி

பாறையின் தொன்மை (ஆண்டுகள்)

பூமி உருவாவதற்கு முன்பே சூரியக் குடும்பத்தின் தொடக்கத்தில் உருவான ஆதிப் பொருள்

3.2 பில்லியன் கி.மீ

விண்கலம் கடந்த தூரம்

பூமி - பென்னு சிறுகோள் இடையே நிகழ்ந்த ஏழு ஆண்டு விண்வெளிப் பயணம்

## விண்வெளிப் பாறையில் உயிரின் மூலக்கூறுகள் (The Cosmic Seeds of Life)

ஒரு கரிய நிற நிலக்கரித் துண்டு போன்ற பென்னுவின் துகள்களைத் தூய்மை அறையில் வைத்து எலக்ட்ரான் நுண்ணோக்கியில் பார்த்த விஞ்ஞானிகளுக்கு, அங்கே வெறும் கனிம மணல் மட்டுமே தென்படவில்லை. மாறாக, உயிரினங்களின் செல்களை உருவாக்கத் தேவையான வேதியியல் செங்கற்கள் அங்கே அடுக்கடுக்காகக் கொட்டிக் கிடந்தன! கார்பன், ஹைட்ரஜன், ஆக்சிஜன் மற்றும் நைட்ரஜன் ஆகிய நான்கு தூண்கள்தான் பூமியில் உள்ள புல் பூண்டு முதல் மனிதன் வரை அனைத்து உயிர்களின் உடலையும் கட்டமைக்கின்றன [1], [3].

பென்னுவின் மாதிரிகளில் இந்த கரிமப் பொருட்களின் அளவு 4.7 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக இருப்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இது மனித வரலாற்றில் விண்வெளியிலிருந்து சேகரிக்கப்பட்ட விண்பாறை மாதிரிகளிலேயே மிக அதிகமான கார்பன் அடர்த்தியாகும் [1]. அதுமட்டுமல்ல; புரதங்களை உருவாக்கும் அடிப்படை மூலக்கூறுகளான 'அமினோ அமிலங்கள்' (Amino Acids), மரபணுக்களின் சர்க்கரைக் கூறுகள், நைட்ரஜன் காரங்கள் மற்றும் அரிய கரிம வளையங்கள் என ஒரு உயிரின் முழுமையான சமையல் குறிப்பே அந்த விண்கல்லுக்குள் பத்திரமாகப் பதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது [1], [3].

விஞ்ஞானிகளை வியப்பின் உச்சத்துக்கே கொண்டு சென்ற மற்றொரு உண்மை என்னவென்றால், இந்த அமினோ அமிலங்கள் விண்வெளியின் தீவிரக் கதிர்வீச்சுக்கு இடையிலும் சிதையாமல் பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகள் பாதுகாப்பாக இருந்துள்ளன. உயிரியலில் 'சமச்சீர்மை' (Chirality) என்று ஒரு புதிரான அம்சம் உண்டு. பூமியில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் புரதங்களை உருவாக்க இடஞ்சுழி (L-enantiomers) அமினோ அமிலங்களை மட்டுமே பயன்படுத்துகின்றன; ஆய்வகங்களில் வேதியியல் முறையில் தயாரித்தால் இடஞ்சுழி, வலஞ்சுழி என இரண்டும் சரிசமமாகவே (Racemic mixture) உருவாகும். பென்னு மாதிரிகளை ஆராய்ந்த போது, அதில் சில குறிப்பிட்ட அமினோ அமிலங்களில் இடஞ்சுழி மூலக்கூறுகளின் ஆதிக்கம் சற்று அதிகமாகக் காணப்படுகிறது! அதாவது, பூமியின் உயிர்கள் ஏன் இடஞ்சுழி அமினோ அமிலங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தன என்ற கேள்விக்கான மூல விடை, விண்வெளியின் ஆதி விண்கற்களிலேயே பொதிந்து கிடந்துள்ளது [1], [3].

பூமியில் உயிர் பிறப்பதற்கு பல கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, விண்வெளியின் வெற்றிடத்தில் கரிம மூலக்கூறுகள் சுதந்திரமாக உலவி வந்துள்ளன என்பதை இது பட்டவர்த்தனமாக உணர்த்துகிறது. அண்டவெளியில் உள்ள பிற உலகங்களை ஆராயும் [செவ்வாய் நிலவுக்குப் பாயும் ஜப்பான் விண்கலம்](https://www.scitamil.in/japan-mmx-phobos-mars-moon-mission-tamil/) போன்ற அதிநவீன திட்டங்கள் தேடும் விண்வெளி ரகசியங்களுக்கு, இந்த பென்னு மாதிரிகள் மிகப்பெரிய திறவுகோலாக அமைந்துள்ளன [1], [4].

**பென்னு விண்கல்: முக்கிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள்**

- பென்னு என்பது 500 மீட்டர் விட்டமே கொண்ட மிகச் சிறிய, ஆனால் 450 கோடி ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு சிறுகோள்.
- இதன் துகள்களில் உயிரினங்களின் டிஎன்ஏ-விற்கு அடிப்படையான அரிய பாஸ்பேட் படிகங்கள் முதல்முறையாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.
- சூரியக் குடும்பத்தின் ஆதி பனி எல்லையில் (Snowline) நீர் நிறைந்த ஒரு தாய் சிறுகோளிலிருந்து பென்னு உடைந்து உருவானது.
- பூமியில் பெருங்கடல்கள் உருவானதற்கும், முதல் செல் தோன்றியதற்கும் விண்கற்களின் மோதலே காரணம் என்ற கோட்பாட்டிற்கு இது உறுதியான சான்றாகும்.

## நாசாவின் ஏழு ஆண்டு அண்டவெளி வேட்டை (The 7-Year OSIRIS-REx Journey)

இந்த மகத்தான கண்டுபிடிப்பைப் புரிந்து கொள்ள, ஒசைரிஸ்-ரெக்ஸ் விண்கலம் நிகழ்த்திய அந்த அசுர சாதனையை நாம் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும். 2016-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பரில் புளோரிடாவின் கேப் கனாவரல் ஏவுதளத்திலிருந்து அட்லஸ் V ராக்கெட் மூலம் விண்ணில் பாய்ந்த இந்த விண்கலம், விண்வெளியில் சுமார் 3.2 பில்லியன் கிலோமீட்டர் தூரம் பயணித்து, 2018 டிசம்பரில் பென்னு சிறுகோளை அடைந்தது [1].

விஞ்ஞானிகள் ஆரம்பத்தில் திட்டமிட்ட போது, தொலைநோக்கித் தரவுகளின் அடிப்படையில் பென்னுவின் தரைப்பரப்பு ஒரு அமைதியான கடற்கரை மணல்வெளி போல மிக மென்மையான தூசிகளால் நிறைந்திருக்கும் என்று கணித்தனர். அந்த நம்பிக்கையில்தான் மாதிரிகளை உறிஞ்சும் இயந்திரமும் வடிவமைக்கப்பட்டது. ஆனால், விண்கலம் பென்னுவின் அருகில் சென்று வெறும் சில நூறு மீட்டர் தூரத்திலிருந்து உயர் தெளிவுத்திறன் கேமராக்கள் மூலம் படங்களை அனுப்பியபோது விஞ்ஞானிகளுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது! பென்னுவின் தரை முழுவதும் மனித உயரத்தை விடப் பல மடங்கு பெரிய கூர்மையான பாறைகளும், பிரம்மாண்டமான பாறைப் பாளங்களும் நிறைந்து ஒரு கரடுமுரடான போர்க்களம் போலக் காட்சியளித்தது. விண்கலத்தை அங்கே தரையிறக்க முயன்றால் அது தலைகீழாகக் கவிழ்ந்து சுக்குநூறாக நொறுங்கிவிடும் அபாயம் நிலவியது [1], [4].

அதுமட்டுமல்ல; பென்னு ஒரு திடமான ஒற்றைப் பாறையே அல்ல. அது பல்லாயிரக்கணக்கான பாறாங்கற்களும் தூசிகளும் மிக பலவீனமான ஈர்ப்பு விசையால் தளர்வாகப் பிணைக்கப்பட்டு ஒன்றாக உருண்டோடும் ஒரு 'குப்பைக்குவியல் சிறுகோள்' (Rubble-Pile Asteroid) என்பதை விஞ்ஞானிகள் உணர்ந்தனர். மேலும், அது ஒவ்வொரு 4.3 மணி நேரத்திற்கும் ஒருமுறை தன்னைத்தானே வேகமாகச் சுழற்றிக் கொண்டும், அவ்வப்போது விண்வெளிக்குத் தன் தரைப்பரப்பிலிருந்து கூழாங்கற்களை வெடித்து வீசிக்கொண்டும் இருந்தது! இத்தகைய ஒரு கொந்தளிப்பான விண்பொருளின் மீது மாதிரிகளை எடுப்பது, சுழலும் மின்விசிறிக்குள் கைவிட்டு ஒரு ரோஜா மலரைப் பறிப்பது போன்ற அசாத்திய சவாலாக மாறியது [1], [3].

அப்போதுதான் நாசாவின் பொறியாளர்கள் 'டச் அண்ட் கோ' (Touch-And-Go - TAG) என்ற புத்திசாலித்தனமான மாற்று உத்தியைக் கையாண்டனர். விண்கலம் பென்னுவின் தரையில் அமரவே கூடாது. மாறாக, தன் உடலிலிருந்து நீண்ட ஒரு ரோபோ கையை (TAGSAM) கீழ்நோக்கி நீட்டி, பென்னுவின் தரைப்பரப்பை வெறும் 6 விநாடிகள் மட்டுமே முட்டித் தொட வேண்டும். அந்த ஒரு நொடியில், அதிவேக அழுத்தத்துடன் தூய நைட்ரஜன் வாயு பீய்ச்சியடிக்கப்பட்டது. வாயுவின் விசையால் தரையிலிருந்து மேலெழும்பிய பாறைத் துகள்களும் தூசிகளும் வெற்றிட உறிஞ்சுக் குழாய் வழியாக உள்ளே இழுக்கப்பட்டு விண்கலத்தின் பாதுகாப்புப் பெட்டகத்தில் அடைக்கப்பட்டன [1], [3].

அந்தத் தொடுதலின் போது மற்றொரு விசித்திரம் நிகழ்ந்தது: பென்னுவின் தரைப்பரப்பு ஒரு திரவக் குளம் போல நடந்துகொண்டது! ரோபோ கையின் முனை தரையைத் தொட்டதும், எவ்வித எதிர்ப்பும் இன்றி சுமார் 50 சென்டிமீட்டர் ஆழத்திற்கு மணலுக்குள் புதைந்தது. விண்கலம் உடனடியாகத் தன் உந்து இயந்திரங்களை (Thrusters) முழு விசையுடன் இயக்காமல் இருந்திருந்தால், விண்கலமே அந்த விண்பாறைக்குள் மூழ்கிப் போயிருக்கும்! அனைத்துச் சோதனைகளையும் கடந்து, அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மாதிரிப் பெட்டகம் 2023 செப்டம்பர் 24 அன்று பூமியின் வளிமண்டலத்தில் மணிக்கு 43,000 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் நுழைந்து, உட்டா பாலைவனத்தில் பாராசூட் விரித்து மெதுவாகத் தரையிறங்கியது. நாசா எதிர்பார்த்தது வெறும் 60 கிராம் மண்ணை மட்டுமே; ஆனால் உள்ளே கிடைத்ததோ 121.6 கிராம் அரிய விண்வெளிச் செல்வம் [1]!

## டிஎன்ஏ கட்டமைப்பின் ஆதாரமான பாஸ்பேட் (Phosphates: The Molecular Backbone of DNA)

பென்னுவின் மாதிரிகளில் உலக விஞ்ஞானிகளை உலுக்கிய ஆகப்பெரிய அறிவியல் திருப்பம் எதுவென்றால், அங்கே 'பாஸ்பேட்' (Phosphate) தாதுக்கள் கண்டறியப்பட்டதுதான்! உயிரியல் கற்ற எவருக்கும் பாஸ்பேட்டின் மகத்துவம் ஆழமாகப் புரியும். நாம் அனைவரும் உயிர் வாழ்வதற்கும், கண்ணின் நிறம், இரத்த வகை போன்ற பரம்பரை குணங்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவதற்கும் காரணமான டிஎன்ஏ (DNA) மற்றும் ஆர்என்ஏ (RNA) மூலக்கூறுகளை உற்றுப் பாருங்கள். அந்த இரட்டைச் சுருள் ஏணியின் ஒவ்வொரு படியையும் தாங்கிப் பிடிக்கும் பக்கவாட்டுச் சட்டகமே (Sugar-Phosphate Backbone) பாஸ்பேட் பிணைப்புகள்தான் [1], [2].

ஒரு செல்லில் உள்ள மரபணு ஏணியில், நியூக்ளியோடைடு எனப்படும் எழுத்துக்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இணைக்கும் பசையாகச் செயல்படுவது பாஸ்பேட் மட்டுமே. அதுமட்டுமல்ல; நமது உடலின் ஒவ்வொரு செல்லும் தன் அன்றாட இயக்கத்திற்குத் தேவையான ஆற்றலைப் பெறுவது 'ஏடிபி' (Adenosine Triphosphate - ATP) என்ற மூலக்கூறின் மூலமே. அந்த ஏடிபி-யில் உள்ள 'டி' என்பது ட்ரை-பாஸ்பேட் ஆகும். நாம் மூச்சு விடுவது முதல் சிந்திப்பது வரை, இதயம் துடிப்பது முதல் தசை அசைவது வரை நடக்கும் அத்தனை உடலியல் செயல்களுக்கும் நொடிதோறும் மின்சாரம் தருவது இந்த பாஸ்பேட் மூலக்கூறுகளே. பாஸ்பேட் இல்லாவிட்டால் டிஎன்ஏ இல்லை; ஆர்என்ஏ இல்லை; செல்களுக்குள் ஆற்றல் பரிமாற்றமே சாத்தியமில்லை! இத்தகைய உயிர்நாடியான பாஸ்பேட், ஆதி பூமியில் எவ்வாறு உயிர்களை உருவாக்கியது என்பது பல பத்தாண்டுகளாக வேதியியலில் ஒரு தீர்க்க முடியாத புதிராகவே நீடித்தது [2].

இதனை வேதியியலாளர்கள் 'பாஸ்பேட் புதிர்' (The Prebiotic Phosphate Problem) என்று அழைக்கிறார்கள். பூமியின் மேலோட்டில் பாஸ்பரஸ் தாதுக்கள் ஏராளமாக இருந்தாலும், அவை பெரும்பான்மையாக 'அப்படைட்' (Fluorapatite / Hydroxyapatite) போன்ற கரையாத பாறைகளுக்குள் கால்சியத்துடன் இணைந்து இறுகிப் போயிருக்கும். தண்ணீரில் கரையாத ஒரு பாறாங்கல்லை வைத்துக்கொண்டு எந்தவொரு ஆதி செல்லும் தன் உடலை உருவாக்க முடியாது. உயிர்கள் தோன்ற வேண்டுமென்றால், தண்ணீரில் எளிதில் கரையும் பாஸ்பேட் உப்புக்கள் ஆதி கடல்களில் கொட்டிக் கிடக்க வேண்டும். பூமிக்கு இந்த கரையும் பாஸ்பேட் எங்கிருந்து கிடைத்தது என்பதற்கு அறிவியலிடம் தெளிவான பதில் இருக்கவில்லை [1], [2].

ஆனால், பென்னு விண்கல்லில் விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்த மக்னீசியம்-சோடியம் பாஸ்பேட் (Magnesium-Sodium Phosphate) படிகங்களோ தண்ணீரில் மிக மிக எளிதாகக் கரையக்கூடிய பண்பைக் கொண்டுள்ளன! விண்கல்லில் உள்ள கனிம விரிசல்களில் இவை தூய வெண் படிகங்களாக உறைந்துள்ளன. இத்தகைய தூய, நீரில் கரையும் பாஸ்பேட்டுகள் விண்வெளியிலிருந்து தொடர்ச்சியாகப் பொழிந்த விண்கற்கள் மூலமாகவே பூமிக்கு வந்தடைந்தன. ஆதி பூமியின் வெதுவெதுப்பான குளங்களிலும் கடல்களிலும் இந்த பாஸ்பேட் உப்புகள் கரைந்து ஓடியதால்தான், அங்கே முதல் டிஎன்ஏ மற்றும் ஆர்என்ஏ சங்கிலிகள் உருவாவதற்கான வேதியியல் களம் அமைந்தது என்பதை பென்னு ஆய்வு அசைக்க முடியாத ஆதாரத்துடன் நிரூபித்துள்ளது [1], [2].

 உயிரியல் கூறு
 பாஸ்பேட்டின் இன்றியமையாத பங்கு
 பென்னு மாதிரியில் கிடைத்த நேரடி ஆதாரம்

 டிஎன்ஏ & ஆர்என்ஏ
 மரபணு ஏணியின் பக்கவாட்டு அச்சுப் பிணைப்பு (Sugar-Phosphate Backbone)
 தண்ணீரில் மிக எளிதாகக் கரையும் தூய மக்னீசியம்-சோடியம் பாஸ்பேட் படிகங்கள் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன.

 செல் ஆற்றல் (ATP)
 உயிரணுக்களின் இயக்கத்திற்குத் தேவையான வேதியியல் மின்கலன்
 செல் ஆற்றல் உருவாக்கத்திற்குத் தேவையான கட்டற்ற பாஸ்பரஸ் அயனிகள் விண்கல்லில் மிகுதியாக உள்ளன.

 செல் சவ்வு (Membranes)
 செல்களைப் பாதுகாக்கும் வெளிப்புற பாஸ்போலிப்பிட் உறை
 கொழுப்பு மூலக்கூறுகளுடன் இணைந்து செல் உறை உருவாக்கத் தேவையான வேதி மூலப்பொருட்கள் உள்ளன.

## களிமண்ணுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் 450 கோடி ஆண்டு ஆதிநீர் (Ancient Water in Clay Minerals)

பாஸ்பேட்டுக்கு அடுத்தபடியாக பென்னுவில் கிடைத்த இரண்டாவது பொக்கிஷம்—நீர்! ஆனால் இது நாம் டம்ளரில் குடிக்கும் சாதாரண திரவ நீர் அல்ல. விண்வெளியின் பூஜ்ஜிய ஈர்ப்பு விசையிலும், மைனஸ் 150 டிகிரி உறைபனி குளிரிலும் திரவ நீர் திறந்தவெளியில் இருக்க முடியாது; அது உடனடியாக ஆவியாகி அல்லது பனிக்கட்டியாகிவிடும். மாறாக, பென்னுவில் உள்ள நீர் 'ஹைட்ரேட்டட் சிலிகேட்' (Hydrated Phyllosilicates) எனப்படும் களிமண் தாதுக்களின் மூலக்கூறு அமைப்பிற்குள்ளேயே வேதியியல் பிணைப்பாகச் சிறைபிடிக்கப்பட்டுள்ளது [1], [4].

சுமார் 450 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, பென்னு உருவாவதற்கு காரணமான தாய் விண்கல்லின் உட்பகுதியில் தீவிரமான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. அந்தப் பாறைகளுக்குள் இருந்த அலுமினியம்-26 போன்ற கதிரியக்கத் தனிமங்கள் சிதைந்த போது உருவான அபரிமிதமான வெப்பத்தால், பாறை இடுக்குகளில் உறைந்து கிடந்த பனிக்கட்டிகள் உருகி வெந்நீராக மாறின. அந்த வெந்நீர் பாறைகளுக்குள் ஊடுருவிப் பாய்ந்த போது (Hydrothermal Circulation), அது பாறைகளில் இருந்த ஒலிவின், பைராக்ஸின் போன்ற தாதுக்களை வேதியியல் முறையில் சிதைத்து, மென்மையான களிமண்ணாக மாற்றியது. அந்த வேதியியல் மாற்றத்தின் போது நீர் மூலக்கூறுகள் களிமண்ணின் படிக அடுக்குகளுக்குள் நிரந்தரமாகச் சிறைபட்டன [2], [4].

இந்தக் களிமண் அடுக்குகள் வெறும் நீரை மட்டும் தேக்கி வைக்கவில்லை; மாறாக, அவை ஒரு இயற்கை வினையூக்கியாகச் (Catalytic Surface) செயல்பட்டு, நீரில் மிதந்த எளிய கரிம மூலக்கூறுகளைத் தன் மடிப்புகளுக்குள் இழுத்து, சிக்கலான சங்கிலித் தொடர்களாக இணைத்தன. ஆய்வகத்தில் இந்த பென்னு மாதிரிகளை ஒரு குறிப்பிட்ட வெப்பநிலைக்குச் சூடுபடுத்தினால் போதும்; 450 கோடி ஆண்டுகளாகப் பாறைக்குள் அடைபட்டுக் கிடந்த அந்த ஆதிநீர் துளிகள் ஆவியாக வெளியேறுகின்றன. அந்த நீராவியைக் குளிரவைத்து விஞ்ஞானிகள் ஆய்வு செய்தனர் [1], [4]!

விஞ்ஞானிகள் இந்த நீரில் உள்ள ஹைட்ரஜன் மற்றும் அதன் கனமான வடிவமான டியூட்டீரியம் (Deuterium-to-Hydrogen ratio - D/H) அளவீடுகளைத் துல்லியமாக அளந்தனர். அப்போது வெளிவந்த உண்மை மனிதகுலத்தின் பார்வையை அடியோடு மாற்றியது: பென்னுவின் நீரில் உள்ள ஐசோடோப்பு விகிதமும், பூமியின் இன்றைய பெருங்கடல்களில் உள்ள நீரின் ஐசோடோப்பு விகிதமும் அச்சுப்பிசகாமல் ஒரே மாதிரியாகப் பொருந்துகின்றன [1], [4]!

இதன் பொருள் என்னவென்று யோசித்துப் பாருங்கள்: இன்று நாம் தாகத்திற்கு அருந்தும் ஒவ்வொரு துளி நீரிலும், பல பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விண்வெளியிலிருந்து பென்னு போன்ற சிறுகோள்கள் கொண்டுவந்து சேர்த்த அதே ஆதி விண்வெளி நீர் கலந்திருக்கிறது! நாம் விண்வெளியில் இருந்து வந்த நீரையே பருகுகிறோம்; விண்வெளியில் உருவான அணுக்களாலேயே சுவாசிக்கிறோம் [1]!

## வியாழன் கோளின் பனி எல்லையில் நிகழ்ந்த பிறப்பு (Birthplace Near the Jupiter Snowline)

பென்னுவின் பாறைகளில் உள்ள குரோமியம், டைட்டானியம் மற்றும் இரும்பு ஐசோடோப்புகளை நவீன நிறமாலை கருவிகள் கொண்டு ஆய்வு செய்தபோது, அதன் பிறப்பிடம் குறித்த சுவாரஸ்யமான புவியியல் வரலாறு வெளிவந்தது. பென்னு சிறுகோள் எப்போதும் பூமிக்கு அருகிலேயே சுற்றிக்கொண்டிருந்த ஒன்று அல்ல. அது சூரியனிலிருந்து வெகு தொலைவில், வியாழன் கிரகம் சுற்றி வரும் 'பனி எல்லை' (Snowline) அருகே உருவான ஒரு 'கலப்பின' (Hybrid) சிறுகோள் ஆகும் [1], [5].

வானியலில் 'பனி எல்லை' என்பது சூரியக் குடும்பத்தின் ஒரு முக்கியமான எல்லைக்கோடு ஆகும். இந்த எல்லைக்கு உட்பகுதியில் சூரியனின் வெப்பம் அதிகமாக இருப்பதால், நீர், கார்பன் டை ஆக்சைடு, அம்மோனியா போன்ற வாயுக்கள் பனிக்கட்டியாக உறைய முடியாது; அவை ஆவியாகிவிடும். அதனால் அங்கே வறண்ட பாறைகள் மட்டுமே உருவாகும். ஆனால் பனி எல்லைக்கு அப்பாலோ சூரியனின் வெப்பம் தணிந்து, நீர் உள்ளிட்ட அனைத்து வாயுக்களும் திடமான பனிக்கட்டியாக உறைந்து கிடக்கும். சூரியக் குடும்பம் உருவான தொடக்க காலத்தில், இளம் வியாழன் கோள் ஒரு பிரம்மாண்டமான புவியீர்ப்புச் சுவராகச் செயல்பட்டது [1], [5].

சூரியனுக்கு அருகில் இருந்த வறண்ட வெப்ப பாறைத் துகள்களும், தொலைதூரக் குளிர் பகுதியில் இருந்த பனி நிறைந்த பாறைகளும் இந்த பனி எல்லையில் மோதி ஒன்றிணைந்தன. அங்கு உருவான சுமார் 100 கிலோமீட்டர் அகலமுள்ள ஒரு பெரிய தாய் விண்கல்லிலிருந்து, ஏதோ ஒரு மோதலின் போது உடைந்து பிரிந்து வந்த ஒரு சிறு துண்டே இந்த பென்னு ஆகும். சூரியக் குடும்பத்தின் உள்வட்டப் பொருட்களும் வெளிவட்டப் பொருட்களும் ஒன்றாகக் கலந்த ஒரு விசித்திரமான 'கலப்பினப் பிறப்பு' இதற்கு உண்டு [1], [5].

பிரபஞ்ச இயற்பியலில் துகள்களின் ஆற்றல் மாற்றத்தை [இயற்கையின் குவாண்டம் வேக வரம்பு](https://www.scitamil.in/quantum-speed-limit-thermalization-physics-tamil/) போன்ற கோட்பாடுகள் எவ்வாறு விவரிக்கின்றனவோ, அதேபோல கோள்களின் ஈர்ப்பு விசை இயக்கவியலும் விண்பொருட்களை சூரிய குடும்பமெங்கும் பல கோடி ஆண்டுகள் அலைய விடுகிறது. வியாழனின் ஈர்ப்பு விசை உதைப்பாலும், சூரியனின் வெப்பக் கதிர்வீச்சு ஒருபுறம் பட்டுத் தள்ளும் 'யார்கோவ்ஸ்கி விளைவாலும்' (Yarkovsky Effect) மெல்ல மெல்ல நகர்ந்த பென்னு, இறுதியில் பூமியின் சுற்றுப்பாதைக்கு மிக அருகில் வந்து நிலை கொண்டது [1], [5].

### பென்னு சிறுகோளின் 450 கோடி ஆண்டு பரிணாமப் படிநிலைகள்

 படிநிலை 1

 பனி எல்லையில் உருவாக்கம்

 456 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வியாழன் சுற்றுப்பாதையின் பனி எல்லையில் நீர், கார்பன் மற்றும் சிலிகேட்டுகள் இணைந்து தாய் விண்கல் பிறக்கிறது.

 படிநிலை 2

 வெப்பநீர்க் கரைசல் (Hydrothermal Alteration)

 கதிரியக்க வெப்பத்தால் பனி உருகி வெந்நீராக ஓடி, பாறைகளைக் கரைத்து நீரில் கரையும் அரிய பாஸ்பேட் படிகங்களை உருவாக்குகிறது.

 படிநிலை 3

 மோதலும் பிரிதலும் (Disruption to Bennu)

 சுமார் 100 முதல் 200 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மற்றொரு விண்கல் மோதி தாய் பாறை உடைய, அதிலிருந்து 500 மீட்டர் அகண்ட பென்னு பிறந்து பூமிக்கு அருகில் வருகிறது.

## பூமியில் உயிர்கள் விண்கற்கள் வழியே தோன்றியதா? (The Delivery Hypothesis)

இன்றைய அறிவியல் உலகில் ஒரு காலத்தில் அறிவியல் புனைகதையாகவும், கேலிக்குரியதாகவும் பார்க்கப்பட்ட 'விண்வெளி விதைப்புக் கோட்பாடு' (Panspermia & Cosmic Delivery Hypothesis), இப்போது பென்னுவின் கண்டுபிடிப்புகளால் திடமான அறிவியல் அடித்தளத்தைப் பெற்றுள்ளது. சுமார் 410 கோடி முதல் 380 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, நமது பூமி மற்றும் நிலவின் மீது விண்வெளியிலிருந்து பல்லாயிரக்கணக்கான விண்கற்கள் இடைவிடாது மோதி விழுந்த ஒரு பயங்கரமான காலகட்டம் நிலவியது. வானியலாளர்கள் இதனை 'பிந்தைய தீவிரத் தாக்குதல்' (Late Heavy Bombardment) என்று அழைக்கின்றனர் [1], [4].

1950-களில் ஸ்டான்லி மில்லர் மற்றும் ஹரோல்ட் யூரே ஆகியோர் நிகழ்த்திய புகழ்பெற்ற ஆய்வகச் சோதனையில், ஆதி பூமியின் வளிமண்டலத்தில் மின்னல் தாக்கிய போது அமினோ அமிலங்கள் உருவானது நிரூபிக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்த ஆய்வில் ஒரு பெரும் இடைவெளி இருந்தது: அமினோ அமிலங்கள் உருவானாலும், மரபணுக்களுக்குத் தேவையான பாஸ்பேட் சட்டகங்களோ அல்லது சிக்கலான நியூக்ளிக் அமிலங்களோ அங்கே உருவாகவில்லை. அந்த விடுபட்ட புள்ளியைத்தான் பென்னு தற்போது முழுமையாக நிரப்பியுள்ளது [1], [3].

நிலவின் தரைப்பரப்பில் உள்ள அமைப்புகளையும் [நிலவில் சமீபத்தில் நிகழ்ந்த எரிமலை வெடிப்புகள்](https://www.scitamil.in/signs-of-volcanic-activity-on-moon-tamil/) பற்றிய ஆய்வுகளையும் உற்று நோக்கினால், இந்த ஆதி விண்கற்கள் மோதியதன் அழியாத வடுக்களை இன்றும் நாம் தெளிவாகக் காணலாம். பூமி வளிமண்டலத்தாலும் கடல்களாலும் தன் வடுக்களை அழித்துக் கொண்டது; ஆனால் நிலவோ அதனைப் பாதுகாத்து வைத்துள்ளது. அந்தக் காலகட்டத்தில் நிகழ்ந்த தொடர் மோதல்களின் போது பூமி வெறும் அழிவை மட்டுமே சந்திக்கவில்லை; மாறாக, ஒவ்வொரு விண்கல்லும் கோடிக்கணக்கான டன் கரிமப் பொருட்களையும், உயிரை இணைக்கும் அரிய பாஸ்பேட்டுகளையும், நீரையும் பூமியின் மீது வாரி வழங்கிச் சென்றன [1], [4].

ஆதி பூமியின் கொதிக்கும் வெப்பக் கடல்களில் இந்த விண்வெளிப் பொருட்கள் கரைந்து, தங்களுக்குள் வேதியியல் வினைகளில் ஈடுபட்டு, சுயமாகப் பெருகும் திறன் கொண்ட முதல் 'ஆர்என்ஏ' மூலக்கூறுகளாக உருமாறின. அந்த முதல் மூலக்கூறில் தொடங்கிய பயணம்தான் இன்று நாம் காணும் கோடிக்கணக்கான உயிரினங்களின் மாபெரும் பரிணாம வளர்ச்சி ஆகும்! நாம் வேற்று உலக உயிரினங்கள் அல்ல; ஆனால் நம்மை உருவாக்கிய மூலப்பொருட்கள் வேற்று விண்வெளியிலிருந்து வந்தவையே [1], [3]!

## ஆய்வகத்தின் தூய்மை அறையும் விண்வெளிப் பாதுகாப்பும் (Curating the Pristine Extraterrestrial Samples)

விண்வெளியிலிருந்து ஒரு பாறையைக் கொண்டுவந்து ஆய்வகம் வரை மாசுபடாமல் பாதுகாப்பது சாதாரண பொறியியல் காரியமல்ல. பென்னுவின் மாதிரிகள் உட்டா பாலைவனத்தில் தரையிறங்கிய அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே, அவை அமெரிக்காவின் டெக்சாஸ் மாகாணத்திலுள்ள ஹூஸ்டன் ஜான்சன் விண்வெளி மையத்திற்கு (Johnson Space Center) ஹெலிகாப்டர் மூலம் கொண்டு செல்லப்பட்டன [1].

ஏனெனில், அந்த மாதிரிகள் பூமியின் வளிமண்டலக் காற்றுடனோ, தூசிகளுடனோ அல்லது எந்தவொரு மனிதனின் வியர்வைத் துளிகளுடனோ ஒரு மைக்ரோ விநாடி கூடத் தொடர்பு கொள்ளக் கூடாது! காற்றில் உள்ள ஆக்சிஜன் கூட இந்த விண்பாறையில் உள்ள இரும்பு மற்றும் கரிமச் சேர்மங்களை ஆக்சிஜனேற்றம் செய்து அதன் ஆதித் தன்மையை மாற்றிவிடும் அபாயம் இருந்தது. மேலும், பூமியின் பாக்டீரியாக்களும் கரிமப் பொருட்களும் அதில் கலந்துவிட்டால், எது உண்மையான விண்வெளிப் பொருள், எது பூமியின் மாசு என்ற தீர்க்க முடியாத குழப்பம் ஏற்பட்டுவிடும் [1], [3].

இதற்காக தூய நைட்ரஜன் வாயு மட்டுமே நிரப்பப்பட்ட பிரத்யேகக் கண்ணாடிப் பெட்டிகளுக்குள் (ISO Class 5 Cleanroom Glovebox) வைத்து மட்டுமே விஞ்ஞானிகள் இந்த மாதிரிகளைக் கையாள்கின்றனர். மாதிரிப் பெட்டகத்தின் மூடியைத் திறக்கும் போது இரண்டு திருகுகள் கடுமையான அழுத்தத்தால் சிக்கிக்கொண்டதால், நாசா பொறியாளர்கள் பல மாதங்கள் காத்திருந்து, ஏற்கனவே அங்கீகரிக்கப்பட்ட உலோகம் அல்லாத புதிய அறுவைசிகிச்சைக் கருவிகளைத் தயாரித்து, மிக கவனமாக அந்த மூடியைத் திறந்தனர். எந்தவொரு உலோகத் துகளும் விண்கல் மாதிரியில் விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவர்கள் காட்டிய இந்த அறிவியல் ஒழுக்கம்தான் உலக ஆய்வாளர்களின் பாராட்டைப் பெற்றது [1], [3].

இத்தகைய தீவிரமான தூய்மைப் பராமரிப்புதான், இதில் கண்டறியப்பட்ட பாஸ்பேட்டுகளும் அமினோ அமிலங்களும் நூறு சதவீதம் விண்வெளியில் பிறந்தவை என்பதை உலகிற்கு ஐயமற நிரூபித்துள்ளது. தற்போது இந்த 121 கிராம் மாதிரியில் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே முதற்கட்ட ஆய்வுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சுமார் 70 சதவீத மாதிரிகள் எதிர்காலத் தலைமுறை விஞ்ஞானிகளுக்காகப் பத்திரமாகப் பூட்டி வைக்கப்பட்டுள்ளன. இன்னும் 50 ஆண்டுகள் கழித்து வரவுள்ள அதிநவீன நானோ தொழில்நுட்பக் கருவிகள் கொண்டு ஆராயும் போது, இந்த விண்கல் இன்னும் என்னென்ன பிரபஞ்ச ரகசியங்களை அவிழ்க்கப் போகிறதோ [1]!

## அடுத்த இலக்கு: அபாயகரமான அபோஃபிஸ் விண்கல் ஆய்வு (The Next Frontier: OSIRIS-APEX & Apophis)

பென்னுவின் மாதிரிகளைப் பூமிக்கு அனுப்பிவிட்டதால் ஒசைரிஸ்-ரெக்ஸ் விண்கலத்தின் ஆயுள் முடிந்துவிடவில்லை. விண்கலத்தில் இன்னும் கணிசமான எரிபொருள் இருப்பதையும், அதன் கேமராக்களும் கருவிகளும் மிகச் சிறப்பாக இயங்குவதையும் உணர்ந்த நாசா விஞ்ஞானிகள், அதற்குப் புதிய உயிர் கொடுத்துள்ளனர். அதன் பெயரை 'ஒசைரிஸ்-அபெக்ஸ்' (OSIRIS-APEX: Apophis Explorer) என மாற்றி, புதிய விண்வெளி வேட்டைக்கு அனுப்பி வைத்துள்ளனர் [1].

அதன் அடுத்த இலக்கு—விண்வெளி வரலாற்றிலேயே பூமிக்கு மிக அச்சுறுத்தலான சிறுகோளாகக் கருதப்படும் 'அபோஃபிஸ்' (99942 Apophis) ஆகும்! பண்டைய எகிப்தியப் புராணங்களில் இருளையும் குழப்பத்தையும் குறிக்கும் பாம்புக் கடவுளின் பெயரைக் கொண்ட இந்த பிரம்மாண்டப் பாறை, சுமார் 340 மீட்டர் அகலமுடையது. வரும் 2029 ஏப்ரல் 13 வெள்ளிக்கிழமை அன்று, இந்த அபோஃபிஸ் விண்கல் பூமியை மிக மிக ஆபத்தான முறையில் நெருங்கி வரவுள்ளது [1], [4].

எவ்வளவு அருகில் தெரியுமா? பூமியின் மேற்பரப்பில் இருந்து வெறும் 32,000 கிலோமீட்டர் தொலைவில்! நாம் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புக்காகவும் தொலைத்தொடர்புக்காகவும் விண்ணில் நிறுத்தியுள்ள புவிநிலைச் செயற்கைக்கோள்கள் (Geostationary Satellites) சுற்றும் உயரத்திற்குள்ளேயே இந்த இராட்சத விண்கல் பாய்ந்து செல்லவுள்ளது. அன்றைய இரவில் ஆசியா, ஐரோப்பா மற்றும் ஆப்பிரிக்காவின் பல பகுதிகளில் உள்ள மக்கள், வெறும் கண்களாலேயே வானில் மிக வேகமாக நகரும் ஒரு நட்சத்திரம் போல இந்த அபோஃபிஸ் விண்கல்லைப் பார்க்க முடியும் [1], [4].

பூமியின் மிக பலமான ஈர்ப்பு விசை அபோஃபிஸைக் கடக்கும் போது, அந்த விண்கல்லில் நிலநடுக்கங்கள் உருவாகுமா, அதன் சுழற்சி வேகம் மாறுமா, அதன் தரைப்பரப்பு பிளக்குமா என்பதை நேரில் காண ஒசைரிஸ்-அபெக்ஸ் விண்கலம் தயாராகி வருகிறது. கடந்த கால உயிர்களின் தோற்றத்தை பென்னு நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது என்றால், எதிர்காலத்தில் பூமியை விண்கற்களின் மோதலில் இருந்து எவ்வாறு பாதுகாப்பது என்ற தற்காப்புக் கலையை அபோஃபிஸ் நமக்குக் கற்றுத்தரப் போகிறது. வானியலும் மூலக்கூறு உயிரியலும் கைகோர்த்துப் பயணிக்கும் இந்த விண்வெளி யுகத்தில், மனிதகுலம் தன் ஆதி வேர்களையும் எதிர்காலப் பாதுகாப்பையும் ஒரே நேரத்தில் அண்டவெளியில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது [1], [4]!

பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான மௌனத்திற்குள் பல்லாயிரம் கோடி விண்பொருட்கள் சுற்றி வருகின்றன. ஆனால், பூமிக்கு அருகில் வந்து உயிர்களின் ஆதி வேர்களை நமக்கு நேரில் பரிசளித்த பென்னு சிறுகோள், வானியல் வரலாற்றில் ஒரு தனித்துவமான திருப்புமுனையாக நிலைத்து நிற்கும். பூமியில் நாம் வாழும் ஒவ்வொரு விநாடியும், நமது செல்களுக்குள் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் அதே பாஸ்பேட்டும் நீரும் ஒரு காலத்தில் இந்த பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் பயணம் செய்து வந்தவைதான் என்பதை நினைக்கும் போது, மனிதகுலம் பிரபஞ்சத்திலிருந்து அன்னியப்பட்ட ஒன்று அல்ல; நாம் அனைவரும் உண்மையில் அந்த அண்டவெளியின் ஆதி விண்மீன் தூசிகளே என்பது மெயிரிலிர்க்க வைக்கும் நிதர்சனமாகிறது [1], [2].

பிரபஞ்சத்தின் ஆழமான மௌனத்திற்குள் பல்லாயிரம் கோடி விண்பொருட்கள் சுற்றி வருகின்றன. ஆனால், பூமிக்கு அருகில் வந்து உயிர்களின் ஆதி வேர்களை நமக்கு நேரில் பரிசளித்த பென்னு சிறுகோள், வானியல் வரலாற்றில் ஒரு தனித்துவமான திருப்புமுனையாக நிலைத்து நிற்கும். பூமியில் நாம் வாழும் ஒவ்வொரு விநாடியும், நமது செல்களுக்குள் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் அதே பாஸ்பேட்டும் நீரும் ஒரு காலத்தில் இந்த பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் பயணம் செய்து வந்தவைதான் என்பதை நினைக்கும் போது, மனிதகுலம் பிரபஞ்சத்திலிருந்து அன்னியப்பட்ட ஒன்று அல்ல; நாம் அனைவரும் உண்மையில் அந்த அண்டவெளியின் ஆதி விண்மீன் தூசிகளே என்பது மெயிரிலிர்க்க வைக்கும் நிதர்சனமாகிறது [1], [2].

## ஆய்வு மேற்கோள்கள் மற்றும் தரவு ஆதாரங்கள் (Primary Sources & References)

ஆய்வு மூலம்சக மதிப்பாய்வு

Asteroid (101955) Bennu in the laboratory: Properties of the returned sample from OSIRIS-REx

Lauretta DS, Connolly HC, et al.

இதழ்

Meteoritics & Planetary Science

ஆய்வு வகை

Lab

ஆண்டு

2024

DOI10.1111/maps.14147

[மூல ஆய்வு](https://doi.org/10.1111/maps.14147)மேற்கோள் நகலெடு