தலையில் கடுமையான வலி ஏற்படும் போது ஒரு பாராசிட்டமால் அல்லது இப்யூபுரூஃபன் மாத்திரையை விழுங்குகிறோம். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அடுத்த 20 முதல் 30 நிமிடங்களில் தலைவலி மாயமாய் மறைந்துவிடுகிறது. ஆனால் நாம் வாயில் போடும் மாத்திரை வயிற்றுக்குள் சென்று, தனக்குக் கண் அல்லது ஜி.பி.எஸ் (GPS) இல்லாத நிலையில், வலி தலையில்தான் இருக்கிறது என்பதை எப்படிக் கண்டறிந்து அங்கு மட்டும் வேலை செய்கிறது என்ற வியப்பு பலருக்கும் உண்டு [1], [2].
மருந்தியல் அறிவியலின்படி (Pharmacokinetics & Pharmacodynamics), நாம் குடிக்கும் மாத்திரை தலைவலியைத் தேடிச் செல்வதில்லை! அது உடலின் அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் சமமாகவே பரவுகிறது. ஆனால் எங்கு வலி சமிக்ஞைகள் உற்பத்தியாகின்றனவோ அந்த குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டுமே அதன் உயிர்வேதியியல் ‘பூட்டும் சாவியும்’ போன்ற எதிர்வினை நிகழ்கிறது [1].
புரோஸ்டாக்ளாண்டின்கள் (Prostaglandins): உடலின் வலி அலாரங்கள்
தலைவலி, தசைப்பிடிப்பு அல்லது காயம் ஏற்படும் போது, பாதிக்கப்பட்ட பகுதியில் உள்ள செல்கள் சைக்ளோ-ஆக்சிஜனேஸ் (COX-1 மற்றும் COX-2) என்ற என்சைம்களைத் தூண்டிவிட்டு புரோஸ்டாக்ளாண்டின் (Prostaglandin) என்ற வலி ஹார்மோன்களை உற்பத்தி செய்கின்றன [1], [2].
இந்த புரோஸ்டாக்ளாண்டின்கள் அருகிலுள்ள நரம்பு முனைகளைத் தூண்டி, “இங்கு திசுக்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன!” என்ற எச்சரிக்கை சமிக்ஞையை முதுகுத்தண்டு வழியாக மூளைக்கு அனுப்பி வலியை உணர வைக்கின்றன [1].
மாத்திரை உடலுக்குள் பயணிக்கும் 3 கட்டங்கள்
வலி அலாரம் அணைக்கப்படும் அற்புதம்
‘பிரிட்டிஷ் ஜர்னல் ஆஃப் கிளினிக்கல் பார்மகாலஜி’ (British Journal of Clinical Pharmacology) ஆய்வுகளின்படி, உடலில் கால் அல்லது கை நலமாக இருந்தால் அங்கு COX என்சைம்கள் செயலற்று இருக்கும்; எனவே அங்கு மருந்து எந்த வேலையையும் செய்யாமல் இரத்தத்துடன் கடந்து சென்றுவிடும். ஆனால் தலையில் நரம்புகள் அலறும் போது, அங்கு சென்று வலியை உருவாக்கும் தொழிற்சாலையையே தற்காலிகமாகப் பூட்டிவிடுகிறது [1], [2].
இன்னும் கருத்துகள் இல்லை. முதல் கருத்தைப் பதிவிடுங்கள்.