வெளுத்த பவளப்பாறைகளுக்கு 7 வாரங்களில் புத்துயிர்! (Coral Bleaching)

புவி வெப்பமயமாதல் மற்றும் கடல் வெப்ப அலைகளின் தீவிரத்தால் உலகெங்கிலும் உள்ள பவளப்பாறைகள் தங்களின் வண்ணங்களை இழந்து, எலும்புக்கூடுகள் போல வெளுத்துப் போய் (Coral Bleaching) மடிந்து வருவது கடந்த சில தசாப்தங்களாக கடல்சார் உயிரியலாளர்களை உலுக்கி வரும் மாபெரும் சோகமாகும். கடலின் 25% உயிரினங்களுக்கு வாழ்விடமாக விளங்கும் இந்த “கடலின் மழைக்காடுகள்” வெப்ப அழுத்தம் தாங்காமல் தங்களுக்குள் வாழும் கூட்டுயிர் பாசிகளை (Symbiodiniaceae Algae) வெளியேற்றிவிட்டுப் பட்டினியால் சாகின்றன. இந்த பேரழிவுக்கு ஒரு மிக எளிய ஆனால் வியக்கத்தக்க இயற்கை தீர்வை ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழக (Stanford University) விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்துள்ளனர்: வெளுத்துப் போன ஒரு பவளப்பாறையை ஆரோக்கியமான மற்றொரு பவளப்பாறையின் மீது வெறும் 5 நாட்கள் தொட்டுக்கொண்டிருக்குமாறு வைத்தால் போதும்; அடுத்த 5 முதல் 7 வாரங்களுக்குள் அது மீண்டும் முழு ஆரோக்கியத்துடன் புத்துயிர் பெற்று விடுகிறது ^[1], ^[2].

அமெரிக்காவின் ‘ஸ்டான்போர்ட் டோர் ஸ்கூல் ஆஃப் சஸ்டைனபிலிட்டி’ (Stanford Doerr School of Sustainability) ஆய்வாளர்கள் மேற்கொண்ட இந்த திருப்புமுனை ஆய்வு ‘கரண்ட் பயாலஜி’ (Current Biology) ஆய்விதழில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. பவளப்பாறை புனரமைப்புக்கு எந்தவித செயற்கை ரசாயனங்களோ அல்லது மரபணு மாற்றங்களோ தேவையின்றி, இயற்கையான திசு தொடர்பு மூலமே நுண்ணுயிர்கள் இடம் பெயர்வதை இந்த ஆய்வு நிரூபித்துள்ளது ^[1], ^[3].

பவளப்பாறை வெளுத்தல் என்றால் என்ன? (The Biology of Coral Bleaching)

பவளப்பாறைகள் என்பவை வெறும் பாறைகள் அல்ல; அவை ‘பாலிப்’ (Polyp) எனப்படும் நுண்ணிய மென்மையான விலங்குகளின் கூட்டமைப்புகள் ஆகும். இந்த பாலிப்புகளின் உடலுக்குள் ‘ஜூஒக்ஸாந்தெல்லே’ (Zooxanthellae / Symbiodiniaceae) என்ற ஒருவகை நுண்ணிய பாசிகள் கூட்டுயிர்களாக வாழ்கின்றன. ஒளிச்சேர்க்கை மூலம் உணவு தயாரித்து பவளங்களுக்கு 90% ஆற்றலை இந்த பாசிகளே வழங்குகின்றன; அவையே பவளங்களுக்கு அழகிய வண்ணங்களையும் தருகின்றன. ஆனால் கடல் நீர் வெப்பநிலை இயல்பை விட 1 அல்லது 2 டிகிரி செல்சியஸ் உயர்ந்தாலும், இந்த பாசிகள் அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகி நச்சு ஆக்சிஜன் மூலக்கூறுகளை வெளியிடுகின்றன. இதனால் ஆபத்தை உணரும் பவளங்கள் அந்தப் பாசிகளைத் தன் உடலிலிருந்து வெளியேற்றி விடுகின்றன ^[2], ^[4].

பாசிகள் வெளியேறியவுடன் பவளங்களின் வெள்ளை நிற கால்சியம் எலும்புக்கூடு வெளியே தெரிகிறது; இதுவே ‘வெளுத்தல்’ (Bleaching) எனப்படுகிறது. பாசிகள் இன்றி பவளங்களால் அதிக நாட்கள் உயிர்வாழ முடியாது. சில வாரங்களுக்குள் புதிய பாசிகளைப் பெறாவிட்டால் அவை பட்டினியால் இறந்து விடுகின்றன ^[1], ^[5].

நேரடித் தொடுதல் மூலம் பாசிகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன? (The Contact Mechanism)

இதுவரை கடல் நீரில் பாசிக் கரைசல்களைத் தெளிப்பதன் மூலம் பவளங்களை மீட்க விஞ்ஞானிகள் முயன்றனர். ஆனால் திறந்த கடலில் நீரோட்டம் காரணமாக அந்தப் பாசிகள் அடித்துச் செல்லப்பட்டு பலனளிக்காமல் போயின. ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் அலிசன் ரோமன் (Alison Roman) தலைமையிலான குழு, தாவரங்களில் ஒட்டுக்கட்டுவது (Plant Grafting) போல ஒரு எளிய சோதனையை மேற்கொண்டது. வெளுத்துப் போன பவளத் துண்டுகளை, அதிக வெப்பத்தைத் தாங்கி வளரும் ஆரோக்கியமான பவளக் கூட்டங்களுடன் வெறும் 5 நாட்களுக்கு தொடுமாறு கட்டி வைத்தனர் ^[1], ^[3].

அப்போது ஆரோக்கியமான பவளங்களின் திசுக்களில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான ஆரோக்கியமான கூட்டுயிர் பாசிகள் ஊர்ந்து சென்று வெளுத்த பவளத்தின் வெற்று செல்களுக்குள் குடியேறின. வெறும் 5 நாட்களில் போதுமான எண்ணிக்கையிலான பாசிகள் குடியேறியவுடன், பவளங்களை பிரித்து விட்டனர். அடுத்த சில வாரங்களில் அந்தப் பாசிகள் வேகமாகப் பெருகி, பவளத்திற்கு முழுமையான அடர் பழுப்பு வண்ணத்தையும் ஒளிச்சேர்க்கை உணவு உற்பத்தியையும் மீண்டும் மீட்டுக் கொடுத்தன ^[2], ^[6].

உலகளாவிய சுற்றுச்சூழல் மற்றும் கடல்சார் சூழலியல் குறித்து நமது வாராந்திர அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பச் செய்திமடல் தொகுப்புகளில் தொடர்ந்து விவாதித்து வருவதைப் போல, பவளப்பாறைகளைப் பாதுகாப்பது ஒட்டுமொத்த பூமிப் பந்தின் பருவநிலை சமநிலைக்கு இன்றியமையாததாகும்.

பவளப்பாறை மீளுருவாக்கத்தின் 4 எளிய படிநிலைகள் (Coral Rejuvenation Sequence)

மன்னார் வளைகுடா மற்றும் உலகக் கடல்களுக்கான நம்பிக்கை (Conservation Significance)

இந்தியாவின் தமிழ்நாடு கடலோரப் பகுதியான மன்னார் வளைகுடா (Gulf of Mannar) மற்றும் பாக்கு நீரிணைப் பகுதிகளில் பவளப்பாறைகள் கடல் அரிப்பைத் தடுக்கும் இயற்கை அரண்களாக விளங்குகின்றன. கடந்த சில ஆண்டுகளாக கோடை காலங்களில் கடல் நீர் வெப்பமடைவதால் ஏற்படும் பவள வெளுத்தல் தமிழக மீனவர்களின் வாழ்வாதாரமான மீன் உற்பத்தியை நேரடியாகப் பாதிக்கிறது. இந்த புதிய ஸ்டான்போர்ட் முறை உள்ளூர் சூழலியலாளர்களுக்கும் வனத்துறையினருக்கும் மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதமாகும் ^[1], ^[5].

கடலில் ஒரு சிறிய பகுதியில் வெப்பத்தைத் தாங்கி வாழும் “தாய் பவளப் பண்ணைகளை” (Coral Nurseries) அமைத்து, பின்னர் பாதிக்கப்பட்ட பாறைகளுடன் அவற்றை சில நாட்கள் தொடுமாறு இணைப்பதன் மூலம் ஒட்டுமொத்த பவளப் பாறைத் தொடர்களையும் மிகக் குறைந்த செலவில் மீட்டெடுக்க முடியும் ^[2], ^[6].

அறிவியல் சொற்களஞ்சியம் (Glossary of Scientific Terms)

ஆய்வு மேற்கோள்கள் மற்றும் தரவு ஆதாரங்கள் (Primary Sources & References)