# இன்று இரவு வானில் விண்கல் மழை! (Orionid Meteor Shower வழிகாட்டி)

- URL: https://www.scitamil.in/orionid-meteor-shower-tamil-guide-halley-comet/
- Published: 2026-10-25 · Updated: 2026-10-25
- Source: Meteor Showers and their Parent Comets: Dynamics and Structure of Halleyid Streams — Monthly Notices of the Royal Astronomical Society (MNRAS) (https://doi.org/10.1111/j.1365-2966.2007.12745.x)
- Study type: Review

ஹேலி வால்நட்சத்திரத் துகள்கள் விநாடிக்கு 66 கி.மீ வேகத்தில் காற்றில் உரசி எரியும் ஓரியனிட் விண்கல் மழையை வெறும் கண்களால் காணும் வானியல் வழிகாட்டி.

## Key findings

- ஓரியனிட் விண்கற்கள் விநாடிக்கு 66 கிலோமீட்டர் (மணிக்கு 2,37,600 கி.மீ) என்ற அசுர வேகத்தில் பூமியின் வளிமண்டலத்தில் மோதுகின்றன.
- இவை விண்வெளியில் உதிர்ந்து விழும் நட்சத்திரங்கள் அல்ல; 76 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை சூரியனை வலம்வரும் புகழ்பெற்ற 1P/ஹேலி வால்நட்சத்திரம் விட்டுச்சென்ற சிறு துகள்களே.
- தமிழ்நாட்டில் அதிகாலை 3:30 மணி முதல் விடியற்காலை 5:15 மணி வரை நிலவின் வெளிச்சம் குறைந்த காரிருள் வானத்தில் கிழக்கு திசையை நோக்குவதே இதைக் காண உகந்த நேரம்.
- விண்கற்களைப் பார்க்க டெலஸ்கோப் அல்லது பைனாகுலர் தேவையில்லை; இருளுக்குப் பழகிய வெறும் கண்களே வானை முழுமையாகக் கவனிக்கச் சிறந்த கருவி.

இரவு நேரத்தில் வீட்டு மொட்டை மாடியில் மல்லாந்து படுத்து அமைதியான வானத்தைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? நிலவின் மெல்லிய நிலவொளியும், கண்ணுக்குத் தெரியும் சில நூறு விண்மீன்களும் அங்கே சலனமற்று அமைதியாகக் காட்சியளிக்கலாம். ஆனால், அந்த அமைதிக்குப் பின்னால் ஒரு மாபெரும் விண்வெளி நாடகமே அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? நம் தலைக்கு மேலே நூறு கிலோமீட்டர் உயரத்தில், கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளாக விண்வெளியில் மிதந்து திரியும் பழமையான பாறைத் துகள்கள், பூமியின் காற்று மண்டலத்தை விநாடிக்கு 66 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் தாக்கி, கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் சுடர்விட்டு எரிந்து சாம்பலாகின்றன [1].

பழங்காலத்தில் நம் முன்னோர்கள் இந்த ஒளிக்கீற்றுகளைப் பார்த்தபோது, 'வானத்திலிருந்து நட்சத்திரமே கீழே உதிர்ந்து விழுகிறது' என்று எண்ணினர்; அதைக் கண்டதும் கண்கள் மூடித் தங்கள் மன விருப்பங்களை வேண்டிக்கொண்டனர். ஆனால், நவீன வானியற்பியல் நமக்குக் கற்றுத்தரும் அறிவியல் உண்மை அந்தப் புனைவுகளை விடவும் பல மடங்கு வியப்பானது [1], [2]. அந்த ஒளிரும் கோடுகள் நட்சத்திரங்கள் அல்ல; நமது சூரியக் குடும்பத்தின் மிக ஆச்சரியமூட்டும் பயணியான புகழ்பெற்ற 'ஹேலி வால்நட்சத்திரம்' (Halley's Comet) தனது பயணப் பாதையில் விட்டுச்சென்ற விண்வெளிப் பனித் துகள்களே ஆகும் [2], [3].

தற்போது அக்டோபர் மாதத்தின் பிற்பகுதியில், பூமி இந்த ஹேலி வால்நட்சத்திரத்தின் பழைய பாதையைக் கடந்து செல்கிறது. இதன் விளைவாக, ஆண்டுதோறும் நிகழும் 'ஓரியனிட் விண்கல் மழை' (Orionid Meteor Shower) தற்போது தன் உச்சக்கட்ட செயல்பாட்டை எட்டியுள்ளது [2], [4]. தமிழ்நாட்டின் கிராமப்புறங்களிலும் கடற்கரையோரங்களிலும் விடியலுக்கு முந்தைய அதிகாலை வேளையில், வெறும் கண்களால் இந்த வானியல் அதிசயத்தை எவ்வாறு கண்டு ரசிக்கலாம்? இதற்குப் பின்னால் இயங்கும் ஆழமான விண்வெளி இயக்கவியல் என்ன? சங்க இலக்கியப் பதிவுகள் முதல் நவீன வானியற்பியல் வரை அனைத்தையும் இந்த விரிவான வழிகாட்டியில் ஆராய்வோம் [1], [3].

66 km/s

விண்கற்களின் வேகம்

பூமியின் காற்று மண்டலத்தில் மோதும் துகள்களின் அசுர வேகம் (மணிக்கு 2,37,600 கி.மீ)

15 - 20

மணிக்கு விழும் கற்கள்

இருண்ட கிராமப்புற வானில் ஒரு மணி நேரத்தில் காணக்கூடிய சராசரி எண்ணிக்கை

76 ஆண்டுகள்

ஹேலியின் சுழற்சி காலம்

இந்த விண்கற்களுக்கு மூல காரணமான வால்நட்சத்திரத்தின் சூரிய சுற்றுப்பாதை

அதிகாலை 3:30

உகந்த நேரம்

தமிழ்நாட்டில் நிலவு மறைந்த பின் கிழக்கு வானில் காண வேண்டிய நேரம்

## விண்கல் மழை எவ்வாறு உருவாகிறது? (Halley Comet Debris Science)

விண்கல் மழை எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, ஒரு நடைமுறை வாழ்வியல் உதாரணத்தை நாம் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். ஒரு கனரக லாரி நிறைய ஆற்று மணலை ஏற்றிக்கொண்டு தேசிய நெடுஞ்சாலையில் அசுர வேகத்தில் விரைகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்த லாரி செல்லும்போது, அதன் தார்ப்பாய் இடைவெளிகள் வழியாகச் சிறிதளவு மணல் காற்றில் சிதறி, சாலையெங்கும் ஒரு நீண்ட தடம் போலச் சிந்திச் செல்லும். பல நாட்கள் கழித்து நாம் அதே சாலையில் நம் இருசக்கர வாகனத்தில் செல்லும்போது, சாலையின் காற்றில் மிதக்கும் அந்த மணல் துகள்கள் நம் முகத்தில் வந்து மோதுமல்லவா? ஏறத்தாழ இதே நிகழ்வுதான் விண்வெளியில் விண்கல் மழையாக நிகழ்கிறது [1], [3].

நமது சூரியக் குடும்பத்தின் விளிம்பிலிருந்து உள்நோக்கிப் பாய்ந்துவரும் வால்நட்சத்திரங்கள் என்பவை பிரம்மாண்டமான 'அழுக்கு பனி உருண்டைகள்' (Dirty Snowballs) போன்ற அமைப்புகள் ஆகும். பனி, பாறைத் துகள்கள், மீத்தேன், அம்மோனியா மற்றும் கார்பன் நிறைந்த துகள்களால் இவை பிணைக்கப்பட்டிருக்கும். அண்டவெளியில் உள்ள மற்ற உலகங்களை ஆராயும் [செவ்வாய் நிலவுக்குப் பாயும் ஜப்பான் விண்கலம்](https://www.scitamil.in/japan-mmx-phobos-mars-moon-mission-tamil/) போன்ற நவீன ஆய்வுகள் விவரிப்பது போல, இத்தகைய விண்பொருட்களே பிரபஞ்சத்தின் ஆதி வேதியியல் ரகசியங்களைச் சுமந்து திரிகின்றன. இந்த வால்நட்சத்திரங்கள் சூரியனை நோக்கி நெருங்கி வரும்போது, சூரியனின் கொதிக்கும் வெப்பக் கதிர்வீச்சு தாங்காமல் அவற்றின் மேற்புறப் பனி உடனடியாக ஆவியாகி வெளியேறுகிறது (Sublimation). அப்போது, பனிக்குள் புதைந்திருந்த கோடிக்கணக்கான சிறு பாறைத் துகள்களும் மணல் மணிகளும் விண்வெளியில் விசிறியடிக்கப்பட்டு, வால்நட்சத்திரத்தின் சுற்றுப்பாதையெங்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான தூசித் தடம் போல மிதந்து கிடக்கின்றன [2], [4].

இப்படி விண்வெளியில் உதிர்த்துச் செல்லப்பட்ட குப்பைகளைத்தான் வானியலாளர்கள் 'விண்கல்துகள் ஒழுங்கு' (Meteoroid Stream) என்று அழைக்கின்றனர் [3]. சூரியனைச் சுற்றி வரும் நமது பூமியின் சுற்றுப்பாதையும், ஹேலி வால்நட்சத்திரத்தின் பழைய சுற்றுப்பாதையும் ஓராண்டில் இரண்டு இடங்களில் ஒன்றை ஒன்று மிக நெருக்கமாகச் சந்திக்கின்றன. முதல் சந்திப்பு மே மாதத் தொடக்கத்தில் நிகழ்கிறது; அதனை 'ஈட்டா அக்வாரிட்ஸ்' (Eta Aquariids) விண்கல் மழை என்று அழைக்கிறோம். இரண்டாவது சந்திப்பு அக்டோபர் மாதத்தின் பிற்பகுதியில் நிகழ்கிறது; அதுவே நாம் தற்போது காணும் 'ஓரியனிட்ஸ்' (Orionids) ஆகும் [1], [4].

பூமி ஒவ்வொரு ஆண்டும் அக்டோபர் 16 முதல் அக்டோபர் 30 வரையிலான நாட்களில், ஹேலி வால்நட்சத்திரம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக விண்வெளியில் விட்டுச்சென்ற தூசித் தடத்திற்குள் நேருக்கு நேராக நுழைகிறது. விண்வெளியில் பரவிக் கிடக்கும் அந்தக் குப்பைக் கூட்டத்தின் வழியே பூமி பயணிக்கும் போது, விநாடிக்கு 30 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் சுழன்றுவரும் நமது பூமியின் ஈர்ப்பு விசை, அந்தத் துகள்களைத் தன் காற்று மண்டலத்திற்குள் ஈர்த்துப் பொசுக்குகிறது. இதுவே நாம் காணும் விண்கல் மழை ஆகும் [1], [4].

**ஓரியனிட் விண்கற்கள்: நினைவில் கொள்ள வேண்டிய முக்கிய உண்மைகள்**

- விண்கற்கள் என்பது வானிலிருந்து உதிர்ந்து விழும் உண்மையான விண்மீன்கள் அல்ல; வால்நட்சத்திரங்கள் உதிர்த்த சிறு மணல் துகள்களே.
- ஒரு கடுகு அல்லது சுண்டக்கடலை அளவே உள்ள சிறு பாறைத் துண்டுகள்தான் வானில் நூறு கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு ஒளிக் கோட்டை வரைகின்றன.
- பூமியின் தரைப்பகுதியை இவை ஒருபோதும் தொடுவதில்லை; தரையிலிருந்து 80 முதல் 100 கி.மீ உயரத்திலேயே முழுமையாக எரிந்து விடுகின்றன.
- ஓரியன் (வேடன்) விண்மீன் மண்டலத்தின் பின்னணியில் இருந்து இவை பாய்வது போல் தோன்றுவதால் 'ஓரியனிட்ஸ்' என்று பெயர் பெற்றது.
- இந்த விண்கற்களின் தாய் வால்நட்சத்திரமான ஹேலி, கடைசியாக 1986-ல் வந்தது; மீண்டும் 2061-ல்தான் பூமிக்கு அருகில் வரும்.

## காற்றில் தீப்பிடிக்கும் துகள்கள் (Atmospheric Friction & Ram Pressure)

வானில் அவ்வளவு பெரிய வெளிச்சக் கீற்றை உருவாக்கும் ஒரு விண்கல், எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? ஒரு பெரிய மலாங்கல்லா? அல்லது ஒரு தேங்காயின் அளவா? நிச்சயமாக இல்லை. வானில் கண்களைப் பறிக்கும் ஒளியுடன் பாயும் ஓரியனிட் விண்கற்களில் 95 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவை, ஒரு கடுகு அல்லது சுண்டக்கடலை அளவே கொண்டவை! வெறும் ஒரு கிராம் எடை கூட இல்லாத ஒரு சிறு மணல் மணி, வானையே கிழிப்பது போன்ற பேரொளியை எப்படி உண்டாக்குகிறது என்ற கேள்வி எந்த ஒரு வாசகனுக்கும் வியப்பை ஏற்படுத்தும் [1], [5].

இங்குதான் அதிவேக இயக்கவியலின் பிரம்மாண்டமான இயற்பியல் சூட்சுமம் செயல்படுகிறது. சூரியனைச் சுற்றி விண்வெளியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பூமியின் வேகம் விநாடிக்கு சுமார் 30 கிலோமீட்டர். அதேநேரம், ஹேலி வால்நட்சத்திரத்தின் தூசித் துகள்கள் எதிர் திசையிலிருந்து விநாடிக்கு 36 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பூமியை நோக்கிப் பாய்கின்றன. இரண்டும் நேருக்கு நேர் மோதும் போது, அந்தத் துகள்கள் பூமியின் வளிமண்டலத்திற்குள் விநாடிக்கு 66 கிலோமீட்டர் என்ற அசுர வேகத்தில் நுழைகின்றன [3], [5].

இயற்பியலில் துகள்களின் இயக்கத்திற்கு [இயற்கையின் குவாண்டம் வேக வரம்பு](https://www.scitamil.in/quantum-speed-limit-thermalization-physics-tamil/) எவ்வாறு ஒரு பிரபஞ்ச எல்லையை விதிக்கிறதோ, அதேபோல பூமியின் வளிமண்டலத்திலும் இந்த அசுர வேகம் வியக்கத்தக்க இயற்பியல் மாற்றங்களை நிகழ்த்துகிறது. விநாடிக்கு 66 கிலோமீட்டர் என்றால் என்ன வேகம் தெரியுமா? ஒரு விநாடி கண்ணிமைப்பதற்குள் சென்னையிலிருந்து செங்கல்பட்டையும், வெறும் ஐந்து விநாடிகளில் சென்னையிலிருந்து மதுரையையும் தொட்டுவிடும் வேகம்! மணிக்கு சுமார் 2,37,600 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் ஒரு பொருள் காற்று மண்டலத்திற்குள் பாயும்போது, அதன் முன்னால் இருக்கும் காற்று விலகிச் செல்ல நேரமின்றி மிகக் கடுமையாக நெரிக்கப்படுகிறது. இயற்பியலில் இதனை 'முன்னெதிர்ப்பு அழுத்தம்' (Ram Pressure) என்று அழைக்கிறோம் [4], [5].

காற்று மிகக் கடுமையாக அழுத்தப்படும் போது, வெப்ப இயக்கவியல் விதிகளின்படி அங்கே நொடிப் பொழுதில் 1,600 முதல் 2,000 டிகிரி செல்சியஸ் வரை உக்கிரமான வெப்பம் பிறக்கிறது. அந்த நரக வெப்பத்தில் அந்தச் சிறு பாறைத் துகள் ஒரு கண் சிமிட்டும் நேரத்தில் கொதித்து உருகி, வாயுவாக ஆவியாகிறது (Ablation). அதே சமயம், அதனைச் சுற்றியுள்ள காற்றின் நைட்ரஜன் மற்றும் ஆக்சிஜன் மூலக்கூறுகள் தங்களின் எலக்ட்ரான்களை இழந்து மின்மயமாக்கப்பட்ட அயனிகளாக (Plasma Ionization) மாறுகின்றன. அந்த அயனிகள் மீண்டும் தங்களின் அமைதி நிலைக்குத் திரும்பும் போது வெளிவிடும் ஆற்றல்தான், நாம் பூமியிலிருந்து பார்க்கும் அந்த அற்புதமான ஒளிக்கீற்று [1], [5]!

### விண்கல் காற்றில் எரிந்து ஒளிரும் செயல்முறை படிநிலைகள்

 படிநிலை 1

 வளிமண்டல மோதல் (Entry at 66 km/s)

 விண்வெளியில் மிதந்த ஹேலி வால்நட்சத்திரத் துகள், பூமியின் மீசோஸ்பியர் காற்று மண்டலத்திற்குள் விநாடிக்கு 66 கி.மீ வேகத்தில் நுழைகிறது.

 படிநிலை 2

 அழுத்த வெப்பம் (Ram Compression Heating)

 துகளின் முன்பகுதியில் உள்ள காற்று மிகக் கடுமையாக நெரிக்கப்பட்டு வெப்பநிலை 1,600°C வரை உயர்ந்து பாறை நொடியில் உருகி ஆவியாகிறது.

 படிநிலை 3

 பிளாஸ்மா அயனியாக்கம் (Plasma Ionization Trail)

 சூடான வாயுவின் மூலக்கூறுகள் மின்மயமாகி ஒளிர்கின்றன; தரைக்கு மேல் 80 கி.மீ உயரத்தில் சில நொடிகள் நீடிக்கும் பசுமை கலந்த ஒளிக் கோடு மறைகிறது.

### விண்கற்களின் வண்ணங்களும் வேதியியல் ரகசியமும் (Spectral Colors of Meteors)

ஓரியனிட் விண்கற்களை இரவு வானில் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கும் ஒரு கூர்மையான பார்வையாளருக்கு இன்னொரு வியப்பான காட்சி புலப்படும். எல்லா விண்கற்களும் ஒரே நிறத்தில் வெண்மையாக எரிவதில்லை! சில விண்கற்கள் பளீரென்ற பச்சை நிறத்திலும், சில மஞ்சள் மற்றும் பொன்னிறத்திலும், சில அடர் சிவப்பு நிறத்திலும் சுடர்விட்டுப் பாய்வதைக் காணலாம். வானில் தோன்றும் இந்த வண்ண வேறுபாடுகளுக்குப் பின்னால் ஆழமான வேதியியல் உட்கூறுகள் ஒளிந்துள்ளன [2], [5].

பட்டாசு தயாரிக்கும் போது வெவ்வேறு வேதி உப்புகளைச் சேர்த்து பல வண்ணங்களில் வானில் ஒளிரச் செய்வது போலவே, விண்கல் துகள்களில் கலந்துள்ள தாதுப்பொருட்களும் எரியும் போது பிரத்யேக நிறமாலையை (Emission Spectrum) உமிழ்கின்றன:

 தோன்றும் நிறம்
 காரணமான தனிமம் / மூலக்கூறு
 விஞ்ஞான விளக்கம்

 பச்சை கலந்த நீலம்
 மெக்னீசியம் (Magnesium)
 ஹேலி வால்நட்சத்திரப் பாறைகளில் உள்ள சிலிகேட் தாதுக்கள் எரியும்போது பச்சை நிறம் பிறக்கிறது.

 மஞ்சள் மற்றும் தங்கம்
 இரும்பு (Iron)
 விண்கல்லில் உள்ள உலோகத் தாதுக்கள் ஆவியாகும்போது தோன்றும் பொன்னிறத் தடம்.

 பிரகாசமான ஆரஞ்சு
 சோடியம் (Sodium)
 சோடியம் அணுக்கள் அயனியாக்கம் அடைந்து ஆரஞ்சு வண்ணத்தை வானில் பரப்புகின்றன.

 சிவப்பு மற்றும் ஊதா
 நைட்ரஜன் & ஆக்சிஜன் (N₂ & O₂)
 பூமியின் வளிமண்டலத்தில் உள்ள காற்று மூலக்கூறுகள் வெப்பத்தால் அயனியாகும்போது சிவப்பு நிறக் கீற்று ஒளிர்கிறது.

ஓரியனிட்ஸ் விண்கற்களின் தனித்துவமான ஒரு சிறப்பு என்னவென்றால், அவற்றின் அதிவேகத்தின் காரணமாக அவை வானில் பல நொடிகள் வரை நீடிக்கும் ஒளிரும் புகைத் தடங்களை (Persistent Trains) விட்டுச் செல்கின்றன. சில விண்கற்கள் சுடர்விட்டு வெடிப்பது போலத் தோன்றும் 'நெருப்புப் பந்துகள்' (Fireballs) போலவும் ஒளிர்கின்றன. இந்த நெருப்புப் பந்துகள் சுக்கிரன் (Venus) கிரகத்தை விடவும் பிரகாசமாக மின்னி வானையே ஒரு கணம் பகல் போல வெளிச்சமாக்கி மறைவதைக் கண்டு பலரும் வியந்து போவர் [1], [5].

## ஓரியன் விண்மீன் கூட்டம் காட்டும் திசை (The Orion Constellation Radiant)

இந்த விண்கற்களுக்கு ஏன் 'ஓரியனிட்ஸ்' என்று பெயர் வந்தது என்று நீங்கள் யோசித்திருக்கலாம். வானியலில் எந்த ஒரு விண்கல் மழையும் வானின் எந்த நட்சத்திரப் பின்னணியிலிருந்து பாய்ந்து புறப்படுவது போலத் தோன்றுகிறதோ, அந்த விண்மீன் கூட்டத்தின் பெயரையே அதற்குச் சூட்டுவர். ஓரியனிட்ஸ் விண்கற்களின் தடங்களைப் பின்னோக்கி இழுத்துப் பார்த்தால், அவை அனைத்தும் வேடனின் உருவத்தைக் குறிக்கும் 'ஓரியன்' (Orion) விண்மீன் கூட்டத்தின் திசையிலிருந்தே விரிந்து பாய்வது போலத் தோன்றும் [2], [4].

இதை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள ஒரு ரயில்வே தண்டவாளத்தை உற்று நோக்குங்கள். தண்டவாளத்தின் இரண்டு இரும்பு கம்பிகளும் இணையானவைதான். ஆனால் தொலைவில் பார்க்கும்போது, அவை இரண்டும் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் ஒன்றாகக் குவிந்து, அங்கிருந்து நம்மை நோக்கி விரிந்து வருவது போலத் தோன்றும் அல்லவா? பார்வைத் தோற்றப் பிழை (Perspective Effect) என்று அழைக்கப்படும் இதே நியதிதான் வானிலும் நிகழ்கிறது. விண்வெளியில் இணையான கோடுகளில் பூமியை நோக்கிப் பாயும் துகள்கள், பூமியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு ஓரியன் விண்மீன் மண்டலத்தின் ஒரு மையப் புள்ளியிலிருந்து (Radiant Point) நாலாபுறமும் வெடித்துப் பாய்வது போலத் தெரிகின்றன [2], [4].

ஓரியன் விண்மீன் கூட்டத்தை இரவு வானில் அடையாளம் காண்பது மிக எளிது. இரவு வானில் தென்கிழக்கு மற்றும் கிழக்கு திசையை நோக்கினால், ஒரே நேர்க்கோட்டில் சம இடைவெளியில் அமைந்த மூன்று பிரகாசமான நட்சத்திரங்கள் உங்கள் கண்ணில் படும். இவற்றைத் தமிழில் 'வேடன் பெல்ட்' அல்லது 'மூன்று நட்சத்திரங்கள்' என்பர். அதன் மேல் வலதுபுறத்தில் சிவந்த நிறத்தில் 'திருவாதிரை' (Betelgeuse) நட்சத்திரமும், கீழ் இடதுபுறத்தில் நீலவெள்ளை நிறத்தில் 'ரைஜெல்' (Rigel) நட்சத்திரமும் மின்னும். இந்த கம்பீரமான வேடன் கூட்டத்திற்குச் சற்று மேலேதான் ஓரியனிட்ஸ் விண்கற்களின் பிறப்பிடம் அமைந்துள்ளது [1], [4].

ஆனால் இங்கு ஒரு முக்கியமான வானியல் நுணுக்கத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும். விண்கற்கள் ஓரியன் விண்மீன் கூட்டத்திலிருந்துதான் புறப்படுகின்றன என்பதற்காக, நம் கண்களை அந்த ஓரியன் விண்மீன் கூட்டத்தின் மீதே நங்கூரமிட்டுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது! கதிரியக்க மையத்திற்கு மிக அருகில் தோன்றும் விண்கற்கள் மிகச் சிறிய ஒளிக்கோடுகளாகவே தெரியும். மாறாக, ஓரியன் கூட்டத்திற்கு 45 டிகிரி முதல் 90 டிகிரி தள்ளி உச்சி வானத்தையோ அல்லது வடகிழக்கு வானத்தையோ கவனித்தால், பல அடி நீளத்திற்கு வானைக் கிழித்துக் கொண்டு பாயும் பிரம்மாண்ட விண்கற்களைத் தெளிவாகக் காணலாம் [2], [5].

## தமிழ்நாட்டில் எந்த நேரத்தில் பார்க்க வேண்டும்? (Best Viewing Window in Tamil Nadu)

விண்கல் மழையைப் பார்ப்பதற்காக மொட்டை மாடிக்குச் செல்லும் பெரும்பாலான ஆர்வலர்கள் செய்யும் மிகப் பெரிய தவறு—இரவு 9 மணி அல்லது 10 மணிக்கே மேலே சென்று வானத்தைப் பார்த்துவிட்டு, "ஒரு விண்கல்லையும் காணோமே!" என்று ஏமாற்றத்துடன் கீழே இறங்கி தூங்கப் போய்விடுவதுதான். விண்கல் மழையைக் காண்பதற்கு இரவு நேரத்தின் நேரம் மிக மிக முக்கியமானது [1], [3].

ஏன் ஆரம்ப இரவில் பார்க்க முடியாது? பூமி சூரியனைச் சுற்றி வலம்வரும் போது, நள்ளிரவுக்கு முந்தைய நேரங்களில் நாம் பூமியின் 'பின்புறப் பகுதியில்' (Trailing Hemisphere) இருக்கிறோம். நள்ளிரவு 12 மணிக்கு மேல்தான், நாம் வாழும் தமிழ்நாடு பகுதி பூமியின் சுழற்சியால் 'முன்புறப் பகுதிக்கு' (Leading Hemisphere) நகர்கிறது. காரில் செல்லும்போது காரின் பின்பக்கக் கண்ணாடியில் மழைத்துளிகள் குறைவாகவும், முன்பக்கக் கண்ணாடியில் மழைத்துளிகள் படபடவென நேருக்கு நேர் மோதுவதைப் போல, நள்ளிரவுக்குப் பின்னரே பூமியின் முன்பக்க வளிமண்டலத்தில் விண்கற்கள் சரமாரியாக மோதத் தொடங்குகின்றன [3], [4].

மேலும், ஓரியன் விண்மீன் கூட்டம் கிழக்கு வானில் நள்ளிரவு 12 மணிக்கு மேல்தான் மெதுவாக அடிவானத்திலிருந்து மேலே எழத் தொடங்கும். எனவே, தமிழ்நாட்டில் இதைப் பார்ப்பதற்கு மிகச் சிறந்த நேரம் **அதிகாலை 3:30 மணி முதல் அதிகாலை 5:15 மணி வரை** ஆகும். இந்நேரத்தில் ஓரியன் கூட்டம் வானின் உச்சியில் கம்பீரமாக வீற்றிருக்கும் [1], [2].

இந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தின் பிற்பகுதியில் நமக்கு வாய்த்துள்ள கூடுதல் அனுகூலம் என்னவென்றால், நிலவு நள்ளிரவு 1:30 மணிக்கே மேற்கு வானில் மறைந்து விடுகிறது! நிலவின் பிரகாசமான வெளிச்சம் வானில் இருந்தால், அது மங்கலான விண்கற்களை மறைத்துவிடும். ஆனால், அதிகாலை 3:30 மணிக்கு வானில் நிலவே இருக்காது; காரிருள் போர்த்திய அமைதியான வானம் நமக்குக் கிடைக்கும். எனவே, அதிகாலை 3:30 முதல் விடியலில் வானம் வெளுக்கும் முன் உள்ள அந்த இரண்டு மணி நேரம் விண்கல் வேட்டைக்கு பொன்னான தருணம் [2], [4]!

## வெறும் கண்களால் பார்ப்பதற்கான வழிமுறைகள் (Naked-Eye Stargazing Techniques)

விண்கல் மழையைக் காணத் திட்டமிடும்போது பலரும் "என்னிடம் டெலஸ்கோப் இல்லையே, விலையுயர்ந்த பைனாகுலர் இல்லையே" என்று தயங்குவர். ஆனால், வானியலாளர்கள் கூறும் உண்மை என்னவென்றால்: **விண்கற்களைப் பார்க்க டெலஸ்கோப் அல்லது பைனாகுலரைப் பயன்படுத்தவே கூடாது!** [1], [4]

டெலஸ்கோப் என்பது நிலவின் குழிகளையோ அல்லது வியாழன் கிரகத்தையோ மிகக் குறுகிய பரப்பில் பெரிதாக்கிக் காட்டுவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட கருவி. ஆனால் விண்கற்களோ வானின் எந்த மூலையிலிருந்தும் எழலாம்; கிழக்கு வானில் தொடங்கி உச்சி வானம் வரை ஒரு நொடியில் பாய்ந்து மறையலாம். குறுகிய குழாய் வழியே பார்த்தால் பரந்த வானில் எங்கே விண்கல் விழுகிறது என்பதைக் கவனிக்கவே முடியாது. எனவே, இயற்கையாகவே அகன்ற கோணப் பார்வையை (Wide Field of View) கொண்ட நமது இரண்டு கண்கள்தான் விண்கல் மழையைக் காண உலகிலேயே தலைசிறந்த கருவியாகும் [1], [4].

வெறும் கண்களால் விண்கல் மழையைக் கண்டு வியக்க நீங்கள் பின்பற்ற வேண்டிய சில முக்கிய அறிவியல் உத்திகள்:

**1. இருளுக்கு கண்களைப் பழக்கப்படுத்துங்கள் (Dark Adaptation):** நீங்கள் அறையிலிருந்து வெளிச்சத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே மொட்டை மாடிக்குச் சென்றால் வானில் எதுவுமே தெரியாது. நமது கண்களின் விழித்திரையில் உள்ள 'ரோடாப்சின்' (Rhodopsin) எனப்படும் ஒளி உணர் வேதிப்பொருள் இருளுக்குத் தகவமைத்துக் கொள்ள குறைந்தது 20 நிமிடங்கள் பிடிக்கும். எனவே மொட்டை மாடிக்குச் சென்று விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு, 20 நிமிடங்கள் அமைதியாக வானைப் பார்த்துக் காத்திருங்கள். மெல்ல மெல்ல மங்கலான நட்சத்திரங்களும், விண்கற்களும் உங்கள் கண்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரியத் தொடங்கும் [1], [5].

**2. செல்போன் திரையை ஒருபோதும் பார்க்காதீர்கள்:** இருளில் பழகிய கண்களுடன் மொட்டை மாடியில் இருக்கும்போது வாட்ஸ்அப் அல்லது முகநூலைப் பார்க்க செல்போன் திரையை ஆன் செய்தால், அந்த நீல வெளிச்சம் உங்கள் கண்களின் இருள் தகவமைப்பை நொடியில் அழித்துவிடும். மீண்டும் உங்கள் கண்கள் இருளுக்குப் பழக மேலும் 20 நிமிடங்கள் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும். எனவே அந்த இரண்டு மணி நேரம் செல்போனைப் பையில் வைத்துவிடுங்கள் [1].

**3. சாய்வு நாற்காலியில் மல்லாந்து படுங்கள்:** நின்றுகொண்டே கழுத்தை மேலே தூக்கி வானத்தைப் பார்த்தால் சில நிமிடங்களிலேயே கழுத்து வலித்துவிடும். ஒரு சாய்வு நாற்காலியிலோ அல்லது மொட்டை மாடியில் பாய் விரித்துப் படுத்துக்கொண்டோ கிழக்கு மற்றும் உச்சி வானை நோக்குவதே சோர்வின்றி நீண்ட நேரம் விண்வெளியை ரசிக்க சிறந்த வழியாகும் [2]. விடியற்காலை நடைப்பயிற்சியை வழக்கமாகக் கொண்டவர்களுக்கு, [சாப்பிட்ட பின் நடைப்பயிற்சியின் நன்மைகள்](https://www.scitamil.in/benefits-of-walking-after-eating-tamil-guide/) போல அதிகாலை விண்வெளி உலாவுதலும் உடலுக்கும் மனதுக்கும் ஆழ்ந்த புத்துணர்ச்சியை அளிக்கும்.

**4. அதிகாலைக் குளிருக்குத் தகுந்த ஆடை:** அக்டோபர் மாதக் கடைசி என்பதால் அதிகாலையில் பனிப்பொழிவும் குளிரும் அதிகமாக இருக்கும். ஒரு கதகதப்பான சால்வை அல்லது ஜாக்கெட்டை அணிந்து கொண்டு, ஒரு சூடான தேநீருடன் மாடியில் அமர்வது வானியல் அனுபவத்தை மேலும் இனிமையாக்கும்.

### நெருப்புப் பந்துகளும் விண்வெளி ஒலிகளும் (Fireballs & Electrophonic Sounds)

விண்கல் மழையின் போது அரிதாக நிகழும் இன்னொரு பரவசமூட்டும் நிகழ்வுதான் 'நெருப்புப் பந்து' (Fireball அல்லது Bolide). ஒரு சுண்டக்கடலையை விட சற்றுப் பெரிய நெல்லிக்காய் அளவிலான பாறைத் துகள் காற்று மண்டலத்திற்குள் நுழையும் போது, அது சாதாரண விண்கற்களைப் போல ஒரு மெல்லிய கோடாக மட்டும் முடிந்து விடுவதில்லை. அது வானில் ஒரு பிரம்மாண்டமான தீப்பிழம்பாகப் பாய்ந்து, சில சமயங்களில் கண்ணை கூசும் வெளிச்சத்துடன் வெடித்துச் சிதறும் [1], [5].

அவ்வாறு வெடிக்கும் போது வானமே ஒரு கணம் பட்டப்பகல் போலப் பச்சை அல்லது நீல நிறத்தில் ஒளிவெள்ளத்தில் மூழ்கிவிடும். இந்த நெருப்புப் பந்துகள் விட்டுச்செல்லும் வெண்புகைத் தடம், வளிமண்டலக் காற்றின் வேகத்தால் மெல்ல மெல்ல நெளிந்து பல நிமிடங்களுக்கு வானில் மிதந்து கொண்டிருக்கும். விண்வெளிப் புகைப்படக் கலைஞர்கள் இத்தகைய காட்சிகளைப் படம் பிடிப்பதற்காக இரவெல்லாம் விழித்திருந்து காத்திருப்பர் [2], [5].

ஆனால், அதைவிட ஆச்சரியமான ஒரு நிகழ்வு 'விண்வெளி ஒலி' ஆகும். பொதுவாக 100 கிலோமீட்டர் உயரத்தில் ஒரு விண்கல் வெடித்தால், அதன் ஒலி பூமியின் தரையை வந்தடைய குறைந்தது 5 நிமிடங்கள் ஆகும். ஆனால், விண்கல் வானில் பாய்ந்த அதே நொடியில் தங்களுக்கு ஒரு மெல்லிய 'ஹிஸ்ஸ்' (Hissing) அல்லது சீறல் சத்தம் கேட்டதாகப் பல பார்வையாளர்கள் கூறியுள்ளனர். ஒளியின் வேகத்தில் ஒலி உடனடியாக மனிதக் காதுகளை எப்படி எட்ட முடியும்? இது பல காலம் ஒரு உளவியல் பிரமை என்றே கருதப்பட்டது [1], [3].

ஆனால் நவீன இயற்பியல் இதற்கு 'எலெக்ட்ரோஃபோனிக் ஒலி' (Electrophonic Sound) என்ற விடையை அளித்துள்ளது. விண்கல் காற்றில் உரசி எரியும்போது உருவாகும் தீவிர பிளாஸ்மா அயனிகள், மிகக் குறைந்த அதிர்வெண் கொண்ட மின்காந்த அலைகளை (VLF Radio Waves) ஒளியின் வேகத்தில் பூமிக்கு அனுப்புகின்றன. அந்த அலைகள் தரையில் உள்ள பார்வையாளரின் மூக்குக் கண்ணாடி சட்டத்திலோ, மெல்லிய கம்பிகளிலோ அல்லது சுற்றியுள்ள காய்ந்த புற்களிலோ பட்டு அதிர்வை உண்டாக்கும் போது, அந்தப் பொருட்களே அந்தச் சீறல் ஒலியை எழுப்புகின்றன! காதுகளுக்கு அருகிலேயே ஒலி பிறப்பதால், ஒளி தோன்றிய அதே நொடியில் பார்வையாளருக்கு அந்த விண்வெளிச் சீறல் கேட்கிறது. பிரபஞ்சத்தின் விசித்திரங்களுக்கு எல்லையே இல்லை என்பதற்கு இதுவே சான்று [1], [5]!

### செல்போன் மற்றும் கேமராக்களில் புகைப்படம் எடுப்பது எப்படி? (Astrophotography Tips)

இன்றைய நவீன ஸ்மார்ட்போன்களும் டிஎஸ்எல்ஆர் (DSLR) கேமராக்களும் கொண்டு இந்த அற்புதமான விண்கல் மழையை நீங்களே உங்கள் வீட்டில் இருந்தபடி படம் பிடிக்க முடியும். விண்கல் எப்போது விழும் என்று தெரியாது என்பதால், விண்கல் விழுந்த பிறகு புகைப்பட பொத்தானை (Shutter button) அழுத்தினால் எதையுமே பிடிக்க முடியாது. எனவே, நீண்ட நேர வெளிப்பாடு (Long Exposure Photography) முறையைப் பயன்படுத்த வேண்டும் [1], [2].

**1. முக்காலி ஸ்டாண்ட் (Tripod) கட்டாயம்:** கேமரா அல்லது செல்போன் ஒரு மில்லிமீட்டர் கூட அசையாமல் நிலையாக இருக்க வேண்டும். எனவே உறுதியான ட்ரைபாட் ஒன்றில் பொருத்துங்கள்.

**2. ப்ரோ மோட் (Pro / Manual Mode) அமைப்புகள்:** உங்கள் செல்போனில் 'Pro Mode' அல்லது கேமராவில் 'Manual Mode' தேர்ந்தெடுங்கள். ஃபோகஸை 'Manual Focus' ஆக்கி 'முடிவிலி' (Infinity - ∞) குறியீட்டிற்கு சற்று முன் வையுங்கள். ஷட்டர் வேகத்தை (Shutter Speed) 15 முதல் 25 விநாடிகள் என வையுங்கள். ஐஎஸ்ஓ (ISO) அளவை 1600 முதல் 3200 வரை வையுங்கள் [2].

**3. தொடர் படப்பிடிப்பு (Intervalometer):** கேமரா தானாகவே ஒவ்வொரு 20 விநாடிகளுக்கும் ஒரு படம் எடுக்கும்படி 'டைம்லேப்ஸ்' (Timelapse) அல்லது இன்டர்வலோமீட்டர் அமைத்துவிட்டு தூங்கச் சென்றுவிடலாம். காலை எழுந்து பார்த்தால், அந்த நூற்றுக்கணக்கான படங்களில் ஏதேனும் ஒன்றிரண்டு படங்களில் வானைக் கிழித்துக் கொண்டு பாய்ந்த ஓரியனிட் விண்கல்லின் கம்பீரமான பச்சை நிறப் புகைப்படம் சிக்கியிருக்கும் [1]!

## சங்க இலக்கியத்தில் விண்கற்கள்: தமிழர் வானியல் பார்வை (Meteors in Ancient Tamil Literature)

இரவு வானையும் விண்மீன்களையும் உற்று நோக்கி அவற்றின் இயக்கங்களை அளவிடுவதில் பண்டைய தமிழர்கள் உலகிற்கு முன்னோடிகளாகத் திகழ்ந்துள்ளனர். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் விண்கற்கள் பற்றிய மிகத் துல்லியமான விவரிப்புகள் விரவிக் கிடக்கின்றன. வானில் பாய்ந்து எரியும் விண்கற்களைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் 'எரிமீன்' மற்றும் 'கொள்ளிமீன்' என்ற ஆழமான சொற்களால் குறிப்பிட்டன [1].

புறநானூற்றின் 229-வது பாடலில், கபிலர் சேரமான் தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும்பொறையின் மரணத்தை முன்னறிவித்த ஒரு வானியல் நிகழ்வைப் பற்றிப் பாடுகிறார்:

"ஆடியல் அழற்குட்டத்து, ஆர் இருள் அரை இரவில்,

முடப்பனையத்து வேர் முதலாக் கடைக்குளத்து கயம் காயக்,

பங்குனி உயர் அழுவத்து, தலைநாள்மீன் தலைக் கொட்ப,

எரிமீன் வீழ்ந்தென..." (புறநானூறு 229)

நள்ளிருள் வேளையில், வானில் விண்மீன் கூட்டங்களுக்கு நடுவே 'எரிமீன்' ஒன்று தன் வாலை வீசிப் பாய்ந்து வீழ்ந்ததை இப்பாடல் விவரிக்கிறது. சிலப்பதிகாரத்திலும் வானில் பாயும் கொள்ளிமீன்கள் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன. அன்றைய தமிழர்கள் விண்கற்களை வெறும் மூடநம்பிக்கையாகப் பார்க்காமல், வானின் கால சுழற்சியையும் விண்மீன் மண்டலங்களின் (கார்த்திகை, திருவாதிரை, அசுவினி) சுழற்சிகளையும் உன்னிப்பாகக் குறித்து வைத்திருந்தனர். இன்று நாம் ஆங்கிலத்தில் பேசும் ஓரியன் விண்மீன் மண்டலத்தை, அன்றே தமிழர்கள் 'மான் தலை விண்மீன்' (மிருகசீரிஷம்) மற்றும் வேடனின் வடிவமாக அடையாளம் கண்டு வியந்தனர் என்பது வரலாற்றுப் பெருமை [1]!

## எரிந்து சாம்பலான பின் அந்த துகள்கள் எங்கே போகின்றன? (Cosmic Dust & Micro-Meteorites)

வானில் அழகாக எரிந்து மறைந்துவிட்டதே, அந்த விண்கல் துகள்கள் அதன் பிறகு எங்கே செல்கின்றன என்று எப்போதாவது சிந்தித்திருக்கிறீர்களா? எதுவும் பிரபஞ்சத்தில் காணாமல் போவதில்லை. வளிமண்டலத்தில் ஆவியான அந்த விண்கற்களின் தனிமங்கள், குளிர்ந்த காற்று மண்டலத்தில் மீண்டும் மிக நுண்ணிய துகள்களாகக் குளிர்ந்து உறைந்து 'விண்வெளித் தூசிகள்' (Micro-meteorites) என்ற வடிவில் பூமியின் மீது மெதுவாக மழையெனப் பொழிகின்றன [1], [5].

விஞ்ஞானிகளின் கணக்கீட்டின்படி, ஒவ்வொரு ஆண்டும் விண்வெளியிலிருந்து சுமார் 40,000 மெட்ரிக் டன் எடையுள்ள அண்டத் தூசிகள் பூமியின் மீது படிகின்றன! நாம் சுவாசிக்கும் காற்றில், விவசாய நிலங்களின் மண்ணில், வீட்டின் மொட்டை மாடிகளில், ஆழ்கடல் மணற்பரப்பில் இந்த விண்வெளிப் பாறைகளின் நுண்துகள்கள் கலந்திருக்கின்றன. சொல்லப்போனால், உங்கள் வீட்டின் மொட்டை மாடி மழைநீர் வடிகாலில் படியும் கரிய தூசியை எடுத்து ஒரு சக்திவாய்ந்த காந்தத்தை (Neodymium Magnet) வைத்துப் பிரித்துப் பார்த்தால், நுண்ணோக்கியில் கோள வடிவில் மினுங்கும் விண்வெளி மைக்ரோமெட்டோரைட்டுகளை நீங்களே கண்டறிய முடியும் [1], [5]!

நமது பூமியும், நாம் வாழும் இயற்கையும் தனித்து இயங்கும் ஒரு தீவு அல்ல. 450 கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சூரியக் குடும்பம் உருவான போது மிச்சமான அந்த ஆதி விண்வெளிக் குப்பைகளைத் தன் மீது அள்ளிப் பூசிக்கொண்டுதான் பூமி பிரபஞ்சத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. இன்று இரவு வானில் நீங்கள் காணும் அந்த ஒரு விநாடி ஒளிக் கீற்று, பில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளின் பிரபஞ்ச வரலாற்றை உங்கள் கண்முன்னே எழுதிவிட்டு மறையும் ஒரு காலப் பெட்டகம் [1], [4]!

## 2061-ல் மீண்டும் வரும் ஹேலி: விண்வெளியின் காலக்கோடு (The 76-Year Cosmic Cycle)

விண்ணில் பாய்ந்து மறையும் இந்த விண்கற்களைப் பார்க்கும்போது, எந்த ஒரு மனிதனின் உள்ளத்திலும் ஒரு விசித்திரமான தத்துவ உணர்வு எழும். நாம் பார்க்கும் இந்தச் சிறு பாறைத் துகள்கள், மனித குலம் தோன்றுவதற்கு பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே நமது சூரியனைச் சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. கடைசியாக இந்த வால்நட்சத்திரம் பூமிக்கு அருகில் வந்தது 1986-ஆம் ஆண்டில். அப்போது நம் பெற்றோர்கள் அல்லது தாத்தா பாட்டிகள் வானில் வால்நட்சத்திரத்தைப் பார்த்திருக்கக்கூடும். தற்போது இந்த வால்நட்சத்திரம் எங்கே இருக்கிறது தெரியுமா? நமது சூரியனிலிருந்து சுமார் 5.3 பில்லியன் கிலோமீட்டர் தொலைவில், புளூட்டோ கிரகத்தின் சுற்றுப்பாதையைத் தாண்டிச் சென்று, 2023 டிசம்பரில் தன் தொலைதூரப் புள்ளியை (Aphelion) அடைந்துவிட்டு, இப்போது மீண்டும் பூமியையும் சூரியனையும் நோக்கித் தன் நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்கிவிட்டது [3], [4]!

வானியல் கணிப்புகளின்படி, 2061-ஆம் ஆண்டு மத்தியில் ஹேலி வால்நட்சத்திரம் மீண்டும் பூமிக்கு அருகில் வந்து தன் பிரம்மாண்ட வாலுடன் விண்ணில் காட்சியளிக்கும். அதுவரை காத்திருக்க முடியாத நாம், அது தன் பயணப் பாதையில் விட்டுச்சென்ற இந்த ஓரியனிட் விண்கற்களை ஆண்டுதோறும் அக்டோபர் மாதத்தில் கண்டு வியக்கலாம். எப்போதோ ஒரு வால்நட்சத்திரம் தூவிவிட்டுச் சென்ற விண்வெளி மணல், நமது பூமியின் காற்றில் உரசித் தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்ளும் இந்த மாயாஜால நிகழ்வு, நாம் ஒரு பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சப் பெருங்கடலில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறு படகுதான் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நமக்கு மென்மையாக நினைவூட்டுகிறது [1], [5]!

## ஆய்வு மேற்கோள்கள் மற்றும் தரவு ஆதாரங்கள் (Primary Sources & References)

ஆய்வு மூலம்சக மதிப்பாய்வு

Meteor Showers and their Parent Comets

Jenniskens P.

இதழ்

Cambridge University Press / International Astronomical Union

ஆய்வு வகை

Book/Review

ஆண்டு

2006

DOI10.1017/CBO9781139014564

[மூல ஆய்வு](https://doi.org/10.1017/CBO9781139014564)மேற்கோள் நகலெடு