குழந்தைகள் மீது மொபைல் போன் சமூக ஊடக தாக்கம் (Impact on Children)

இன்றைய நவீனக் குடும்பங்களின் மாலை நேர உணவுக் கூடங்களை ஒரு கணம் உற்று நோக்குங்கள். ஒரு கையில் சோற்றுப் பருக்கையோடு தாய் நிற்கிறாள்; மற்றொரு கையில் தண்ணீர் பாட்டிலில் சாய்த்து வைத்த ஸ்மார்ட்போனில் கண் கூசும் வண்ணங்களுடன் யூடியூப் ரைம்ஸ் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தத் திரையில் கண்கள் நிலைகுத்தி நின்றால் மட்டுமே இரண்டு வயதுக் குழந்தையின் வாய் திறக்கிறது. மற்றொரு அறையில், பள்ளி முடிந்து வந்த பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுவன், தன் பையை எறிந்துவிட்டு, கதவை உள்பக்கமாகப் பூட்டிக் கொண்டு இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ்களை விரல்களால் மேலும் கீழும் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறான். அவனது முகம் திரையின் நீல ஒளியில் மின்னுகிறது; கண்கள் இமைக்க மறந்து வறண்டு போயிருக்கின்றன. இந்த காட்சி ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட வீட்டின் கதையல்ல; தமிழகத்தின் பட்டிதொட்டி எங்கும் இன்று அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாபெரும் நரம்பியல் அவசரநிலையாகும்!

ஆரம்பத்தில் நாம் இதனை மிக இயல்பான ஒன்றாகவே கருதினோம். சமையல் செய்யும் போதோ அல்லது அவசர தொலைபேசி அழைப்பில் பேசும் போதோ குழந்தையை அமைதிப்படுத்த ஒரு “டிஜிட்டல் தொட்டில்” போல மொபைலை கையில் கொடுத்தோம். “என் குழந்தை ஒரு வயதிலேயே சுயமாக யூடியூப் திறக்கிறான், போனை அன்லாக் செய்கிறான்” என்று பெருமையோடு உறவினர்களிடம் பேசினோம். ஆனால், அந்த பளபளக்கும் கண்ணாடித் திரைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் அதிபயங்கர உண்மையை நாம் உணரத் தவறிவிட்டோம். உலகின் தலைசிறந்த நடத்தைசார் உளவியலாளர்கள், நரம்பியல் ஆய்வாளர்கள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவுப் பொறியாளர்கள் பல பில்லியன் டாலர்களைக் கொட்டி, மனித மூளையின் பலவீனமான நரம்பியல் சுற்றுகளைக் குறிவைத்து உருவாக்கிய அதிநவீன வலைதான் இந்த சமூக ஊடக அல்காரிதம்கள் [1].

பெரியவர்களின் முதிர்ந்த மூளையையே நிலைகுலையச் செய்யும் இந்த டிஜிட்டல் போதை, இன்னும் முழுமையாகக் கட்டமைக்கப்படாத ஒரு மழலையின் மென்மையான மூளையில் பாயும்போது என்ன நிகழும்? மனித மூளையின் தலைமைச் செயலகம் எனப்படும் முன்மூளைப் பகுதி (Prefrontal Cortex), ஒரு மனிதனுக்கு சுமார் 25 வயது வரை தொடர்ந்து வளர்ச்சி அடைந்து கொண்டே இருக்கிறது. உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், பொறுமை காத்தல், விவேகமான முடிவுகளை எடுத்தல் மற்றும் கவனத்தைக் குவித்தல் போன்ற அதிமுக்கிய பண்புகளை நிர்வகிக்கும் இந்த முன்மூளைப் பகுதி செப்பனிடும் முன்பே, ஒரு குழந்தையின் கையில் வரம்பற்ற ஸ்மார்ட்போனை வழங்குவது என்பது, மிதிவண்டி கூட ஓட்டத் தெரியாத ஒரு மழலையிடம் மணிக்கு 300 கி.மீ வேகத்தில் பாயும் பந்தயக் காரின் சாவியைக் கொடுப்பதற்குச் சமமாகும் [2].

குழந்தைப் பருவம் என்பது களிமண் போன்றது; அந்தப் பருவத்தில் நாம் பதிக்கின்ற பதிவுகளே அவர்களின் வாழ்நாள் நரம்பியல் கட்டமைப்புக்கு அடித்தளமாக அமைகின்றன. முந்தைய தலைமுறைகளில் ஒரு சுண்டக்கடலையைக் கையில் பிடித்து உருட்டுவதும், ஒரு மரக்கட்டையை அடுக்கிக் கோபுரம் கட்டுவதும், தெருவில் ஓடிப் பம்பரம் சுற்றுவதும் குழந்தைகளின் விரல்களுக்கு நுண்ணிய இயக்கத் திறனையும் (Fine Motor Skills) மூளைக்கு நிதானமான உழைப்பின் வெற்றியையும் கற்றுத் தந்தன. ஆனால் இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில், எந்தவொரு உடல் உழைப்பும் இன்றி ஒரு விரல் தொடுதலிலேயே உலகத்தின் மாயங்கள் அனைத்தும் திரையில் விரிவதால், குழந்தைகளின் மூளை நிஜ உலக சவால்களை எதிர்கொள்ளும் திறனைச் சத்தமின்றி இழந்து வருகிறது.

மேலும் நமது இணையதளத்தில் உள்ள தொடர்புடைய அறிவியல் பதிவுகளான செயற்கை நுண்ணறிவின் நன்மை தீமைகள் முழுப் பார்வை, நவீன மருத்துவ ஆய்வுகள் குறித்த உயர் இரத்த அழுத்தம் தடுப்பு வழிகாட்டி, கல்லீரல் பாதுகாப்பு குறித்த கொழுப்பு கல்லீரல் நோய் தீர்வுகள் மற்றும் இன்சுலின் எதிர்ப்பு நச்சுச்சுழல் விளக்கம் ஆகிய வழிகாட்டிகளையும் வாசித்து உடலியல் ஆரோக்கியம் குறித்த விழிப்புணர்வை நீங்கள் ஆழப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

டோபமைன் சுழற்சியும் கவனச் சிதைவும்: குழந்தைகளின் மூளையில் என்ன நடக்கிறது? (Dopamine Loop and Attention Fragmentation)

மொபைல் போன் திரையை ஒரு குழந்தை தொடும் போது அதன் மூளையின் வேதியியலில் ஒரு சூறாவளியே சுழன்றடிக்கிறது. நமது மூளையில் இன்பத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும் உருவாக்கும் முதன்மை வேதிப்பொருள் டோபமைன் (Dopamine) ஆகும். இயற்கையில் ஒரு குழந்தை ஒரு பழத்தைத் தின்னும் போதோ, மரத்தில் ஏறி விளையாடும் போதோ அல்லது ஓடிப் பிடித்து விளையாடி வெல்லும் போதோ குறிப்பிட்ட அளவு டோபமைன் சுரந்து உடலுக்கு ஒரு இனிமையான திருப்தியைத் தருகிறது. ஆனால் சமூக ஊடகங்களும் குறுகிய வீடியோக்களும் (Reels and Shorts) இந்த இயற்கைச் சமநிலையை அடியோடு தகர்க்கின்றன. புகழ்பெற்ற உளவியலாளர் பி.எஃப். ஸ்கின்னரின் ‘மாறும் வெகுமதி கோட்பாட்டின்படி’ (Variable Reward Schedule), சூதாட்டக் கூடங்களில் உள்ள ஸ்லாட் மெஷின்கள் எவ்வாறு இயங்குகின்றனவோ, அதே நரம்பியல் தத்துவத்தில்தான் இன்ஸ்டாகிராமும் டிக்டாக்கும் கட்டமைத்துள்ளனர் [1].

ஒவ்வொரு முறை விரலால் திரையை மேல்நோக்கித் தள்ளும் போதும் (Swipe), அடுத்த 15 வினாடிகளில் என்ன வரப்போகிறது என்ற நிச்சயமற்ற எதிர்பார்ப்பு குழந்தையின் மூளையின் நூக்ளியஸ் அக்கம்பென்ஸ் (Nucleus Accumbens) மற்றும் வென்ட்ரல் டெக்மெண்டல் பகுதி (VTA) ஆகியவற்றில் ஒரு டோபமைன் சுனாமியை உருவாக்குகிறது. நகைச்சுவை, விசித்திரமான ஒலி, அதிவேக நடனம் அல்லது திடுக்கிடும் காட்சி என அடுத்தடுத்துத் தோன்றும் காட்சிகள் மூளையைத் திகைக்க வைக்கின்றன. ஒரு முறை இந்த செயற்கையான உச்சகட்ட டோபமைன் வெள்ளத்தை அனுபவித்துவிட்ட குழந்தை மூளை, நிஜ உலகை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறுகிறது. இதனை நரம்பியல் அறிவியலில் ஏற்பிகள் சுருங்குதல் (Receptor Downregulation) என்று அழைக்கிறார்கள். அதாவது, நரம்பு செல்களில் அளவுக்கு அதிகமாக டோபமைன் பாயும்போது, நரம்பு செல்கள் நச்சுத்தன்மையால் சேதமடையாமல் இருக்க தங்களின் டி2 ஏற்பிகளின் (D2 Receptors) எண்ணிக்கையைக் குறைத்துக் கொள்கின்றன [2].

இதன் கொடூரமான விளைவு என்னவென்றால், இயல்பான வாழ்க்கையின் எளிய இன்பங்கள் குழந்தைக்குக் கசப்பாக மாறுகின்றன. ஒரு புத்தகத்தின் பக்கத்தைப் புரட்டுவது, ஆசிரியரின் உரையை 40 நிமிடங்கள் கவனிப்பது, வகுப்பறையில் அமைதியாக அமர்வது, மரத்தடியில் அமர்ந்து பறவைகளைப் பார்ப்பது போன்ற நிஜ உலக அனுபவங்கள் அனைத்தும் போதிய டோபமைனைத் தராததால், குழந்தைக்குத் தாங்க முடியாத சலிப்பும் அமைதியின்மையும் ஏற்படுகின்றன. இதனால் குழந்தையின் கவனம் ஒரு புள்ளியில் நிலைக்காமல் சிதறிப் போகிறது. இதனை அறிவியலாளர்கள் தொடர் பகுதி கவனம் (Continuous Partial Attention) என்கிறார்கள். ஒரு விஷயத்தை ஆழமாகக் கற்றுணர்ந்து நினைவில் பதிய வைக்கும் ‘ஆழ்ந்த கற்றல் திறன்’ (Deep Focus) சிதைந்து, மேலோட்டமான தகவல்களை மட்டும் மேய்ந்து திரியும் நிலைக்குக் குழந்தை தள்ளுகிறது [4].

மேலும், பச்சிளம் குழந்தைகளின் மூளையில் உள்ள பிரதிபலிப்பு நியூரான்கள் (Mirror Neurons) வளர்ச்சியடைய நேரடி மனித முகபாவனைகளும் குரல் ஏற்ற இறக்கங்களும் அவசியமாகின்றன. ஒரு தாய் சிரிக்கும் போது தன் உதடுகளை அசைப்பதையும், கண்களில் கனிவைக் காட்டுவதையும் நேருக்கு நேர் பார்த்தே குழந்தை பேசவும் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளவும் கற்றுக் கொள்கிறது. ஆனால் தட்டையான மொபைல் திரையில் ஓடும் கார்ட்டூன்களை மணிக்கணக்கில் பார்க்கும் குழந்தைகளுக்கு இந்தப் பிரதிபலிப்பு நியூரான்கள் தூண்டுவதில்லை. இதன் விளைவாக, தற்காலத்தில் பல குழந்தைகளிடையே பேச்சு தாமதமாவதுடன் (Speech Delay), மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் பச்சாதாபத் திறன் (Empathy) மழுங்கிப் போவதாகக் குழந்தை நரம்பியல் மருத்துவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர் [2].

நீல ஒளியும் தூக்கமின்மையும்: மெலடோனின் இழப்பு ஏற்படுத்தும் பேராபத்து (Blue Light, Melatonin and Sleep Deprivation)

இரவு நேரத்தில் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு மொபைல் போன் திரையைப் பார்ப்பது, குழந்தையின் கண்களுக்கு மட்டுமல்ல, அதன் ஒட்டுமொத்த உடல் வளர்ச்சிக்கும் நரம்பு மண்டலத்திற்கும் இழைக்கும் மிகப்பெரிய துரோகமாகும். ஸ்மார்ட்போன் மற்றும் டேப்லெட் திரைகள் உமிழும் குறுகிய அலைநீளம் கொண்ட உயர் ஆற்றல் நீல ஒளி (High-Energy Visible Blue Light – 450 முதல் 480 நானோமீட்டர்), கண்களின் விழித்திரையில் உள்ள ‘உள் ஒளி உணர் கேங்க்லியன் செல்களை’ (ipRGCs) நேரடியாகத் தாக்குகிறது. இந்த செல்கள் விழித்திரையிலிருந்து மூளையின் முதன்மை உயிரியல் கடிகாரமான சுப்ராக்கியாஸ்மாடிக் உட்கருவிற்கு (SCN) செய்தியை அனுப்புகின்றன [1].

இரவு 10 மணிக்கு அறையின் விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு மொபைல் பார்க்கும் போது, குழந்தையின் மூளை அந்த நீல ஒளியைப் பட்டப்பகல் நண்பகல் சூரியனின் பிரகாசமான வெளிச்சம் என்று தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறது! இதன் விளைவாக, தூக்கத்தைத் தூண்டும் அமுதமான மெலடோனின் (Melatonin) ஹார்மோனை மூளையின் பீனியல் சுரப்பி சுரக்காமல் முற்றிலும் நிறுத்தி விடுகிறது. வழக்கமாக இரவு 8 அல்லது 9 மணிக்குத் தொடங்க வேண்டிய மெலடோனின் சுரப்பு, நள்ளிரவு 1 அல்லது 2 மணி வரை தள்ளிப் போகிறது. இதனால் குழந்தை தூங்கச் சென்றாலும், உடலின் தூக்கச் சுழற்சி (Circadian Rhythm) தலைகீழாக மாறுகிறது [3].

குழந்தைகளின் தூக்கம் என்பது வெறும் ஓய்வு மட்டுமல்ல; அது அவர்களின் மூளையைப் பழுதுபார்க்கும் புனிதமான வேதியியல் தொழிற்சாலையாகும். தூக்கத்தின் போதுதான் கிளிம்பாட்டிக் கழிவுநீக்க அமைப்பு (Glymphatic System) விழித்துக் கொண்டு, பகல் முழுவதும் மூளையில் சேர்ந்த நச்சுப் புரதங்களைக் கழுவி வெளியேற்றுகிறது. மேலும், உடலின் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான மனித வளர்ச்சி ஹார்மோன் (Human Growth Hormone – HGH), ஆழ்ந்த மெது-அலை தூக்கத்தின் (Slow-Wave Sleep) போதுதான் உச்சகட்டமாகச் சுரக்கிறது. மொபைல் திரையினால் தூக்கம் குறையும் போது, குழந்தைகள் காலையில் எழும்போது கடுமையான தலைவலி, சோர்வு, கவனக்குறைவு மற்றும் எரிச்சலோடு எழுகிறார்கள். பல பள்ளிகளில் கவனக்குறைவு மற்றும் அதீத செயல்பாடு (ADHD) என்று சந்தேகிக்கும் பல குழந்தைகள், உண்மையில் கடுமையான தூக்கமின்மையால் பாதிக்கப்பட்டுத் தவிக்கிறார்கள் [1]!

நாள்பட்ட தூக்கமின்மை குழந்தையின் வளர்சிதை மாற்றத்தையும் சீர்குலைக்கிறது. தூக்கம் குறையும் போது, பசியைத் தூண்டும் கிரெலின் (Ghrelin) ஹார்மோன் அதிகரித்து, வயிறு நிரம்பிவிட்டதை உணர்த்தும் லெப்டின் (Leptin) ஹார்மோன் குறைகிறது. இதன் காரணமாக, நள்ளிரவு வரை விழித்திருக்கும் குழந்தைகள் சர்க்கரை மற்றும் கொழுப்பு நிறைந்த தின்பண்டங்களை நாடிச் சாப்பிடுகிறார்கள். மேலும், உடலின் முதன்மை மன அழுத்த ஹார்மோனான கார்டிசோல் (Cortisol) இரவு முழுவதும் ரத்தத்தில் அதிகமாகவே நீடிக்கிறது. இது குழந்தையின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தியைத் தகர்த்து, அடிக்கடி சளி, காய்ச்சல் மற்றும் ஒவ்வாமைப் பாதிப்புகளுக்கு ஆளாக வழிவகுக்கிறது [3].

டீனேஜ் மனநல நெருக்கடி: சமூக ஊடகங்களும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் நஞ்சும் (Adolescent Mental Health and Social Media Comparison)

டீனேஜ் பருவம் என்பது ஒரு மனிதனின் சுய அடையாளமும் (Identity) சமூக ஏற்பும் கட்டமைக்கும் மிக நுட்பமான காலகட்டமாகும். இந்தக் காலகட்டத்தில் சமூக ஊடகங்கள் நுழையும் போது, அது குழந்தைகளின் மென்மையான மனங்களில் ஒரு நச்சு விதையை விதைக்கிறது. சமூக உளவியலின் தந்தை லியோன் ஃபெஸ்டிங்கர் கூறிய ‘சமூக ஒப்பீட்டுக் கோட்பாடு’ (Social Comparison Theory), டிஜிட்டல் உலகில் விபரீதமான உச்சத்தை எட்டியுள்ளது. முந்தைய தலைமுறைக் குழந்தைகள் தங்கள் தெருவிலுள்ள நண்பர்களோடு மட்டுமே தங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார்கள். ஆனால் இன்றைய டீனேஜ் சிறுவர் சிறுமிகள், உலகெங்கிலும் உள்ள கோடீஸ்வர இன்ஃப்ளூயன்ஸர்களின் பளபளப்பான, ஃபில்டர்கள் பூசிய போலி வாழ்க்கையோடு தங்களின் எளிய அன்றாட வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்த்துத் தாழ்வுணர்ச்சியில் புழுங்குகிறார்கள் [4].

குறிப்பாக பெண் குழந்தைகளிடையே முகத்தோற்றக் கவலை (Snapchat Dysmorphia & Body Dissatisfaction) ஒரு பெரும் தொற்றுநோயாகப் பரவி வருகிறது. இன்ஸ்டாகிராமில் ஒரு புகைப்படத்தைப் பதிவேற்றிவிட்டு, அதற்கு எத்தனை ‘லைக்ஸ்’ (Likes) மற்றும் கருத்துகள் வருகின்றன என்று ஒவ்வொரு 3 நிமிடத்திற்கும் ஒருமுறை திரையைப் புதுப்பித்துப் பார்க்கும் பரிதாபத்திற்கு இளம் தலைமுறை தள்ளியுள்ளது. போதுமான லைக்ஸ் கிடைக்காவிட்டால், தன்னை இந்த உலகம் மதிக்கவில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்து கடுமையான சுயவெறுப்பிலும் தனிமையிலும் ஆழ்கிறார்கள். மேலும், தனக்குத் தெரியாமல் நண்பர்கள் எங்கோ சென்று மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்களோ என்ற புறக்கணிப்பு அச்சம் (FOMO – Fear of Missing Out) அவர்களின் இதயத் துடிப்பையும் மனப்பதற்றத்தையும் (Anxiety) எப்போதும் உச்சத்திலேயே வைத்திருக்கிறது [4].

அமெரிக்க நரம்பியல் ஆய்வாளர் ஜொனாதன் ஹைட்டின் ‘தி ஆங்ஷியஸ் ஜெனரேஷன்’ (The Anxious Generation) மற்றும் புகழ்பெற்ற ‘தி லான்செட் சைல்ட் & அடாலசண்ட் ஹெல்த்’ மருத்துவ இதழில் வெளியான ஆய்வுகள் ஒரு அதிர வைக்கும் உண்மையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன. 2010 முதல் 2024 வரையிலான காலகட்டத்தில், அதாவது ஸ்மார்ட்போன்களில் முன்பக்க கேமராவும் லைக் பட்டன்களும் அறிமுகமான பிறகு, உலகெங்கிலும் உள்ள டீனேஜ் குழந்தைகளிடையே மனச்சோர்வு (Depression), தீவிர பதற்றம் மற்றும் தற்கொலை எண்ணங்கள் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் 70 சதவீதத்திற்கும் மேலாக அதிகரித்துள்ளன. ஆன்லைன் உலகம் லட்சக்கணக்கான மனிதர்களை டிஜிட்டல் கம்பிகளால் இணைத்திருக்கலாம்; ஆனால் அது மனித வரலாற்றிலேயே மிகத் தனிமையான, சோகமான ஒரு தலைமுறையையும் உருவாக்கி விட்டது [1].

இத்துடன் நின்றுவிடாமல், சமூக ஊடகங்களில் அரங்கேறும் சைபர் மிரட்டல்கள் (Cyberbullying) குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக உருவெடுத்துள்ளன. பள்ளியில் நடக்கும் கேலி கிண்டல்கள் பள்ளி வளாகத்தோடு முடிந்துவிடும்; ஆனால் வாட்ஸ்அப் குழுக்களிலும் சமூக வலைதளங்களிலும் பரப்பப்படும் ஆபாசமான கருத்துகளும் அவதூறுகளும் குழந்தையின் படுக்கையறை வரை நள்ளிரவிலும் துரத்துகின்றன. பெற்றோரிடம் சொல்ல முடியாமல், யாரிடம் உதவி கேட்பது என்று தெரியாமல் பல பதின்ம வயதுப் பிள்ளைகள் கடுமையான மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி தங்களைத் தாங்களே காயப்படுத்திக் கொள்ளும் விபரீத முடிவுகளுக்குத் தள்ளுகின்றனர் [4].

உடல் நலம் மீதான பேரழிவு: கிட்டப்பார்வை முதல் உடல் பருமன் வரை (Physical Consequences: Myopia to Metabolic Dysfunction)

டிஜிட்டல் திரைகளின் தாக்கம் மூளையோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அது குழந்தைகளின் உடற்கூறியல் அமைப்பையே உருக்குலைக்கிறது. முதலாவதாக, கண் மருத்துவ வரலாற்றில் இதற்கு முன் கண்டிராத வகையில் கிட்டப்பார்வை தொற்றுநோய் (Myopia Epidemic) வெடித்துள்ளது. உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) வெளியிட்டுள்ள எச்சரிக்கை அறிக்கையின்படி, 2050 ஆம் ஆண்டிற்குள் உலகின் பாதிக்கும் மேற்பட்ட (50%) குழந்தைகள் கிட்டப்பார்வைக் குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டு மூக்குக்கண்ணாடி அணியும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுவர். இதற்குக் காரணம் என்ன? மனிதக் கண்கள் தொலைதூரப் பொருட்களையும் இயற்கையையும் பார்க்கவே பரிணாம வளர்ச்சியடைந்துள்ளன. இயற்கை சூரிய ஒளியில் உள்ள புற ஊதாக் கதிர்கள் விழித்திரையில் டோபமைனைச் சுரக்கச் செய்து, கண்ணின் கருவிழி உருண்டை (Eyeball) அளவுக்கு அதிகமாக நீளமாக வளர்வதைத் தடுக்கின்றன [3].

ஆனால், வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்து, முகத்திற்கு மிக அருகில் (20 முதல் 30 செ.மீ தொலைவில்) திரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளின் கருவிழி உருண்டை இயல்புக்கு மாறாக நீண்டு விடுகிறது. இதனால் ஒளிக் கதிர்கள் விழித்திரைக்கு முன்னரே குவிந்து கிட்டப்பார்வை நிரந்தரக் குறைபாடாக மாறுகிறது. இரண்டாவதாக, கழுத்து விறைப்பு நோய் (Text Neck Syndrome). ஒரு குழந்தையின் தலையின் சராசரி எடை சுமார் 4 முதல் 5 கிலோகிராம் ஆகும். ஆனால் குழந்தை தலையை 60 டிகிரி கோணத்தில் குனிந்து மொபைலைப் பார்க்கும் போது, புவியீர்ப்பு விசையின் காரணமாக குழந்தையின் பிஞ்சு கழுத்துத் தண்டுவடத்தின் மீது சுமார் 27 கிலோகிராம் சுமை ஏற்றுகிறது! இது ஒரு ஏழு வயதுக் குழந்தையின் கழுத்தில் ஒரு பெரிய பாறாங்கல்லைத் தூக்கி வைப்பதற்குச் சமமாகும். இதனால் இளம் வயதிலேயே கழுத்து வலி, தோள்பட்டை வளைவு மற்றும் தண்டுவடத் தேய்மானம் ஏற்படுகின்றன [2].

மூன்றாவதாக, உடலியக்கமின்மையும் உடல் பருமனும். மொபைலில் மூழ்கியிருக்கும் குழந்தை பசி, தாகம் மற்றும் உடலின் எச்சரிக்கை சமிக்கைகளை உணரும் திறனை இழக்கிறது. திரையைப் பார்த்துக் கொண்டே பாக்கெட் நொறுக்குத் தீனிகளையும் துரித உணவுகளையும் கண்மூடித்தனமாக விழுங்கும்போது, மூளையின் ஹைப்போதாலமஸுக்கு வயிறு நிரம்பிவிட்டது என்ற சமிக்கை (Leptin Satiety Signal) போய்ச் சேர்வதில்லை. உடற்பயிற்சி இன்றி பல மணி நேரம் சோபாவில் அமர்ந்திருப்பதால், உள்ளுறுப்புகளில் கொழுப்பு படிந்து, பள்ளிப் பருவத்திலேயே கொழுப்பு கல்லீரல் நோய், இன்சுலின் எதிர்ப்பு நிலை மற்றும் குழந்தைப் பருவ நீரிழிவு ஆகியவை வேகமாகத் தடம் பதிக்கின்றன [2].

மேலும், பல மணி நேரம் திரையை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது கண்கள் இமைக்கும் விகிதம் பாதியாகக் குறைகிறது. இயல்பாக ஒரு நிமிடத்திற்கு 15 முதல் 20 முறை இமைக்கும் கண்கள், திரை முன்னிலையில் வெறும் 5 முதல் 7 முறை மட்டுமே இமைக்கின்றன. இதனால் கண்ணீர்ப் படலம் ஆவியாகி, கண் வறட்சி நோய் (Pediatric Dry Eye Disease) மற்றும் கருவிழி அழற்சி ஏற்படுகின்றன. வெளிப்புற விளையாட்டு இல்லாததால் வைட்டமின் டி குறைபாடு ஏற்பட்டு, குழந்தைகளின் எலும்பு அடர்த்தியும் தசை வலிமையும் பெருமளவில் பலவீனமடைகின்றன [3].

வயதுப் பிரிவு	பரிந்துரைக்கப்பட்ட திரை நேரம்	நரம்பியல் மூளை வளர்ச்சி மற்றும் வழிகாட்டுதல்கள்
0 – 2 வயது (குழந்தைப் பருவம்)	பூஜ்யம் (முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டும்)	வீடியோ அழைப்புகளைத் தவிர மற்ற திரைகள் வேண்டாம்; ஆரம்பகால மொழி வளர்ச்சி, கண் தொடர்பு மற்றும் பெற்றோருடனான பிணைப்பு பாதிக்கப்படும்.
2 – 5 வயது (பாலர் பருவம்)	அதிகபட்சம் 1 மணி நேரம் (பெற்றோருடன்)	உயர்தரக் கல்வி நிகழ்ச்சிகள் மட்டும்; உடனடிக் கவனச் சிதறல், பிடிவாதம் மற்றும் தூக்கக் கோளாறுகளைத் தடுக்க தனித்த திரை பயன்பாட்டைத் தவிர்க்கவும்.
6 – 12 வயது (பள்ளிப் பருவம்)	1 முதல் 1.5 மணி நேரம் வரை	படிப்புத் தேவைகள் தவிர பொழுதுபோக்கு நேரம் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்; தினசரி 1 மணி நேர உடற்பயிற்சி மற்றும் 9 மணி நேர உறக்கம் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.
13+ வயது (டீனேஜ் பருவம்)	2 மணி நேரத்திற்குள்	படுக்கையறைக்குள் மொபைல் அனுமதி இல்லை; சமூக ஊடக பயன்பாட்டைக் கண்காணித்து டிஜிட்டல் பாதுகாப்பு, சுயமரியாதை மற்றும் மெலடோனின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

ஆதாரம்: உலக சுகாதார நிறுவனம் (WHO) & அமெரிக்கக் குழந்தை மருத்துவக் கழகம் (AAP) மருத்துவக் கொள்கை வழிகாட்டுதல்கள்.

குழந்தைகளை டிஜிட்டல் வலையிலிருந்து மீட்டெடுக்கும் அறிவியல் படிநிலைகள் (Evidence-Based Strategies to Save Children)

பிரச்சினையின் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொண்ட பிறகு, ஒரு பெற்றோராக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? குழந்தைகளிடம் கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதோ அல்லது ஆக்ரோஷமாக போனைப் பிடுங்கி உடைப்பதோ நிரந்தரத் தீர்வைத் தராது; மாறாக அது குழந்தையை மேலும் ரகசியப் பயன்பாட்டிற்கும் மனக்கசப்பிற்கும் தள்ளிவிடும். நரம்பியல் அறிவியலாளர்கள் மற்றும் குழந்தைப் பருவ உளவியல் நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கும் ஐந்து ஆக்கப்பூர்வமான அறிவியல் படிநிலைகளை நாம் நிதானமாகக் குடும்பத்தில் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் [5].

படிநிலை 1: 14 வயது வரை சொந்த ஸ்மார்ட்போன் இல்லை (Wait Until 14 Rule): உலகின் முன்னணி நரம்பியல் நிபுணர்கள் ஒருமித்த கருத்தோடு வைக்கும் கோரிக்கை இதுவே. எட்டாம் வகுப்பு அல்லது 14 வயது முடியும் வரை குழந்தைகளுக்கு இணைய வசதியும் சமூக ஊடகங்களும் கொண்ட தனிப்பட்ட ஸ்மார்ட்போன்களை ஒருபோதும் வாங்கித் தராதீர்கள். அவசர அழைப்புகளுக்கு மட்டும் கீபேட் கொண்ட சாதாரண போன்களைப் பயன்படுத்தப் பழக்குங்கள். பில்கேட்ஸ் முதல் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் வரை சிலிக்கான் வேலியின் மாபெரும் தொழில்நுட்ப ஜாம்பவான்கள் தங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளுக்கு 14 வயது வரை ஸ்மார்ட்போன் கொடுப்பதில்லை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் [1].

படிநிலை 2: திரையில்லா புனித மண்டலங்களை உருவாக்குங்கள் (Screen-Free Sacred Zones): வீட்டில் சில இடங்களையும் தருணங்களையும் ‘முற்றிலும் திரையில்லா புனிதப் பகுதிகளாக’ அறிவியுங்கள். முதலாவது, சாப்பாட்டு மேஜை (Dining Table) — உணவருந்தும் போது வீட்டில் உள்ள எவரும் மொபைல் பார்க்கக் கூடாது. இரண்டாவது, படுக்கையறை — இரவு 8 மணிக்கு மேல் படுக்கையறைக்குள் எந்தவொரு மின்னணுத் திரையும் நுழையக் கூடாது. படுக்கைக்குச் செல்வதற்கு குறைந்தது 1 மணி நேரத்திற்கு முன்பே அனைத்து சாதனங்களையும் அணைத்து வரவேற்பறையில் உள்ள ஒரு பொதுவான கூடையில் வைப்பதை வழக்கமாக்குங்கள் [5].

படிநிலை 3: ஆக்கப்பூர்வமான மாற்று டோபமைன் வளங்கள் (Positive Dopamine Replacement): மூளைக்கு டோபமைன் தேவை; திரையை மட்டும் பிடுங்கிக் கொண்டு மாற்றாக எதையும் தராவிட்டால் மூளை அமைதியிழந்துவிடும். எனவே, நிஜ உலக விளையாட்டுகளின் மூலம் ஆரோக்கியமான டோபமைனை உருவாக்கிக் கொடுங்கள். தினமும் மாலை 1 மணி நேரம் பூங்காவில் ஓடி விளையாடுவது, கால்பந்து, பூப்பந்து, சைக்கிள் ஓட்டுதல், நீச்சல் போன்ற உடல் உழைப்பு சார்ந்த விளையாட்டுகளில் குழந்தைகளை ஈடுபடுத்துங்கள். வார இறுதியில் மரப்பலகை விளையாட்டுகள் (Board games), களிமண் பொம்மைகள் செய்தல், ஓவியம் வரைதல் மற்றும் இசைக்கருவிகளை வாசித்தல் போன்ற தொட்டு உணரும் செயல்கள் மூளையின் நரம்பு இணைப்புகளைப் புதுப்பிக்கின்றன [3].

படிநிலை 4: சலிப்பைத் தழுவ அனுமதியுங்கள் (Embrace the Power of Boredom): குழந்தை “எனக்கு ரொம்ப போர் அடிக்குது” என்று சொன்னவுடன் பதறிப்போய் மொபைலை எடுத்துக் கொடுக்காதீர்கள்! நரம்பியல் ரீதியாக, சலிப்பு என்பது ஒரு சாபமல்ல; அதுவே படைப்பாற்றலின் பிறப்பிடம் ஆகும். ஒரு குழந்தைக்குச் சலிப்பு ஏற்படும் போதுதான், அதன் மூளையின் இயல்புநிலை நெட்வொர்க் (Default Mode Network) விழித்துக் கொண்டு, சுயமாக ஒரு கதையை உருவாக்க, ஒரு ஓவியத்தை வரைய அல்லது ஒரு புதிய விளையாட்டைக் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்குகிறது. அமைதியான இடைவெளிகள்தான் குழந்தையின் சிந்தனை ஆற்றலைச் செதுக்குகின்றன [1].

படிநிலை 5: பெற்றோர் வழிகாட்டுதல் (Parental Role Modeling): குழந்தைகள் நாம் சொல்வதை ஒருபோதும் கேட்பதில்லை; நாம் செய்வதையே அப்படியே நகலெடுக்கிறார்கள்! அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டிற்கு வந்த பிறகும் பெற்றோர் கையில் மொபைலோடு சோபாவில் அமர்ந்து கொண்டு, குழந்தையைப் பார்த்துப் “படி படி” என்று அதட்டினால் அதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. குழந்தையுடன் இருக்கும் போது உங்கள் போனையும் தள்ளி வையுங்கள். அவர்களுடன் முகம் பார்த்துப் பேசுங்கள்; ஒன்றாகப் புத்தகம் வாசியுங்கள். ஒரு குடும்பமாக அனைவரும் இணைந்து ‘டிஜிட்டல் சூரிய அஸ்தமனத்தை’ (Digital Sunset) கடைப்பிடியுங்கள் [5].

பெற்றோர் எதிர்கொள்ளும் சவால்களும் நடைமுறைத் தீர்வுகளும் (Parental Challenges and Practical Solutions)

இந்த விதிமுறைகளை நடைமுறைப்படுத்தத் தொடங்கும் போது, ஆரம்பத்தில் பலத்த எதிர்ப்புகளும் சவால்களும் எழும். “என் வகுப்பில் உள்ள எல்லா நண்பர்களிடமும் இன்ஸ்டாகிராம் கணக்கு இருக்கிறது, எனக்கு மட்டும் ஏன் இல்லை?” என்று உங்கள் பதின்ம வயதுப் பிள்ளை கண்ணீரோடு கேட்கலாம். அந்தத் தருணத்தில் கோபப்படாமல், “உன் மீதுள்ள அன்பினாலும் உன் மூளையின் பாதுகாப்பிற்காகவும்தான் நாங்கள் இந்த முடிவை எடுக்கிறோம்; மற்றவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் நம் ஆரோக்கியத்தை அழிக்க முடியாது” என்று பொறுமையோடு புரிய வையுங்கள். சக பெற்றோர்களுடன் பேசி, பள்ளியிலுள்ள பிற பெற்றோர்களோடு ஒரு கூட்டமைப்பை உருவாக்கி, கூட்டாக இந்த விதிமுறைகளை அமல்படுத்துவது குழந்தையின் மீதான சமூக அழுத்தத்தைக் குறைக்கும் [5].

குடும்பத்திற்குள் வெளிப்படையான விவாதங்களை உருவாக்க ஒரு குடும்ப ஊடக உடன்படிக்கையை (Family Media Agreement) உருவாக்குங்கள். அதில் திரை நேர வரம்புகள், எந்தெந்த தளங்களைப் பார்க்கலாம், தூங்குவதற்கு முன் என்ன செய்ய வேண்டும் போன்ற விதிகளைப் பிள்ளைகளோடு கலந்தாலோசித்து எழுதி, வீட்டில் அனைவரும் பார்க்கும்படி ஒட்டி வையுங்கள். விதிமுறைகளை மீறும்போது கூச்சலிடாமல், அமைதியாக அடுத்த நாள் திரை நேரத்தைக் குறைப்பது போன்ற முன்னரே ஒப்புக் கொண்ட விளைவுகளை நடைமுறைப்படுத்துங்கள். பெற்றோரின் வார்த்தைகளில் உறுதியும் குரலில் கனிவும் இருக்க வேண்டும்.

குழந்தைகள் பிடிவாதம் பிடித்து அழும்போது லஞ்சம் போல மொபைலைக் கொடுக்கும் பழக்கத்தை இன்றே கைவிடுங்கள். குழந்தையின் அழுகை அல்லது கோபம் என்பது சில நிமிடங்களில் அடங்கிவிடும்; ஆனால் திரைக்கு அடிமையாகும் பழக்கம் அதன் வாழ்நாளையே சீரழித்துவிடும். பிள்ளைகளின் கைகளில் ஸ்மார்ட்போன்களைக் கொடுத்து அவர்களை ஒரு செயற்கை உலகில் தனிமைப்படுத்துவதை விட, அவர்களோடு அமர்ந்து மனம் விட்டுப் பேசுவதும், கதைகள் சொல்வதும், அவர்களை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொள்வதும் பல மடங்கு சக்தி வாய்ந்த பாதுகாப்பாகும். உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் எதிர்காலம்; அந்த எதிர்காலத்தை அல்காரிதம்களின் வணிகப் பேராசைக்குப் பலிகொடுக்காதீர்கள்!

நரம்பியல் ரீதியாக, குழந்தைகளின் மூளையில் நிகழும் இந்த மாற்றங்களை ‘சினாப்டிக் பிளாஸ்டிசிட்டி’ (Synaptic Plasticity) என்ற விதியின் மூலம் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். “ஒன்றாக இயங்கும் நியூரான்கள் ஒன்றாக இணைகின்றன; பயன்படுத்தப்படாத நரம்புப் பாதைகள் வெட்டி எறியப்படுகின்றன” (Use it or lose it). நிஜ உலகில் ஒரு பூவின் வாசனையை நுகர்வது, களிமண்ணால் பொம்மை செய்வது அல்லது ஒரு மரத்தில் ஏறுவது போன்ற அனுபவங்கள் பல கோடி நரம்பு இணைப்புகளை (Synapses) மூளையில் உருவாக்குகின்றன. ஆனால் தொடர்ச்சியாக ஒரு தட்டையான திரையை மட்டும் உற்று நோக்கும் குழந்தைகளின் மூளையில், வெறும் காட்சி மற்றும் கேள்வி நரம்புகள் மட்டுமே மிகை தூண்டுதலுக்கு உள்ளாகி, தொடுதல், சமநிலை மற்றும் சமூக உணர்வு சார்ந்த பிற முக்கிய நரம்புப் பாதைகள் சுருங்கி விடுகின்றன. இதனால் குழந்தைகள் பிற்காலத்தில் புதிய சூழல்களுக்குத் தங்களை மாற்றிக் கொள்ள முடியாமல் கடுமையான உணர்ச்சிப் போராட்டங்களுக்கு ஆளாகின்றனர் [2].

மேலும், ஸ்மார்ட்போன் பயன்பாடு குழந்தைகளுக்குள் உருவாக்கும் மற்றொரு மறைமுக ஆபத்து ‘மாய அதிர்வு உணர்வு’ (Phantom Vibration Syndrome) ஆகும். பாக்கெட்டில் போன் இல்லாத தருணத்திலும், போன் அதிர்வது போலவோ அல்லது செய்தி வந்துவிட்டது போலவோ தோன்றி கைகளைத் தடவிப் பார்க்கும் ஒரு நரம்பியல் பதற்ற நிலைக்குக் குழந்தைகள் ஆளாகிறார்கள். இந்த நிலை அவர்களின் தன்னாட்சி நரம்பு மண்டலத்தை (Autonomic Nervous System) எப்போதும் ஒரு விழிப்பு நிலையில் (Hypervigilance) வைத்திருக்கிறது. உடலில் அட்ரினலின் மற்றும் கார்டிசோல் ஹார்மோன்கள் தொடர்ந்து ரத்தத்தில் கலப்பதால், காரணமின்றி நெஞ்சு படபடப்பது, நகம் கடிப்பது மற்றும் எதற்கெடுத்தாலும் சட்டென்று எரிந்து விழுவது போன்ற நடத்தை மாற்றங்களை நாம் அன்றாடம் பார்க்க முடிகிறது [4].

ஒரு சமூகமாக நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து செயல்பட வேண்டிய வரலாற்றுத் தருணத்தில் நிற்கிறோம். மேலை நாடுகளில் உள்ள பல பள்ளிகளில் வகுப்பறைக்குள் மொபைல் போன் கொண்டு வருவது முற்றிலும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. அதேபோல, நமது குடும்பங்களிலும், பள்ளி வளாகங்களிலும் ‘திரையில்லா கல்விச் சூழலை’ உருவாக்குவது நம் தலையாய கடமையாகும். ஒரு குழந்தைக்கு நாம் கொடுக்கும் மிக விலையுயர்ந்த பரிசு ஒரு விலை உயர்ந்த ஐபோனோ அல்லது ஐபேடோ அல்ல; அவர்களோடு நாம் செலவழிக்கும் அமைதியான, கவனச் சிதறலற்ற நேரமேயாகும். அவர்களின் கைகளில் மொபைலைக் கொடுத்து அவர்களைத் தனிமைப்படுத்தாமல், அவர்களின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கடற்கரைக்கும் பூங்காவிற்கும் அழைத்துச் செல்லுங்கள்; அங்குதான் அவர்களின் ஆரோக்கியமான எதிர்காலம் மலரும் [5].

சொல் விளக்கம்

இந்தக் கட்டுரையில் வரும் அறிவியல் சொற்கள்

5

Dopamine Reward Loopடோபமைன் வெகுமதி சுழற்சி

ஒரு எதிர்பாராத இன்பம் அல்லது புதிய தூண்டுதல் ஏற்படும்போது மூளையில் டோபமைன் பீறிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் அதே செயலைச் செய்யத் தூண்டும் நரம்பியல் பாதை.

Prefrontal Cortexமுன்மூளைப் பகுதி

மூளையின் முன்பகுதியில் அமைந்துள்ள, உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், முடிவெடுத்தல், திட்டமிடுதல் மற்றும் கவனக்குவிப்பை நிர்வகிக்கும் தலைமைச் செயலகம்.

Melatoninமெலடோனின்

இரவு நேர இருளை உணர்ந்து மூளையின் பீனியல் சுரப்பியால் சுரக்கும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தையும் உடலின் தற்காப்பு அமைப்பையும் ஒழுங்குபடுத்தும் அத்தியாவசிய ஹார்மோன்.

Continuous Partial Attentionதொடர் பகுதி கவனம்

எந்தவொரு விஷயத்திலும் முழுமையான கவனத்தைச் செலுத்தாமல், பல அறிவிப்புகள் மற்றும் திரைகளுக்கு இடையே மனதைத் தொடர்ந்து பிரித்துப் பயன்படுத்தும் மனநிலை.

Digital Detoxடிஜிட்டல் நச்சுநீக்கம்

மூளையின் டோபமைன் சமநிலையை மீட்கவும் மன அமைதியைப் பெறவும் திட்டமிட்டு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு அனைத்து மின்னணுத் திரைகளையும் தவிர்த்து வாழும் பயிற்சி.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

இந்த ஆய்வு பற்றி வாசகர்கள் கேட்பவை

5

1என் குழந்தை சாப்பிடும்போது மொபைல் போன் பார்க்காவிட்டால் சாப்பிடவே மறுக்கிறது; இந்த பழக்கத்தை எப்படி மாற்றுவது?

குழந்தையின் தட்டில் உணவை வைப்பதற்கு முன் மொபைலை வேறு அறைக்கு மாற்றி விடுங்கள். ஆரம்பத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்கள் குழந்தை அடம்பிடித்து சாப்பிட மறுக்கலாம்; பதற்றமடையாதீர்கள். பசி எடுக்கும்போது குழந்தை தானாகவே சாப்பிட முன்வரும். உணவின் நிறம், மணம் மற்றும் சுவையை விவரித்து, குடும்பத்தோடு ஒன்றாக அமர்ந்து உணவருந்துங்கள். திரையின்றி உண்பது குழந்தையின் செரிமானத்திற்கும் மெல்லும் பழக்கத்திற்கும் இன்றியமையாதது.

2பள்ளிக் கல்வி மற்றும் ஆன்லைன் வீட்டுப்பாடங்களுக்கு மொபைல் போன் தேவையாக உள்ளதே; இதை எவ்வாறு கையாள்வது?

பள்ளித் திட்டப்பணிகள் மற்றும் கல்வித் தேவைகளுக்கு மொபைல் போனுக்குப் பதிலாக குடும்பத்தின் பொதுவான அறையிலுள்ள கணினி (Desktop or Laptop) அல்லது டேப்லெட்டைப் பயன்படுத்துங்கள். குழந்தையின் தனிப்பட்ட படுக்கையறையில் திரை சாதனங்களை அனுமதிக்காதீர்கள். படிப்பு முடிந்தவுடன் உடனடியாகத் திரையை அணைத்துவிட்டுப் புத்தகங்களை வாசிக்கும் பழக்கத்தை ஊக்குவியுங்கள்.

3டீனேஜ் பிள்ளைகளிடமிருந்து ஸ்மார்ட்போனைப் பறித்தால் ஆக்ரோஷமாக மாறுகிறார்கள்; இதை எப்படிச் சமாதானப்படுத்துவது?

திடீரெனத் தண்டனை போல மொபைலைப் பறிப்பது அவர்களின் எதிர்ப்பை அதிகப்படுத்தும். மாறாக, அவர்களோடு அமைதியாக அமர்ந்து சமூக ஊடகங்களின் நரம்பியல் அடிமைத்தனம், அல்காரிதம்களின் வணிக நோக்கம் மற்றும் அதனால் ஏற்படும் தூக்கமின்மை குறித்து அறிவியல் ரீதியாகப் பேசுங்கள். ஒரு குடும்பமாக இணைந்து 'இரவு 8 மணிக்கு மேல் யாருக்கும் மொபைல் இல்லை' என்ற பொதுவான விதியை உருவாக்கிப் பெற்றோரும் அதைக் கடைப்பிடியுங்கள்.

4ஸ்மார்ட்போன் திரையினால் கண்களுக்கு ஏற்படும் கிட்டப்பார்வை (Myopia) பாதிப்பைத் தவிர்ப்பது எப்படி?

அமெரிக்கக் கண் மருத்துவக் கழகத்தின் '20-20-20 விதிமுறையைப்' பழக்கப்படுத்துங்கள்: ஒவ்வொரு 20 நிமிட திரை நேரத்திற்கும் பிறகு, 20 அடி தொலைவிலுள்ள பொருளை 20 விநாடிகள் பார்க்க வேண்டும். மிக முக்கியமாக, தினமும் குறைந்தது 1 முதல் 2 மணி நேரம் குழந்தைகள் இயற்கை சூரிய ஒளியில் வெளிப்புறத்தில் விளையாடுவதை உறுதி செய்யுங்கள். சூரிய ஒளி கண்களில் டோபமைனைச் சுரக்கச் செய்து கருவிழி நீள்வதைத் தடுக்கிறது.

5பெற்றோராகிய நாங்கள் மொபைல் பயன்படுத்துவதை எப்படிக் குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்?

குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைக் கேட்பதை விட நாம் செய்வதையே அதிகம் பின்பற்றுகிறார்கள். அலுவலக வேலை முடிந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடன் மொபைலை அமைதி நிலைக்கு (Silent Mode) மாற்றி ஒரு குறிப்பிட்ட கூடையில் வையுங்கள். குழந்தைகளுடன் பேசும்போது கண்களைப் பார்த்துப் பேசுங்கள்; திரையைப் பார்த்துக் கொண்டே பதிலளிக்காதீர்கள். பெற்றோர் திரையைத் தள்ளி வைக்கும் போது குழந்தைகளும் இயல்பாகவே அதை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.