இன்சுலின் உணர்திறன் (Insulin Sensitivity) என்றால் என்ன? முழு விளக்கம்

நாம் அன்றாடம் சாப்பிடும் உணவிலிருந்து பிறக்கும் ஆற்றல், நமது உடலின் கோடிக்கணக்கான செல்களுக்குள் எப்படிப் போய்ச் சேருகிறது என்று நீங்கள் எப்போதாவது கூர்ந்து கவனித்தது உண்டா? காலையில் சுடச்சுட இட்லியோ, மதிய உணவாகச் சாதமோ சாப்பிட்டு முடித்ததும், உணவிலுள்ள மாவுச்சத்து செரிமானமாகி குளூக்கோஸ் என்ற எளிய சர்க்கரையாக இரத்தத்தில் கலக்கிறது. ஆனால், இரத்தத்தில் சுற்றும் இந்தச் சர்க்கரை தானாகவே செல்களுக்குள் நுழைந்துவிட முடியாது. அதற்கு ஒரு பிரத்யேகத் திறவுகோல் தேவைப்படுகிறது. அந்தத் திறவுகோல்தான் கணையத்தின் பீட்டா செல்கள் உற்பத்தி செய்யும் இன்சுலின் (Insulin) என்னும் விந்தை ஹார்மோன் ^[1].

ஒரு வீட்டின் கதவு நன்றாகப் பராமரிக்கப்பட்டு, பூட்டுக்குத் தாராளமாக எண்ணெய் விடப்பட்டு இருந்தால், சாவியைப் போட்ட அடுத்த கணமே பூட்டு விலகி கதவு திறந்துகொள்ளும் அல்லவா? அதேபோலத்தான் நமது உடல் செல்களும் இன்சுலின் என்ற சாவியை உணர்ந்த உடனேயே கதவுகளை அகலத் திறந்து சர்க்கரையை உள்ளே இழுத்துக் கொண்டால், அந்த நல்நிலையைத்தான் மருத்துவ அறிவியலில் இன்சுலின் உணர்திறன் (Insulin Sensitivity) என்று அழைக்கிறோம். இந்த உணர்திறன் எந்த அளவுக்கு அதிகமாக இருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு நமது உடலின் வளர்சிதை மாற்றம் சுறுசுறுப்பாகவும் இளமையாகவும் இயங்குகிறது ^[1].

மாறாக, அந்தப் பூட்டு துருப்பிடித்துப் போனால் என்ன நடக்கும்? சாவியைப் போட்டு எவ்வளவுதான் பலவந்தமாகத் திருப்பினாலும் கதவு திறக்காது. கணையம் வேறு வழியின்றி மேலும் மேலும் பல சாவிகளை (அதிகப்படியான இன்சுலின்) உற்பத்தி செய்து தள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகிறது. இதுவே இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலை (Insulin Resistance). இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் நீரிழிவு நோய், உடல் பருமன், உயர் இரத்த அழுத்தம் போன்ற வாழ்வியல் சிக்கல்கள் உருவாகின்றன. இன்சுலின் உணர்திறன் (Insulin Sensitivity) எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பதையும், அதன் தொடர்ச்சியான இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலை (Insulin Resistance) பற்றிய முழுமையான வழிகாட்டியையும் நாம் புரிந்துகொள்வது அவசியம். மேலும் சர்க்கரை நோயின் பல்வேறு வகைகளைப் பற்றி அறிய நமது டைப் 5 சர்க்கரை நோய் குறித்த ஆய்வுக் கட்டுரை மற்றும் காபி மூலக்கூறுகள் மற்றும் சர்க்கரை நோய் ஆய்வு ஆகியவற்றையும் நீங்கள் வாசிக்கலாம்.

செல்லின் கதவைத் திறக்கும் சாவி: இன்சுலின் உணர்திறன் (Insulin Sensitivity) என்றால் என்ன?

நமது உடலின் ஒவ்வோர் அணுவிலும் ஆற்றல் பிறக்க வேண்டும் என்றால், இரத்தத்தில் மிதக்கும் குளூக்கோஸ் செல்லின் உட்பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும். ஆனால் செல்லின் வெளிப்புறச் சுவர் ஒரு தற்காப்பு அரண் போன்றது. எந்தப் பொருளையும் அது தன்னிச்சையாக உள்ளே அனுமதிப்பதில்லை. செல்லின் மேற்பரப்பில் இன்சுலின் ஏற்பி (Insulin Receptor) என்ற புரத உணரி அமைந்திருக்கிறது. இரத்தத்தில் சர்க்கரையின் அளவு ஏறுவதை உணர்ந்தவுடன், கணையம் இன்சுலினைச் சுரந்து இரத்த ஓட்டத்தில் அனுப்புகிறது ^[1].

இந்த இன்சுலின் மூலக்கூறுகள் தசை மற்றும் கல்லீரல் செல்களின் மேற்பரப்பில் உள்ள ஏற்பிகளோடு கச்சிதமாக இணைகின்றன. இது ஒரு பூட்டில் சரியான சாவி பொருந்துவது போன்ற ஒரு நிகழ்வாகும். இன்சுலின் ஏற்பியோடு இணைந்த அடுத்த வினாடி, செல்லின் உட்புறத்தில் டைரோசின் கைனேஸ் (Tyrosine Kinase) மற்றும் பிஐ3-கைனேஸ் (PI3K-Akt) என்ற உயிர்வேதியியல் சமிக்கைப் பாதை (Signaling Cascade) விழித்தெழுகிறது. செல்லுக்குள் நுண்துகள்களாக ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் குளூட்4 (GLUT4 – Glucose Transporter Type 4) என்ற சிறப்பு சர்க்கரைக் கடத்திப் புரதங்களை இந்தச் சமிக்கை உடனடியாகத் தட்டி எழுப்புகிறது ^[2].

விழித்தெழுந்த குளூட்4 புரதங்கள் செல்லின் உட்பகுதியிலிருந்து மளமளவென நகர்ந்து வந்து, செல்லின் வெளிப்புறச் சவ்வில் இணைகின்றன. அவை இரத்தத்தை நோக்கிச் சிறிய வாயிற்கதவுகளைத் திறக்கின்றன. அந்த வாயில்கள் வழியே இரத்தத்தில் உள்ள குளூக்கோஸ் சர்க்கரை வெள்ளமென செல்லுக்குள் பாய்கிறது. தசை செல்களுக்குள் நுழைந்த சர்க்கரையை மைட்டோகாண்ட்ரியாக்கள் உடனடியாக எரித்து ஏடிபி (ATP) ஆற்றலாக மாற்றுகின்றன; எஞ்சிய சர்க்கரை பிற்கால அவசரத் தேவைக்காக கிளைக்கோஜன் (Glycogen) என்ற சேமிப்புச் சர்க்கரையாக மாற்றப்படுகிறது. சர்க்கரை உள்ளே சென்றதும் இரத்தத்தில் சர்க்கரை அளவு இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புகிறது ^[2].

மிகக் குறைந்த அளவு இன்சுலின் சுரந்தாலே செல்கள் சட்டென்று கதவைத் திறந்து சர்க்கரையை உறிஞ்சிக் கொண்டால், அந்த நபர் மிகச் சிறந்த இன்சுலின் உணர்திறனைக் (Insulin Sensitivity) கொண்டிருக்கிறார் என்று பொருள். கணையம் அதிக சிரமப்படாமல் மிக அமைதியாகத் தன் பணியைச் செய்து முடிக்கிறது. செல்கள் சர்க்கரையைச் சுலபமாக ஏற்பதால் இரத்த நாளங்களில் சர்க்கரை தேங்கி நச்சுத்தன்மை அடைவதில்லை.

செல்லின் உள் நடைபெறும் இந்த உயிர்வேதியியல் சமிக்கையில் அக்ட்2 (Akt2) என்ற புரதம் மிக முக்கியமான பாலமாக விளங்குகிறது. இன்சுலின் ஏற்பியுடன் இணையும்போது, இந்த அக்ட்2 புரதம் பாஸ்போரைலேஷன் அடைந்து ஏஎஸ்160 (AS160) என்ற புரதத்தைத் தூண்டுகிறது. இந்த ஏஎஸ்160 புரதம்தான் சர்க்கரைக் கடத்திகளைச் சிறைபிடித்து வைத்திருக்கும் தடையை விலக்கி, குளூட்4 வாயில்களை வெளிப்புறச் சவ்வை நோக்கி ஏவிவிடுகிறது. இந்தச் சங்கிலித் தொடர் வினைகளில் ஒரு சிறிய இணைப்பு அறுபட்டாலும் கூட செல்களுக்குள் சர்க்கரை நுழைய முடியாமல் போகிறது. எனவேதான் இன்சுலின் உணர்திறன் என்பது உடலின் மிக நுண்ணிய உயிர்வேதியியல் அற்புதமாகக் கருதப்படுகிறது.

உயிரியல் ரீதியாக இந்த உணர்திறன் ஏன் இவ்வளவு துல்லியமாகப் பராமரிக்கப்படுகிறது என்று நாம் ஆராய்ந்தால், பரிணாம வளர்ச்சியின் ஆழமான நுட்பம் புலப்படும். நமது ஆதி வேட்டை சமூக மூதாதையர்களுக்கு எப்போது உணவு கிடைக்கும் என்ற உத்தரவாதம் இருந்ததில்லை. வேட்டையாடி ஒரு மான் அல்லது கனி வர்க்கங்களைக் கண்டுபிடிக்கும்போது மட்டுமே வயிறு நிறைய உணவு கிடைத்தது. அந்த நேரத்தில் கிடைத்த அரிதான சர்க்கரையை ஒரு துளிகூட வீணடிக்காமல் தசை செல்களுக்குள் அள்ளிச் சேமிக்க மிகச் சிறந்த இன்சுலின் உணர்திறன் அவர்களுக்கு அவசியமாக இருந்தது. ஆனால் உணவு எப்போதும் கொட்டிக்கிடக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில், இந்தச் சுழற்சி தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

இன்சுலின் உணர்திறன் (Insulin Sensitivity) உச்சத்தில் இருக்கும்போது உடலில் என்ன நடக்கும்?

இன்சுலின் உணர்திறன் சிறப்பாக இருக்கும்போது மனித உடல் ஒரு துல்லியமான சுவிஸ் கடிகாரத்தைப் போலச் செயல்படுகிறது. உடலில் நாள் முழுவதும் சோர்வோ அல்லது ஆற்றல் தட்டுப்பாடோ தோன்றுவதில்லை. உண்ட உணவின் சத்துக்கள் இரத்தத்தில் தேங்கி மந்தத்தை ஏற்படுத்தாமல், உடனுக்குடன் செல்களுக்குள் சென்று தூய ஆற்றலாக மாறுகின்றன. இதனை உயிரியல் வல்லுநர்கள் வளர்சிதை மாற்ற நெகிழ்வுத்தன்மை (Metabolic Flexibility) என்று பெருமையுடன் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

வளர்சிதை மாற்ற நெகிழ்வுத்தன்மை என்பது ஒரு அதிநவீன கலப்பின மகிழுந்து (ஹைப்ரிட் கார்) போன்றது. பெட்ரோல் இருக்கும்போது பெட்ரோலிலும், மின்சாரம் இருக்கும்போது மின்கலனிலும் அந்த வாகனம் தடையின்றி மாறுவதுபோல, அதிக இன்சுலின் உணர்திறன் கொண்ட உடலால் உணவு உண்டவுடன் சர்க்கரையையும், உணவு இடைவேளையின் போது உடலில் உள்ள சேமிப்புக் கொழுப்பையும் எவ்விதத் தடையுமின்றி ஆற்றலாக எரிக்க முடியும். இதனால் தேவையற்ற தொப்பையோ அல்லது ஆபத்தான உள்ளுறுப்புக் கொழுப்போ உடலில் சேருவது முற்றிலும் தடுக்கப்படுகிறது ^[1].

இரத்த நாளங்களின் நலனிலும் இன்சுலின் உணர்திறன் வியக்கத்தக்கப் பங்கு வகிக்கிறது. இன்சுலின் தடையின்றிச் செயல்படும்போது, இரத்த நாளங்களின் உள்சுவரில் உள்ள எண்டோதீலியல் செல்கள் நைட்ரிக் ஆக்சைடு (Nitric Oxide) என்ற வாயுவை உற்பத்தி செய்கின்றன. இந்த நைட்ரிக் ஆக்சைடு இரத்தக் குழாய்களைத் தளர்த்தி விரிவடையச் செய்கிறது. இதனால் இரத்த ஓட்டம் சீராகி, இரத்த அழுத்தம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் நீடிக்கிறது; இதயத் தசைகளின் சுமை பெருமளவில் குறைகிறது.

அத்துடன் கல்லீரல் அமைதியாகத் தன் இயல்பான நச்சு நீக்கும் பணிகளை மேற்கொள்கிறது. இன்சுலின் உணர்திறன் குன்றும்போதுதான் கல்லீரல் அளவுக்கு அதிகமாகக் கொழுப்பை உற்பத்தி செய்து இரத்தத்தில் டிரைகிளிசரைடுகளாக அனுப்புகிறது. ஆனால் உணர்திறன் உச்சத்தில் இருக்கும்போது கொழுப்பு கல்லீரல் நோய் (Fatty Liver) வராமல் கல்லீரல் செல்கள் தூய்மையாகவும் இளமையாகவும் இயங்குகின்றன. இதனால் உடல் திசுக்கள் புதுப்பிக்கப்பட்டு, நீண்ட ஆயுளும் ஆரோக்கியமும் நிலைபெறுகின்றன.

மேலும், அதிக இன்சுலின் உணர்திறன் கொண்ட நபர்களின் உடலில் வீக்கத்தை உருவாக்கும் அழற்சி வேதிப்பொருட்கள் (Systemic Chronic Inflammation) மிகக் குறைந்த அளவிலேயே காணப்படுகின்றன. சி-ரியாக்டிவ் புரோட்டீன் (hs-CRP) மற்றும் இன்டர்லூகின்-6 போன்ற மூலக்கூறுகள் அமைதியாக இருப்பதால், மூட்டுகளின் ஆரோக்கியம், சருமத்தின் பொலிவு மற்றும் நரம்புகளின் வலிமை ஆகியவை பல ஆண்டுகளுக்குப் பாதுகாப்பாக நீடிக்கின்றன. உணர்திறன் என்பது வெறும் இரத்த சர்க்கரை அளவோடு மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை; அது உடலின் ஒட்டுமொத்தப் புத்துணர்ச்சியையும் தீர்மானிக்கும் முதன்மைச் சக்கரமாகும்.

செல்லுலார் அளவில் இதன் அடிப்படை ரகசியம் மைட்டோகாண்ட்ரியாக்களின் இயக்கத்தில்தான் அடங்கியுள்ளது. மைட்டோகாண்ட்ரியா என்பது செல்களின் மின் உற்பத்தி நிலையமாகும். அதிக இன்சுலின் உணர்திறன் இருக்கும்போது, பிஜிசி-1ஆல்ஃபா (PGC-1alpha) என்ற முதன்மை மரபணு டிரான்ஸ்கிரிப்ஷன் காரணி தூண்டப்படுகிறது. இது செல்களுக்குள் புதிய, வலிமையான மைட்டோகாண்ட்ரியாக்களை உருவாக்கும் உயிரியல் செயல்முறையை (Mitochondrial Biogenesis) துரிதப்படுத்துகிறது. பழைய, பழுதடைந்த மைட்டோகாண்ட்ரியாக்கள் அகற்றப்பட்டு புதிய ஆற்றல் உலைகள் தோன்றுவதால், செல்கள் சர்க்கரையையும் கொழுப்பையும் துரிதமாக எரித்துத் தள்ளுகின்றன. இதன் விளைவாக செல்கள் நச்சு ஆக்ஸிஜனேற்ற அழுத்தத்தில் (Oxidative Stress) இருந்து முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன.

மூளையும் இன்சுலினும்: அறிவாற்றலைப் பாதுகாக்கும் கவசம்

இன்சுலின் என்பது வெறும் வயிற்றுப் பகுதிக்கும் உணவுச் செரிமானத்திற்கும் மட்டுமே உரிய ஹார்மோன் அல்ல. மனித மூளையின் சுறுசுறுப்பான இயக்கத்திற்கு இன்சுலின் உணர்திறன் இன்றியமையாத அடித்தளமாகும். மனித மூளையின் எடை மொத்த உடலின் எடையில் வெறும் 2 சதவீதம் மட்டுமே என்றாலும், நாம் சுவாசிக்கும் உயிர்வளியிலும் நாம் உண்ணும் உணவின் குளூக்கோஸ் ஆற்றலிலும் 20 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பங்கை மூளையே தனியாகப் பயன்படுத்துகிறது.

நினைவாற்றல், புதிய விஷயங்களைக் கற்றல் மற்றும் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தும் ஹிப்போகேம்பஸ் (Hippocampus) என்ற மூளையின் மையப் பகுதியில் பல்லாயிரக்கணக்கான இன்சுலின் ஏற்பிகள் நிறைந்துள்ளன. இந்த ஏற்பிகள் இன்சுலினை உணர்ந்து செயல்படும்போது, மூளை செல்கள் தங்களுக்கு இடையே புதிய நரம்பு இணைப்புகளை (Synaptic Plasticity) மிக எளிதாக உருவாக்குகின்றன. இது நமது கவனிப்புத் திறன், முடிவெடுக்கும் வேகம் மற்றும் நினைவாற்றலை அபாரமாக மெருகூட்டுகிறது.

மூளையில் இன்சுலின் உணர்திறன் குறையும்போது மூளை செல்களுக்குப் போதுமான குளூக்கோஸ் ஆற்றல் கிடைக்காமல் நரம்புகள் தவிக்கின்றன. மேலும், மூளையில் நச்சுப் புரதங்களான அமிலாய்டு பீட்டா (Amyloid Beta) திரள்வதைத் தூய்மைப்படுத்தும் என்சைமின் வேகம் குறைகிறது. மூளையில் உள்ள இன்சுலின் சிதைக்கும் நொதி (IDE – Insulin Degrading Enzyme) இரத்தத்தில் உள்ள உபரி இன்சுலினை அழிப்பதிலேயே தன் முழு கவனத்தையும் செலுத்துவதால், அமிலாய்டு கழிவுகளை அகற்ற மறந்துவிடுகிறது. இதன் காரணமாகவே நரம்பியல் ஆய்வாளர்கள் அல்சைமர் என்னும் முதுமை மறதி நோயை டைப் 3 நீரிழிவு நோய் (Type 3 Diabetes) என்று குறிப்பிடுகிறார்கள் ^[1]. எனவே இன்சுலின் உணர்திறனைப் பேணுவது முதுமையிலும் நமது நினைவாற்றலையும் விவேகத்தையும் பாதுகாக்கும் தலையாய அரணாகும்.

இன்சுலின் மூளையில் உள்ள நரம்பு வளர்ச்சி காரணியான பிடிஎன்எஃப் (BDNF – Brain-Derived Neurotrophic Factor) உற்பத்தியையும் நேரடியாகத் தூண்டுகிறது. பிடிஎன்எஃப் அதிகமாகச் சுரக்கும்போது மூளையின் நரம்பு செல்கள் தங்களுக்குள் புத்துணர்ச்சி அடைகின்றன; புதிய செல்கள் உருவாகும் நியோரோஜெனிசிஸ் (Neurogenesis) துரிதப்படுத்தப்படுகிறது. நாம் மகிழ்ச்சியாகவும் மன அழுத்தமின்றியும் இருப்பதற்கு இன்சுலின் உணர்திறன் எவ்வளவு இன்றியமையாதது என்பதை நரம்பியல் ஆய்வுகள் இவ்வாறு நிரூபிக்கின்றன.

ஆய்வக முறைகளும் கிளாம்ப் சோதனையும்: இன்சுலின் உணர்திறனின் (Insulin Sensitivity) பொன் தரம்

மருத்துவ ஆய்வுகளில் இன்சுலின் உணர்திறனை அளவிட ஆய்வாளர்கள் மிகத் துல்லியமான அறிவியல் முறைகளைக் கையாள்கின்றனர். அதில் உலகளவில் மிகச் சிறந்த பொன் தரமாக (Gold Standard) மதிக்கப்படுவது ஹைப்பர்இன்சுலினிமிக்-யூகிளைசிமிக் கிளாம்ப் சோதனை (Hyperinsulinemic-Euglycemic Clamp Technique) ஆகும். யேல் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ரால்ஃப் டிஃப்ரான்சோ (Ralph DeFronzo) உருவாக்கிய இந்த முறையில், ஒரு நபரின் உடலில் தொடர்ச்சியாக இன்சுலினும் குளூக்கோஸும் நரம்பு வழியே செலுத்தப்பட்டு, உடல் எவ்வளவு சர்க்கரையை உறிஞ்சுகிறது என்பது துல்லியமாகக் கணக்கிடப்படுகிறது ^[4].

இந்த ஆய்வில், இரத்தத்தில் இன்சுலின் அளவை ஒரு நிலையான உயர் மட்டத்தில் (ஹைப்பர்இன்சுலினிமியா) மருத்துவர்கள் நிறுத்துகிறார்கள். அதே வேளையில் இரத்த சர்க்கரை ஆபத்தான அளவுக்குக் குறைந்துவிடாமல் இருக்க, குளூக்கோஸ் திரவத்தைச் சீராகச் செலுத்தி இரத்த சர்க்கரையை இயல்பான 90 மி.கி/டெ.லி அளவில் (யூகிளைசிமியா) நிலைநிறுத்துகிறார்கள். ஒருவரது செல்கள் எவ்வளவு விரைவாக சர்க்கரையை உறிஞ்சுகின்றனவோ, அவ்வளவு அதிக குளூக்கோஸ் திரவத்தை உள்ளே செலுத்த வேண்டியிருக்கும். இந்த உறிஞ்சுதல் வேகத்தை ‘எம்-மதிப்பு’ (M-value) என்று அழைக்கிறார்கள். எம்-மதிப்பு அதிகமாக இருந்தால் அவரிடம் அபாரமான இன்சுலின் உணர்திறன் உள்ளது என்று பொருள் ^[4].

கிளாம்ப் சோதனை மிகவும் செலவுமிக்கது மற்றும் மருத்துவமனை தீவிரக் கண்காணிப்பில் மட்டுமே செய்யக்கூடியது என்பதால், அன்றாட மருத்துவப் பரிசோதனைகளுக்கு மாற்றாக வாய்வழி சர்க்கரை ஏற்புத்திறன் சோதனை (OGTT) மற்றும் இன்சுலின் அளவீட்டை இணைத்துப் பார்க்கும் மட்சுடா குறியீடு (Matsuda Index) பரவலாகப் பயன்படுகிறது. 75 கிராம் குளூக்கோஸ் குடித்த பின் 2 மணி நேரத்திற்குள் உடல் காட்டும் எதிர்வினையை இக்குறியீடு அளவிடுகிறது. ஆய்வகங்களில் மருந்துகளைப் பரிசோதிக்கவும் உணவு முறைகளின் தாக்கத்தை மதிப்பிடவும் இத்தகைய அதிநவீன நுட்பங்கள் பெருமளவில் கைகொடுக்கின்றன.

இவற்றுடன் கூடுதலாக, அதிநவீன அணு மருத்துவத்தில் 18F-ஃபுளோரோடியோக்ஸிகுளூக்கோஸ் பாசிட்ரான் எமிஷன் டோமோகிராபி (18F-FDG PET-CT) என்ற மூலக்கூறு ஸ்கேன் முறையும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதில் கதிரியக்கக் குறியிடப்பட்ட சர்க்கரை மூலக்கூறுகள் உடலுக்குள் செலுத்தப்பட்டு, இதயத் தசைகள், மூளை மற்றும் எலும்புக்கூட்டுத் தசைகள் எந்த வேகத்தில் சர்க்கரையை உறிஞ்சுகின்றன என்பது நேரடிக் காட்சியாகத் திரையில் பதிவு செய்யப்படுகிறது. உடல் உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றின் உள்ளூர் இன்சுலின் உணர்திறனைத் தனித்தனியாகப் பிரித்து அறிய இத்தகைய உயர் தொழில்நுட்பங்கள் உதவுகின்றன.

மருத்துவப் பரிசோதனைகள்: இன்சுலின் உணர்திறனை (Insulin Sensitivity) வீட்டில் இருந்தே அறிவது எப்படி?

மருத்துவரிடம் நாம் எடுக்கும் வழக்கமான இரத்தப் பரிசோதனைகளில் வெறும் வயிற்று இரத்த சர்க்கரை மற்றும் கடந்த மூன்று மாத சராசரி சர்க்கரை அளவான HbA1c மட்டுமே பெரும்பாலும் பார்க்கப்படுகின்றன. ஆனால் ஒரு வியப்பான உண்மை என்னவென்றால், ஒருவருக்கு இன்சுலின் உணர்திறன் குறையத் தொடங்கி 10 முதல் 15 ஆண்டுகள் வரை கூட அவரது இரத்த சர்க்கரை அளவு முற்றிலும் இயல்பாகவே நீடிக்கக்கூடும்! ஏனெனில் கணையம் பல மடங்கு கூடுதல் இன்சுலினைச் சுரந்து நிலைமையைச் சமாளித்துக் கொண்டிருக்கும்.

அப்படியானால் நமது செல்களின் உண்மையான உணர்திறனை முன்கூட்டியே எப்படிக் கண்டறிவது? அதற்கு மிகச் சிறந்த எளிய வழி வெறும் வயிற்று இன்சுலின் பரிசோதனை (Fasting Serum Insulin) மற்றும் ஹோமா-ஐஆர் (HOMA-IR) குறியீடு ஆகும். 10 முதல் 12 மணி நேரம் வெறும் வயிற்றில் இருக்கும்போது இரத்தத்தில் உள்ள இன்சுலினின் அளவை இது அளவிடுகிறது. வெறும் வயிற்று சர்க்கரை இயல்பாக இருந்தாலும், இன்சுலின் அளவு 10 மைக்ரோ யூனிட்டுக்கு மேல் உயர்ந்திருந்தால், செல்கள் மந்தமாகத் தொடங்கிவிட்டன என்பதை அது தெளிவாக எச்சரித்துவிடும்.

மதிப்பு வரம்பு	மருத்துவ நிலை	விளக்கம்
1.0-க்கு கீழ்	உன்னத உணர்திறன்	செல்கள் மிகச் சுறுசுறுப்பாக இன்சுலினை ஏற்கின்றன; வளர்சிதை மாற்றம் சீரானது.
1.0 முதல் 1.9	மிதமான உணர்திறன்	ஆரோக்கியமான இயல்பு நிலை; சீரான உணவு மற்றும் உடற்பயிற்சி தொடர வேண்டும்.
2.0 முதல் 2.9	தொடக்க நிலை எதிர்ப்பு	செல்கள் மந்தமாகத் தொடங்குகின்றன; வாழ்க்கை முறை மாற்றங்கள் உடனடித் தேவை.
3.0-க்கு மேல்	தீவிர இன்சுலின் எதிர்ப்பு	செல்கள் இன்சுலினை எதிர்க்கின்றன; நீரிழிவு மற்றும் இதய நோய் ஆபத்து அதிகம்.

ஆதாரம்: அமெரிக்க நீரிழிவு சங்கம் (ADA) வழிகாட்டுதல்கள்.

இக்குறியீட்டைக் கணக்கிடுவது மிகவும் எளிது: HOMA-IR = (வெறும் வயிற்று இன்சுலின் × வெறும் வயிற்று குளூக்கோஸ்) / 405. உங்கள் இரத்தப் பரிசோதனை அறிக்கையில் இவ்விரண்டு எண்களும் இருந்தால், நீங்களே வீட்டிலிருந்தபடி இந்த எளிய கணக்கீட்டைச் செய்து உங்கள் வளர்சிதை மாற்ற நிலையை நொடியில் அறிந்து கொள்ளலாம்.

இதனைத் தவிர, இரத்தத்தில் உள்ள கொழுப்பு அளவுகளைக் கொண்டும் எளிய முறையில் இதை ஊகிக்கலாம். உங்கள் இரத்தப் பரிசோதனை அறிக்கையில் டிரைகிளிசரைடு / ஹெச்டிஎல் விகிதம் (Triglyceride to HDL Ratio) கணக்கிடுங்கள். டிரைகிளிசரைடு அளவை நல்ல கொழுப்பான HDL அளவால் வகுக்கும்போது கிடைக்கும் எண் 2-க்குக் குறைவாக இருந்தால் அது சிறந்த இன்சுலின் உணர்திறனைக் குறிக்கிறது. அந்த எண் 3 அல்லது அதற்கு மேல் தாண்டினால், கல்லீரலிலும் செல்களிலும் கொழுப்பு அடைப்புத் தொடங்கிவிட்டது என்று நாம் எச்சரிக்கையடைய வேண்டும்.

தசைகளின் இயக்கம்: சர்க்கரையை உறிஞ்சும் இயற்கை ஸ்பாஞ்ச்

நமது உடலிலேயே இரத்த சர்க்கரையை அதிகமாக உறிஞ்சிப் பயன்படுத்தும் மிகப்பெரிய உறுப்பு நமது எலும்புக்கூட்டுத் தசைகள் (Skeletal Muscles) ஆகும். நாம் சாப்பிடும் உணவிலிருந்து இரத்தத்தில் சேரும் குளூக்கோஸில் சுமார் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான அளவை இந்தத் தசைகளே உறிஞ்சுகின்றன. எனவே, ஒருவருக்கு எவ்வளவு ஆரோக்கியமான தசை நிறை (Muscle Mass) இருக்கிறதோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவரது இன்சுலின் உணர்திறன் உயர்கிறது ^[2].

இங்கு ஓர் அற்புதமான உயிரியல் ரகசியம் ஒளிந்திருக்கிறது. இயல்பான ஓய்வு நேரத்தில் இரத்த சர்க்கரையைத் தசைகளுக்குள் கொண்டு செல்ல இன்சுலின் ஹார்மோன் கண்டிப்பாகத் தேவை. ஆனால் நாம் உடற்பயிற்சி செய்யும்போது, தசைகள் சுருங்கி விரிகின்றன. அப்போது செல்களில் ஏஎம்பி-கைனேஸ் (AMPK) என்ற சிறப்பு என்சைம் தூண்டப்படுகிறது. இந்த ஏஎம்பி-கைனேஸ் என்சைம், இன்சுலினின் தயவே இல்லாமல் நேரடியாகவே குளூட்4 (GLUT4) வாயில்களைத் திறந்து இரத்த சர்க்கரையைத் தசைகளுக்குள் வாரி இறைக்கிறது ^[2]!

இதனை ஒரு எளிமையான உவமை மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம். வறண்டுபோன ஒரு ஸ்பாஞ்சை தண்ணீரில் போட்டால் அது தண்ணீரை உடனே உறிஞ்சிக்கொள்ளும் அல்லவா? உடற்பயிற்சி செய்யும் தசைகளும் அந்த ஸ்பாஞ்சைப் போல மாறி இரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரையை வேகமாக உறிஞ்சுகின்றன. மேலும், ஒரு முறை நீங்கள் முறையான பளுதூக்கும் பயிற்சியோ அல்லது வேக நடைப்பயிற்சியோ செய்து முடித்தால், அடுத்த 24 முதல் 48 மணி நேரத்திற்கு உங்கள் தசைகளில் இன்சுலின் உணர்திறன் பல மடங்கு அதிகமாக நீடிக்கிறது என்பதை டென்மார்க் கோபன்ஹேகன் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர் ^[2].

குறிப்பாக கால்களின் பின்புறத்தில் உள்ள சோலியஸ் தசை (Soleus Muscle) மிகவும் விசேஷமானது. நாம் அமர்ந்திருக்கும்போது கூட கால்களை முன்னும் பின்னும் உயர்த்தி இறக்கும் ‘சோலியஸ் புஷ்-அப்’ பயிற்சியைச் செய்வதன் மூலம், இந்தத் தசைகள் ஆக்ஸிஜனேற்ற வளர்சிதை மாற்றத்தை வேகப்படுத்தி இரத்த சர்க்கரையை இன்சுலின் துணையின்றி நேரடியாக எரிக்கின்றன என்று ஹூஸ்டன் பல்கலைக்கழக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அலுவலகத்தில் நீண்ட நேரம் அமர்ந்து வேலை பார்ப்பவர்கள் ஒவ்வொரு 45 நிமிடத்திற்கும் ஒரு முறை எழுந்து நடப்பது அல்லது சில தோப்புக்கரணங்கள் போடுவது கூட இன்சுலின் உணர்திறனை உடனடியாகத் தூண்டுகிறது.

தசை இழப்பு (Sarcopenia) ஏற்படும் வயதான காலத்தில்தான் பலருக்கு நீரிழிவு நோய் தீவிரமடைவதற்குக் காரணமும் இதுவேயாகும். உடற்பயிற்சி என்பது எடையைக் குறைக்க மட்டுமே பயன்படும் கருவி அல்ல; அது நமது செல்லுலார் கதவுகளை எப்போதும் திறந்து வைக்கும் மிகச் சக்திவாய்ந்த இயற்கை மருந்தாகும்.

பளுதூக்கும் பயிற்சிகள் (Resistance Training) செய்யும்போது, தசைகளில் சேமித்து வைக்கப்பட்டுள்ள கிளைக்கோஜன் சர்க்கரை காலியாகிறது. ஒரு நீர்த்தேக்கத்தில் தண்ணீர் குறைந்தவுடன் அது ஆற்று நீரை உள்வாங்கத் தயாராவதுபோல, காலியான தசை செல்கள் இரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரையை உறிஞ்ச தீவிரமாகத் தாகம் கொள்கின்றன. உடற்பயிற்சி முடிந்தவுடன் செயல்படும் கிளைக்கோஜன் சிந்தேஸ் (Glycogen Synthase) என்ற நொதி அதிவேகமாக இயங்கி, உறிஞ்சப்பட்ட சர்க்கரையை மீண்டும் புதிய கிளைக்கோஜனாக மாற்றுகிறது. இதனால் உணவு உண்ட பிறகும் இரத்த சர்க்கரை அளவு உயராமல் தட்டையாகவே நீடிக்கிறது.

உணவு முறை: நார்ச்சத்து தரும் அதிரடிப் பாதுகாப்பு

உணவுப் பழக்கம்தான் இன்சுலின் உணர்திறனைத் தீர்மானிக்கும் தலையாய காரணி. இன்றைய நாகரிக உலகில் நாம் உண்ணும் பெரும்பாலான உணவுகள் அதிநவீன முறையில் சுத்திகரிக்கப்பட்ட மாவுச்சத்துக்களாகவும் சர்க்கரையாகவும் உள்ளன. மைதா, வெள்ளைச் சர்க்கரை, குளிர்பானங்கள், துரித உணவுகள் போன்றவை இரத்தத்தில் திடீரென சுனாமி போல சர்க்கரையை ஏற்றிவிடுகின்றன. இதனால் கணையம் நிலைதடுமாறி அளவுக்கு அதிகமான இன்சுலினை ஒரே நேரத்தில் கொட்ட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

இதைத் தவிர்த்து இன்சுலின் உணர்திறனை இயற்கையாகவே உயர்த்த என்ன செய்ய வேண்டும்? நமது பாரம்பரிய உணவுகளில் உள்ள கரையக்கூடிய நார்ச்சத்து (Soluble Fiber) இதற்கு மிகச் சிறந்த தீர்வாகும். சுண்டக்கடலை, பாசிப்பயறு, தட்டப்பயறு போன்ற பயறு வகைகள், வெண்டைக்காய், பாகற்காய், கீரைகள், வெந்தயம் மற்றும் கொய்யாப்பழம் போன்றவற்றில் நார்ச்சத்து நிறைந்துள்ளது. இந்த நார்ச்சத்து குடலில் ஒரு ஜெல் போன்ற பாதுகாப்புப் படலத்தை அமைத்து நாம் உண்ணும் உணவின் செரிமானத்தை நிதானப்படுத்துகிறது. சர்க்கரை சொட்டுச் சொட்டாக மெதுவாக இரத்தத்தில் கலப்பதால் இன்சுலின் தேவை பெருமளவில் குறைகிறது.

மேலும், குடலில் உள்ள நன்மை செய்யும் நுண்ணுயிரிகள் (Gut Microbiota) இந்த நார்ச்சத்தை உண்டு நொதிக்கச் செய்யும்போது குறுகிய சங்கிலிக் கொழுப்பு அமிலங்கள் (SCFAs – பியூட்ரேட், புரோபியோனேட்) உருவாகின்றன. இந்தச் சத்துக்கள் இரத்தத்தில் கலந்து கல்லீரலுக்கும் கணையத்திற்கும் சென்று இன்சுலின் உணர்திறனைப் பல மடங்கு அதிகரிக்கின்றன. குடல் நலம் சீராக இருந்தால் மட்டுமே உடலின் வளர்சிதை மாற்றம் சீராக இயங்கும் என்பதை நவீன மைக்ரோபயோம் அறிவியல் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

உணவு உண்ணும் வரிசையும் (Meal Sequencing) கூட இதில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உணவை உண்ணத் தொடங்கும்போது முதலில் பொரியல், கூட்டு போன்ற காய்கறிகளை உண்ண வேண்டும்; அதன்பின் பருப்பு, முட்டை, மீன் போன்ற புரதங்களைச் சாப்பிட வேண்டும்; இறுதியாக மட்டுமே சாதம் போன்ற மாவுச்சத்துக்களை உண்ண வேண்டும் என்று ஆய்வுகள் பரிந்துரைக்கின்றன. இவ்வாறு வரிசை மாற்றி உண்பது, இரத்தத்தில் சர்க்கரை கூர்மையாக உயர்வதை 40 முதல் 50 சதவீதம் வரை குறைத்து இன்சுலின் உணர்திறனைப் பாதுகாக்கிறது.

நமது தமிழ்நாட்டுச் சமையலறையில் உள்ள பாரம்பரியப் பொருட்கள் இன்சுலின் உணர்திறனைத் தூண்டுவதில் சர்வதேச அளவில் கவனம் பெற்றுள்ளன. உதாரணமாக, இரவில் ஊறவைத்த வெந்தயம் (Fenugreek) காலையில் அருந்தும்போது, அதிலுள்ள ‘4-ஹைட்ராக்ஸிஐசோலூசின்’ (4-hydroxyisoleucine) என்ற தனித்துவமான அமினோ அமிலம் கணையத்தின் இன்சுலின் சுரப்பைச் சமநிலைப்படுத்தி செல்களின் ஏற்புத்திறனைத் தூண்டுகிறது. அதேபோல, பாகற்காயில் உள்ள ‘சரன்டின்’ (Charantin) மற்றும் ‘பாலிபெப்டைட்-பி’ ஆகியவை தாவர இன்சுலின் போலச் செயல்பட்டு தசைகள் சர்க்கரையை உறிஞ்ச உதவுகின்றன. நெல்லிக்காயில் பொதிந்துள்ள வைட்டமின் சி மற்றும் பாலிபினால்கள் கணையத்தின் பீட்டா செல்களை ஆக்ஸிஜனேற்ற அழிவிலிருந்து மீட்டெடுக்கின்றன. இத்தகைய உணவுப் பழக்கங்கள் வெறும் சமையல் கலை மட்டுமல்ல; அவை நமது முன்னோர்கள் விட்டுச்சென்ற ஆழமான மூலக்கூறு உயிரியல் கொடையாகும்.

தூக்கமும் மன அழுத்தமும்: உணர்திறனைத் தீர்மானிக்கும் ஆழமான காரணிகள்

உணவும் உடற்பயிற்சியும் மட்டுமே இன்சுலின் உணர்திறனைத் தீர்மானிக்கின்றன என்று பலர் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் தூக்கமும் மன அமைதியும் இதில் ஆற்றும் பங்கு அளப்பரியது. சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தில் நடத்தப்பட்ட ஒரு முக்கிய ஆய்வில், ஆரோக்கியமான இளைஞர்களைத் தொடர்ந்து மூன்று இரவுகள் 4 மணி நேரம் மட்டுமே தூங்க அனுமதித்தார்கள். நான்காவது நாள் காலையில் அவர்களின் இன்சுலின் உணர்திறன் 25 முதல் 30 சதவீதம் வரை சரிந்து, கிட்டத்தட்ட ஒரு நீரிழிவு நோயாளியின் நிலைக்கு அவர்கள் தள்ளப்பட்டதைக் கண்டறிந்தனர்.

தூக்கம் குறையும்போது, உடலின் கார்ட்டிசோல் (Cortisol) என்ற மன அழுத்த ஹார்மோன் விண்ணை முட்டும் அளவுக்கு உயர்கிறது. கார்ட்டிசோல் இரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரையைத் தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு ஹார்மோன் ஆகும். அது கல்லீரலைத் தூண்டி தேவையின்றி புதிய சர்க்கரையை உற்பத்தி செய்ய வைக்கிறது. அதே சமயம் தசைகளில் உள்ள இன்சுலின் ஏற்பிகளை மழுங்கடித்துவிடுகிறது.

நாள்பட்ட பணிச்சுமை, குடும்பக் கவலைகள், நள்ளிரவு வரையிலான செல்போன் பயன்பாட்டின் நீல ஒளி (Blue Light) போன்றவை உடலை எப்போதும் ஒரு ஆபத்தான அவசர நிலையில் (Fight or Flight Mode) வைத்திருக்கின்றன. இந்த நிலையில் உடல் சர்க்கரையைச் சேமிக்கவோ ஆற்றலாக மாற்றவோ விரும்பாது; மாறாக இரத்தத்திலேயே சுற்ற விட்டுக்கொண்டிருக்கும். எனவே, தினமும் 7 முதல் 8 மணி நேர ஆழ்ந்த இரவுத் தூக்கம் மற்றும் மூச்சுப் பயிற்சி போன்ற பழக்கங்கள் இன்சுலின் உணர்திறனை மீட்டெடுக்கும் இயற்கை மருந்துகளாகும்.

இரவு நேர உணவுக்கும் உறக்கத்திற்கும் இடையே குறைந்தது 2 முதல் 3 மணி நேர இடைவெளி இருப்பது உடலின் உயிரியல் கடிகாரத்திற்கு (Circadian Rhythm) மிகவும் நன்று. நாம் தூங்கும்போது கணையம் முழுமையாக ஓய்வெடுக்கிறது; செல்கள் தங்களுக்குள் தேங்கியுள்ள கழிவுகளை அகற்றிவிட்டு அடுத்த நாளின் செயல்பாடுகளுக்குப் புத்துணர்ச்சியோடு தயாராகின்றன. நள்ளிரவில் மெலடோனின் (Melatonin) ஹார்மோன் உச்சத்தில் இருக்கும்போது தாமதமாக உணவு உண்பது கணையத்தின் இன்சுலின் சுரப்பை முடக்குகிறது என்பதை ஆய்வுகள் கண்டறிந்துள்ளன. எனவே சூரியன் மறைந்த பின் சீக்கிரமாக இரவு உணவை முடிப்பது இன்சுலின் உணர்திறனைத் தானாகவே உயர்த்துகிறது.

உணர்திறன் குறையும்போது என்ன நடக்கும்? இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலைக்கான (Insulin Resistance) பாலம்

மேலே நாம் விவரித்த நல்ல பழக்கங்கள் கைவிடப்பட்டு, தவறான உணவு, போதிய உடற்பயிற்சியின்மை, தூக்கமின்மை ஆகியவை தொடரும்போது உடலில் ஒரு பேராபத்து அமைதியாகக் காலூன்றுகிறது. செல்கள் இன்சுலினைக் கண்டு சலித்துப்போய் தங்கள் கதவுகளை இறுக்கமாக மூடிக்கொள்கின்றன. அப்போது கணையம் வேறு வழியின்றி மேலும் அதிகப்படியான இன்சுலினை உற்பத்தி செய்து தள்ளுகிறது. இந்த நிலையைத்தான் இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலை (Insulin Resistance) என்று அழைக்கிறோம் ^[3].

இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலை என்பது சர்க்கரை நோய்க்கு முந்தைய நிலை மட்டுமல்ல; அது இதய நோய், மாரடைப்பு, பக்கவாதம், உயர் இரத்த அழுத்தம், பெண்களில் சினைப்பை நீர்க்கட்டி (PCOS), கொழுப்பு கல்லீரல் நோய் என உடலின் ஒட்டுமொத்த வளர்சிதை மாற்றத்தையும் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போடும் ஒரு பெருங்கேடாகும். இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சி கவுன்சில் (ICMR) மற்றும் லான்செட் இதழ் வெளியிட்ட சமீபத்திய INDIAB ஆய்வின்படி, இந்தியாவில் 10 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் நீரிழிவு நோயுடனும், 13 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் நீரிழிவுக்கு முந்தைய இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலையிலும் வாழ்கின்றனர் என்பது அதிர்ச்சியளிக்கும் உண்மையாகும் ^[3].

செல்கள் இன்சுலினை எதிர்க்கத் தொடங்கினால் உடலில் என்னென்ன வெளிப்படையான அறிகுறிகள் தோன்றும்? கழுத்தில் தோன்றும் கருமைத் திட்டுக்கள் முதல் தொப்பை கொழுப்பு வரை இதன் அறிகுறிகள் என்னென்ன? இந்த ஆபத்தான நச்சுச்சுழலில் இருந்து நமது உடலை எப்படிக் காப்பாற்றிக்கொள்வது? என்பதைப் பற்றி முழுமையாகத் தெரிந்துகொள்ள, நமது அடுத்த இணைப்புக் கட்டுரையான இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலை (Insulin Resistance): அறிகுறிகள், தீர்வுகள் குறித்த விரிவான வழிகாட்டியைப் படித்துப் பயன்பெறுங்கள்.

எனவே, இன்சுலின் உணர்திறன் (Insulin Sensitivity) என்பது நாம் அலட்சியப்படுத்தக்கூடிய சாதாரண உடல் நிகழ்வு அல்ல. அது நமது எதிர்கால ஆயுட்காலத்தையும், முதுமையில் நாம் எவ்வளவு துடிப்போடு இயங்குவோம் என்பதையும் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கும் முதன்மைச் சாவியாகும். ஆரோக்கியமான உணவு, தினமும் சுறுசுறுப்பான உடற்பயிற்சி, போதுமான இரவுத் தூக்கம் மற்றும் அமைதியான மனநிலை ஆகியவற்றின் கூட்டு முயற்சியால் நமது செல்களின் இன்சுலின் உணர்திறனை எப்போதும் இளமையாகவும் உச்சத்திலும் வைத்திருக்க முடியும்.

ஆதாரங்கள் மற்றும் ஆய்வுக் குறிப்புகள்

மருத்துவ ஆலோசனை: இந்தக் கட்டுரை பொதுவான அறிவியல் மற்றும் மருத்துவ விழிப்புணர்விற்காக மட்டுமே எழுதப்பட்டது. உங்கள் உணவு முறை அல்லது உடற்பயிற்சிகளில் மாற்றங்கள் செய்வதற்கு முன், தகுதியான மருத்துவரிடம் முறையான ஆலோசனை பெறுங்கள்.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

இந்த ஆய்வு பற்றி வாசகர்கள் கேட்பவை

5

1இன்சுலின் உணர்திறன் அதிகமாக இருந்தால் சர்க்கரை நோய் வருமா?

இல்லை, இன்சுலின் உணர்திறன் அதிகமாக இருப்பது உடலுக்கு மிகவும் நல்லது. குறைவான இன்சுலின் அளவிலேயே இரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரை திறம்பட செல்களுக்குள் சென்று விடுவதால், டைப் 2 சர்க்கரை நோய் வரும் ஆபத்து பெருமளவில் குறைகிறது.

2இன்சுலின் உணர்திறனைக் கண்டறிய சிறந்த மருத்துவப் பரிசோதனை எது?

வெறும் வயிற்றில் எடுக்கப்படும் இரத்த சர்க்கரை மற்றும் வெறும் வயிற்று இன்சுலின் அளவைக் கொண்டு கணக்கிடப்படும் ஹோமா-ஐஆர் (HOMA-IR) பரிசோதனை மிகவும் எளிய மற்றும் துல்லியமான முறையாகும். இதன் மதிப்பு 1.0-க்குக் கீழ் இருப்பது சிறந்த உணர்திறனைக் குறிக்கும்.

3உடற்பயிற்சி செய்த உடனே இன்சுலின் உணர்திறன் அதிகரிக்குமா?

ஆம், ஒரு முறை உடற்பயிற்சி செய்த பிறகும் கூட அடுத்த 24 முதல் 48 மணி நேரத்திற்குத் தசைகளில் குளூக்கோஸ் உறிஞ்சும் திறன் மிக அதிகமாக நீடிக்கிறது என்பதை ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

4மெலிந்த உடல்வாகு உள்ளவர்களுக்கு இன்சுலின் உணர்திறன் எப்போதும் சிறப்பாக இருக்குமா?

அப்படிச் சொல்ல முடியாது. வெளிப்புறத் தோற்றத்தில் ஒல்லியாக இருந்தாலும், கல்லீரல் மற்றும் உள்ளுறுப்புகளில் கொழுப்பு படிந்திருந்தால் (Thin-Fat Phenotype) அவர்களுக்கும் இன்சுலின் உணர்திறன் குறைவாகவே இருக்கும்.

5இன்சுலின் உணர்திறனுக்கும் இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலைக்கும் என்ன தொடர்பு?

இவை இரண்டும் ஒரே நாணயத்தின் இரண்டு பக்கங்கள் போன்றது. இன்சுலின் உணர்திறன் குறையும்போதுதான் செல்கள் இன்சுலினைக் கவனிக்க மறுக்கும் இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலை (Insulin Resistance) உருவாகிறது.

சொல் விளக்கம்

இந்தக் கட்டுரையில் வரும் அறிவியல் சொற்கள்

5

Insulin Sensitivityஇன்சுலின் உணர்திறன்

செல்கள் இன்சுலின் ஹார்மோனின் அழைப்பை ஏற்று சர்க்கரையை எளிதாக உறிஞ்சும் திறன்.

GLUT4குளூட்4 புரதக் கடத்தி

தசை மற்றும் கொழுப்பு செல்களின் மேற்பரப்பில் சர்க்கரையை உள்ளே அனுமதிக்கும் சிறப்பு வாயிற்கதவு.

HOMA-IRஹோமா-ஐஆர் குறியீடு

வெறும் வயிற்று சர்க்கரை மற்றும் இன்சுலின் அளவைக் கொண்டு கணக்கிடப்படும் வளர்சிதை மாற்றப் பரிசோதனை.

Metabolic Flexibilityவளர்சிதை மாற்ற நெகிழ்வுத்தன்மை

உடல் சூழலுக்கு ஏற்ப கார்போஹைட்ரேட் மற்றும் கொழுப்பை மாறி மாறி ஆற்றலாக எரிக்கும் திறன்.

AMPKஏஎம்பி-கைனேஸ் என்சைம்

உடற்பயிற்சியின் போது செல்களில் ஆற்றலை உற்பத்தி செய்யத் தூண்டும் முக்கிய நொதி.

மேற்கோள்கள்

1. ↩ Petersen MC, Shulman GI. Mechanisms of Insulin Action and Insulin Resistance. Physiol Rev. 2018
2. ↩ Richter EA, Hargreaves M. Exercise, GLUT4, and skeletal muscle glucose uptake. Physiol Rev. 2013
3. ↩ Anjana RM, et al. Metabolic non-communicable disease health report in India: the ICMR-INDIAB national cross-sectional study. Lancet Diabetes Endocrinol. 2023
4. ↩ DeFronzo RA. From the Triumvirate to the Ominous Octet. Diabetes. 2009